Właściwości farmakokinetyczne
Oxodil PPH 12 mcg

Właściwości farmakokinetyczne leku Oxodil PPH

Poniższe opracowanie przedstawia szczegółowe właściwości farmakokinetyczne formoterolu fumaranu dwuwodnego, substancji czynnej produktu leczniczego Oxodil PPH (12 mikrogramów, proszek do inhalacji w kapsułce twardej). Dane farmakokinetyczne zostały pogrupowane według głównych procesów biologicznych zachodzących w organizmie pacjenta po podaniu leku.

Wchłanianie

Po podaniu wziewnym produktu leczniczego Oxodil PPH znacząca część dawki (około 90%) jest połykana i podlega wchłanianiu z przewodu pokarmowego. W związku z tym charakterystyka farmakokinetyczna dawki podanej doustnie w znacznym stopniu odnosi się również do dawki podanej wziewnie. ¹

Formoterolu fumaran dwuwodny charakteryzuje się dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym w dawkach do 300 mikrogramów. Substancja w niezmienionej postaci osiąga maksymalne stężenie w krótkim czasie – od 0,5 do 1 godziny od momentu przyjęcia. Badania wykazały, że przy dawce 80 mikrogramów podanej doustnie, wchłonięciu ulega co najmniej 65% formoterolu. ²

Farmakokinetyka liniowa formoterolu obserwowana jest w zakresie badanych dawek od 20 do 300 mikrogramów przy podaniu doustnym. Istotnym aspektem jest brak kumulacji leku przy wielokrotnym podaniu doustnym (w zakresie dawek 40-160 mikrogramów/dobę). ³

W przypadku inhalacji leczniczych dawek formoterolu, dostępne obecnie metody analityczne nie pozwalają na wykrycie substancji czynnej w osoczu krwi. Jednakże analiza wydalania z moczem wskazuje na szybkie wchłanianie substancji. Po podaniu wziewnym dawek w zakresie od 12 do 96 mikrogramów maksymalna szybkość wydalania formoterolu z moczem występuje już w ciągu 1-2 godzin po inhalacji. ⁴

Przeprowadzone badania całkowitego wydalania formoterolu z moczem potwierdzają, że ilość wchłoniętego formoterolu zwiększa się proporcjonalnie do podanej dawki. Tę zależność wykazano zarówno po podaniu produktu w postaci proszku do inhalacji w dawkach od 12 do 24 mikrogramów, jak i po zastosowaniu dwóch różnych produktów w aerozolu w dawkach od 12 do 96 mikrogramów. ⁵

Dystrybucja

Formoterol charakteryzuje się umiarkowanym stopniem wiązania z białkami osocza wynoszącym od 61 do 64%, przy czym 34% wiąże się głównie z albuminami. W zakresie stężeń formoterolu osiąganych w osoczu po podaniu dawek leczniczych nie dochodzi do wysycenia miejsc wiązania, co ma znaczenie dla potencjalnych interakcji z innymi lekami. ⁶

Metabolizm

Formoterol podlega w organizmie dwóm głównym szlakom metabolicznym. Dominującym procesem jest bezpośrednia glukuronizacja, natomiast alternatywną drogą jest glukuronizacja poprzedzona O-demetylacją. Te procesy metaboliczne zapewniają skuteczną inaktywację i eliminację substancji czynnej. ⁷

Eliminacja

Wydalanie formoterolu z krążenia ma charakter wielofazowy, a okres półtrwania zależy od analizowanego przedziału czasowego. W oparciu o pomiary stężeń w surowicy lub osoczu krwi wykonywane po 6, 8 lub 12 godzinach od momentu podania doustnego, ustalono, że okres półtrwania wynosi około 2-3 godziny. ⁸

Analizując wskaźniki wydalania formoterolu z moczem w przedziale czasowym między 3 a 16 godziną po podaniu, obliczono dłuższy okres półtrwania wynoszący około 5 godzin. ⁹

Zarówno formoterol, jak i jego metabolity są całkowicie eliminowane z organizmu. Po podaniu doustnym około 2/3 dawki wydalane jest z moczem, a pozostała 1/3 z kałem. W przypadku podania wziewnego, około 6-9% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem. Klirens nerkowy formoterolu wynosi 150 ml/min, co wskazuje na efektywne usuwanie substancji przez nerki. ¹⁰

Zestawienie głównych parametrów farmakokinetycznych