Leki zawierające w składzie
wirus wścieklizny
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje
- Przeciwwskazania stosowania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
Wirus wścieklizny (Rabies virus, RABV) to neurotropowy patogen należący do rodziny Rhabdoviridae, rodzaju Lyssavirus. Wywołuje śmiertelną chorobę zakaźną – wściekliznę, która atakuje układ nerwowy ssaków, w tym ludzi. Wirus przenosi się głównie przez kontakt ze śliną zakażonego zwierzęcia, najczęściej poprzez ugryzienie.
Patogeneza wirusa polega na wniknięciu do organizmu, następnie rozprzestrzenieniu się wzdłuż włókien nerwowych do ośrodkowego układu nerwowego, gdzie namnaża się w neuronach, powodując ich dysfunkcję i zniszczenie. Po dotarciu do mózgu wirus przemieszcza się obwodowo do wielu narządów, w tym gruczołów ślinowych, co umożliwia dalsze rozprzestrzenianie.
W leczeniu ekspozycji na wirus wścieklizny stosuje się immunoprofilaktykę poekspozycyjną, obejmującą szczepionki przeciw wściekliźnie oraz immunoglobulinę. W Polsce dostępne preparaty szczepionek to m.in. Rabipur i Verorab. Immunoglobulina przeciw wściekliźnie dostępna jest jako Imogam Rabies. Profilaktyka przedekspozycyjna opiera się na szczepieniach osób z grup ryzyka.
Największą zaletą nowoczesnych szczepionek przeciw wściekliźnie jest ich wysoka skuteczność – prawidłowo przeprowadzona immunoprofilaktyka poekspozycyjna niemal w 100% zapobiega rozwojowi choroby. Szczepionki są dobrze tolerowane, a schematy szczepień zostały zoptymalizowane, co zwiększa ich dostępność i obniża koszty leczenia.
Największym niebezpieczeństwem związanym z wirusem wścieklizny jest fakt, że nieleczona choroba prowadzi do śmierci w niemal 100% przypadków. Po wystąpieniu objawów klinicznych (faza neurologiczna) nie istnieje skuteczne leczenie przyczynowe. Dlatego kluczowe znaczenie ma szybkie rozpoczęcie profilaktyki poekspozycyjnej, najlepiej w ciągu 24 godzin od ekspozycji, a także edukacja społeczeństwa oraz programy szczepień zwierząt domowych i dzikich.
Lista leków z tym składnikiem
-
Verorab – Proszek i rozpuszczalnik do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań – 3,25 j.m. wirusa wścieklizny, szczep Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M (inaktywowany)/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
Preparat zawiera inaktywowany wirus wścieklizny szczepu Wistar Rabies, namnażany w komórkach VERO, oraz substancje pomocnicze, w tym fenyloalaninę. Stosowany jest w celu zapobiegania wściekliźnie u osób narażonych na ryzyko zakażenia przed i po ekspozycji na wirusa. Szczepionka dedykowana jest pracownikom laboratoriów, lekarzom weterynarii, opiekunom zwierząt oraz osobom podróżującym do obszarów endemiczych. Preparat podaje się w postaci zawiesiny do wstrzykiwań, przygotowanej z proszku i rozpustnika.
Wskazania do stosowaniaSubstancja czynna -
Rabipur – Proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce – nie mniej niż 2,5 j.m. wirusa wścieklizny, szczep Flury LEP (inaktywowany); 1 dawka (1 ml)
Jest to szczepionka przeciw wściekliźnie zawierająca inaktywowany wirus szczepu Flury LEP namnażany na oczyszczonych komórkach zarodków kurzych. Preparat zawiera również pozostałości białek jaja kurzego, ludzką albuminę osoczową oraz śladowe ilości antybiotyków. Stosuje się ją do czynnego uodpornienia osób w każdym wieku, zarówno w profilaktyce przed ekspozycją, jak i po ekspozycji na wirusa wścieklizny. Szczepionkę podaje się w formie roztworu do wstrzykiwań po sporządzeniu z proszku i rozpuszczalnika.
Wskazania do stosowaniaSubstancja czynna