diagnostyka zmian patologicznych w obrębie piersi
Wskazanie

Diagnostyka zmian patologicznych w obrębie piersi obejmuje szereg badań mających na celu wykrycie i ocenę nieprawidłowości, które mogą wskazywać na proces łagodny lub złośliwy. Podstawą wczesnej diagnostyki jest badanie kliniczne (palpacyjne) piersi, samobadanie oraz badania obrazowe, wśród których kluczową rolę odgrywa mammografia, szczególnie zalecana kobietom po 50. roku życia. Młodszym pacjentkom, ze względu na większą gęstość tkanki gruczołowej, zaleca się przede wszystkim USG piersi.

W przypadku wykrycia podejrzanych zmian konieczne jest wykonanie biopsji, która pozwala na pobranie materiału komórkowego lub tkankowego do badania histopatologicznego. Wśród dostępnych metod biopsji wyróżnia się biopsję cienkoigłową (BAC), gruboigłową (mammotomiczną) oraz chirurgiczną. W diagnostyce wykorzystuje się również rezonans magnetyczny piersi, szczególnie u kobiet z wysokim ryzykiem zachorowania na raka piersi lub z implantami.

W Polsce w diagnostyce zmian w piersiach stosuje się środki kontrastowe do badań obrazowych, takie jak Gadovist, Dotarem czy Clariscan (do badań MRI) oraz preparaty jodowe do tomografii komputerowej (Iomeron, Omnipaque, Ultravist). W przypadku biopsji może być wykorzystywany marker tkankowy Hydromark do oznaczania miejsca pobrania materiału.

Największe trudności w diagnostyce zmian patologicznych w obrębie piersi dotyczą przede wszystkim różnicowania zmian łagodnych i złośliwych, zwłaszcza w przypadku gęstej tkanki gruczołowej, która może maskować nieprawidłowości. Wyzwaniem jest również interpretacja wyników w przypadku zmian o niejednoznacznym charakterze, które wymagają korelacji obrazu radiologicznego z wynikami badania histopatologicznego. Problemem bywa także dostępność do nowoczesnych metod diagnostycznych, w tym badań molekularnych, które pozwalają na bardziej precyzyjną ocenę biologicznego charakteru guza.