blokada nerwu obwodowego
Wskazanie

Blokada nerwu obwodowego to procedura medyczna polegająca na czasowym przerwaniu przewodnictwa nerwowego poprzez podanie środka znieczulającego w okolice określonego nerwu lub splotu nerwowego. Wykorzystywana jest zarówno w anestezjologii (jako metoda znieczulenia operacyjnego) jak i w leczeniu bólu przewlekłego. Blokada nerwu obwodowego umożliwia selektywne znieczulenie wybranego obszaru ciała przy zachowaniu świadomości pacjenta.

Wskazania do wykonania blokady nerwu obwodowego obejmują zabiegi chirurgiczne w obrębie kończyn, leczenie bólu pooperacyjnego, a także terapię bólu przewlekłego, w tym neuralgii, zespołów bólowych pourazowych czy bólu neuropatycznego. Procedura ta może być też stosowana diagnostycznie w celu identyfikacji źródła bólu.

W blokadach nerwów obwodowych stosuje się leki znieczulenia miejscowego takie jak: Lignocaina (Lignocainum Hydrochloricum), Bupiwakaina (Marcaine, Bupivacaine WZF), Ropiwakaina (Naropin) czy Lewobupiwakaina (Chirocaine). Często do środków znieczulających dodaje się kortykosteroidy (np. Dexaven, Diprophos) w celu przedłużenia działania przeciwbólowego. W terapii bólu przewlekłego wykorzystuje się także neuromodulację poprzez iniekcje etanolu lub fenolu.

Największe trudności podczas wykonywania blokad nerwów obwodowych wiążą się z precyzyjnym umiejscowieniem igły w bezpośredniej bliskości nerwu. Wymaga to dobrej znajomości anatomii oraz często wykorzystania dodatkowych technik lokalizacji jak neurostymulacja czy ultrasonografia. Istotnym wyzwaniem jest także minimalizacja ryzyka powikłań, takich jak uszkodzenie nerwu, toksyczność ogólnoustrojowa środków znieczulających, krwiak czy infekcja. Trudnością terapeutyczną jest również czasowy charakter blokady, co przy leczeniu bólu przewlekłego wymaga powtarzania procedury.