bezgłos
Wskazanie

Bezgłos (afonia) to stan, w którym pacjent traci zdolność wydawania dźwięków, mimo zachowania możliwości artykulacji i szeptu. Jest to zwykle objaw uszkodzenia lub dysfunkcji strun głosowych. Najczęstsze przyczyny bezgłosu obejmują: ostre i przewlekłe stany zapalne krtani, nadmierne używanie głosu (np. u nauczycieli, śpiewaków), urazy krtani, guzy strun głosowych, zaburzenia neurologiczne oraz czynniki psychogenne.

W leczeniu bezgłosu kluczowe jest zidentyfikowanie przyczyny. W przypadku podłoża zapalnego stosuje się leki przeciwzapalne i przeciwobrzękowe, takie jak Metypred, Febrofen, Dicortineff aerozol, czy Tantum Verde. Pomocne mogą być również preparaty nawilżające błonę śluzową, jak Mucoangin, Strepsils Intensive, czy Cholinex. W leczeniu bezgłosu o podłożu infekcyjnym stosuje się antybiotyki (np. Sumamed, Klacid, Augmentin), a w przypadku infekcji grzybiczych – leki przeciwgrzybicze (np. Diflucan, Fluconazol).

Największą trudnością w leczeniu bezgłosu jest właściwe zidentyfikowanie jego przyczyny, co wymaga często wykonania laryngoskopii lub wideostroboskopii krtani. Bezgłos psychogenny stanowi szczególne wyzwanie terapeutyczne, wymagając współpracy laryngologa, foniatry i psychologa. Istotnym problemem jest również skłonność pacjentów do samoleczenia i opóźniania konsultacji specjalistycznej, co może prowadzić do rozwoju przewlekłych zmian w obrębie strun głosowych i utrudniać powrót do pełnej funkcji głosu.

W terapii bezgłosu, niezależnie od przyczyny, kluczowe znaczenie ma również rehabilitacja głosu prowadzona przez logopedę, która powinna być wdrożona równolegle z leczeniem farmakologicznym. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze, zwłaszcza przy zmianach organicznych strun głosowych, może być konieczne leczenie chirurgiczne, w tym mikrochirurgia krtani.