dolegliwości serca o podłożu nerwowym
Wskazanie

Dolegliwości serca o podłożu nerwowym, określane również jako zaburzenia sercowo-naczyniowe psychogenne, to zespół objawów ze strony układu krążenia, które nie mają organicznego podłoża, lecz wynikają z zaburzeń psychicznych, głównie lękowych i depresyjnych. Pacjenci często zgłaszają kołatanie serca, ból w klatce piersiowej, uczucie ucisku, duszność, zawroty głowy oraz lęk przed zawałem, mimo że badania diagnostyczne (EKG, echokardiografia, próby wysiłkowe) nie wykazują patologii strukturalnych serca.

Leczenie dolegliwości serca o podłożu nerwowym opiera się na terapii farmakologicznej oraz niefarmakologicznej. W farmakoterapii stosuje się przede wszystkim leki przeciwlękowe i przeciwdepresyjne. Z grupy benzodiazepin wykorzystuje się Relanium (diazepam), Xanax (alprazolam) czy Lorafen (lorazepam). Z leków przeciwdepresyjnych zastosowanie znajdują selektywne inhibitory wychwytu serotoniny (SSRI) jak Asertin (sertralina), Bioxetin (fluoksetyna), Trittico (trazodon) oraz inhibitory wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) jak Efectin (wenlafaksyna) czy Cymbalta (duloksetyna).

W łagodzeniu objawów somatycznych, zwłaszcza tachykardii, pomocne mogą być beta-adrenolityki, takie jak Betaloc (metoprolol), Bisocard (bisoprolol) czy Concor (bisoprolol), które zmniejszają częstość akcji serca i łagodzą objawy wegetatywne związane z nadmierną aktywacją układu współczulnego. W niektórych przypadkach stosuje się również ziołowe preparaty uspokajające zawierające melisę, walerianę czy chmiel (np. Nervosol, Valerin, Nerwobonisol).

Największą trudnością w leczeniu pacjentów z dolegliwościami serca o podłożu nerwowym jest przekonanie ich, że ich objawy, mimo że odczuwalne fizycznie, nie świadczą o chorobie organicznej serca. Pacjenci często nie akceptują diagnozy psychogennej, wielokrotnie poszukują kolejnych specjalistów i badań, co może prowadzić do niepotrzebnych procedur medycznych. Istotnym wyzwaniem jest również współpraca interdyscyplinarna między kardiologiem a psychiatrą lub psychologiem, gdyż skuteczne leczenie wymaga kompleksowego podejścia. Dodatkowo, leki przeciwlękowe mogą powodować uzależnienie, a efekty terapii przeciwdepresyjnej pojawiają się z opóźnieniem, co wymaga od pacjenta cierpliwości i wytrwałości w procesie leczenia.