choroba Kawasaki
Wskazanie

Choroba Kawasaki (zespół skórno-śluzówkowo-węzłowy) to ostre, ogólnoustrojowe zapalenie naczyń, które dotyka głównie dzieci poniżej 5. roku życia. Charakteryzuje się gorączką trwającą co najmniej 5 dni, obrzękiem dłoni i stóp, wysypką, zapaleniem spojówek, zmianami w jamie ustnej oraz powiększeniem węzłów chłonnych szyjnych. Najpoważniejszym powikłaniem są tętniaki tętnic wieńcowych, które mogą prowadzić do zawału serca.

W leczeniu choroby Kawasaki kluczowe jest szybkie rozpoczęcie terapii, najlepiej w ciągu 10 dni od wystąpienia pierwszych objawów. Podstawę leczenia stanowią dożylne immunoglobuliny (IVIG) podawane w pojedynczej infuzji (preparaty dostępne w Polsce to Kiovig, Privigen, Octagam). Równolegle stosuje się kwas acetylosalicylowy (Aspirin, Polopiryna) początkowo w dawkach przeciwzapalnych, a następnie przeciwpłytkowych. W przypadkach opornych na standardową terapię stosuje się powtórną dawkę immunoglobulin, glikokortykosteroidy (metyloprednizolon – Solu-Medrol) lub leki biologiczne jak infliksimab (Remicade, Remsima).

Największym wyzwaniem w leczeniu choroby Kawasaki jest jej prawidłowe i wczesne rozpoznanie, gdyż objawy mogą być niecharakterystyczne i przypominać inne choroby wieku dziecięcego. Około 10-20% pacjentów nie odpowiada na początkową terapię IVIG, co wymaga eskalacji leczenia. Kolejną trudnością jest długoterminowe monitorowanie pacjentów pod kątem powikłań sercowo-naczyniowych, szczególnie u dzieci, u których rozwinęły się tętniaki tętnic wieńcowych. Wymaga to regularnych badań echokardiograficznych oraz, w niektórych przypadkach, długotrwałej terapii przeciwzakrzepowej.

Istotnym aspektem opieki nad pacjentem z chorobą Kawasaki jest również edukacja rodziców odnośnie konieczności kontynuowania leczenia i regularnych kontroli kardiologicznych, nawet po ustąpieniu ostrych objawów choroby. Pacjenci z przebytą chorobą Kawasaki, szczególnie ci z powikłaniami sercowymi, wymagają wielospecjalistycznej opieki i indywidualnego podejścia terapeutycznego.