żarłoczność psychiczna
Wskazanie

Żarłoczność psychiczna (bulimia, bulimia nervosa) to zaburzenie odżywiania charakteryzujące się nawracającymi epizodami objadania się dużymi ilościami pokarmów w krótkim czasie, po których następują zachowania kompensacyjne mające na celu zapobieganie przyrostowi masy ciała. Najczęściej są to: prowokowanie wymiotów, nadużywanie środków przeczyszczających, intensywny wysiłek fizyczny czy stosowanie głodówek. Osoba cierpiąca na bulimię ma zaburzone poczucie kontroli nad jedzeniem oraz nadmiernie koncentruje się na kształcie i masie ciała.

Żarłoczność psychiczna dotyka najczęściej młode kobiety, choć coraz częściej diagnozuje się ją również u mężczyzn. Zazwyczaj występuje u osób w wieku 16-40 lat, często z perfekcjonistycznymi tendencjami i niską samooceną. Przyczyny bulimii są złożone i obejmują czynniki biologiczne, psychologiczne, rodzinne oraz społeczno-kulturowe, w tym presję dotyczącą wyglądu i szczupłej sylwetki.

W farmakoterapii bulimii stosuje się przede wszystkim leki przeciwdepresyjne z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu serotoniny (SSRI). W Polsce wykorzystywane są preparaty takie jak: Bioxetin, Fluoxetin, Seronil, Fluxemed (fluoksetyna), Asentra, Sastium, Zoloft (sertralina), Aurex, Lexapro, Escitil (escitalopram) czy Promendia, Seroxat (paroksetyna). Wśród leków o innym mechanizmie działania stosowane mogą być Trittico (trazodon) lub Absenor, Convulex (kwas walproinowy).

Największe trudności w leczeniu żarłoczności psychicznej stanowi częsta współchorobowość z innymi zaburzeniami psychicznymi, takimi jak depresja, zaburzenia lękowe czy uzależnienia. Pacjenci z bulimią często ukrywają swoje objawy, co opóźnia diagnozę i rozpoczęcie leczenia. Dużym wyzwaniem jest również wysoki wskaźnik nawrotów, szczególnie w pierwszym roku po zakończeniu terapii. Skuteczne leczenie wymaga podejścia wielodyscyplinarnego, łączącego farmakoterapię z psychoterapią (głównie poznawczo-behawioralną), edukacją żywieniową oraz niekiedy terapią rodzinną. Istotnym problemem jest także powszechne wśród pacjentów zaprzeczanie chorobie i niechęć do podjęcia leczenia.