ciężka układowa kandydoza
Wskazanie

Ciężka układowa kandydoza (kandydemia) to zakażenie grzybicze wywołane przez drożdżaki z rodzaju Candida, które rozprzestrzeniło się w organizmie, obejmując narządy wewnętrzne. Jest to stan zagrażający życiu, występujący najczęściej u pacjentów z obniżoną odpornością, po długotrwałej antybiotykoterapii, u osób z cewnikami naczyniowymi, żywionych pozajelitowo, a także u pacjentów po transplantacjach narządów.

W leczeniu ciężkiej układowej kandydozy stosuje się leki przeciwgrzybicze z grupy echinokandyn, azoli oraz polienów. W Polsce dostępne są preparaty takie jak: Mycamine, Ecalta, Cancidas (echinokandyny), Diflucan, Fluconazol, Voriconazole, Posaconazole (azole) oraz Amfotericyna B, Abelcet (polieny). Wybór leku zależy od stanu pacjenta, identyfikacji gatunku Candida oraz jego wrażliwości na leki przeciwgrzybicze.

Największym wyzwaniem w leczeniu ciężkiej układowej kandydozy jest jej wysoka śmiertelność, sięgająca 40-60%, szczególnie w przypadku opóźnionego wdrożenia odpowiedniej terapii. Trudności sprawia również diagnostyka, gdyż objawy są niespecyficzne i mogą przypominać inne zakażenia. Posiewy krwi mają ograniczoną czułość, a identyfikacja gatunku i oznaczenie lekowrażliwości zajmują czas, co opóźnia wdrożenie celowanej terapii.

Dodatkowym problemem jest narastająca oporność niektórych gatunków Candida (szczególnie C. glabrata i C. auris) na leki przeciwgrzybicze. Leczenie komplikują też interakcje lekowe, zwłaszcza w przypadku azoli, oraz toksyczność leków przeciwgrzybiczych, szczególnie amfoterycyny B, która może powodować nefrotoksyczność. U pacjentów z niewydolnością narządową konieczne jest dostosowanie dawek leków, co wymaga ścisłego monitorowania stężeń leku i funkcji narządów.