Właściwości farmakokinetyczne
Nebinad 5 mg

Właściwości farmakokinetyczne nebiwololu

Nebiwolol jest lipofilnym, kardioselektywnym lekiem blokującym receptory beta-adrenergiczne, pozbawionym wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej i działania stabilizującego błonę komórkową (l-enancjomer). Ponadto wywiera działanie rozszerzające naczynia krwionośne za pośrednictwem tlenku azotu (d-enancjomer).¹

Wchłanianie

Oba enancjomery nebiwololu są szybko wchłaniane po podaniu doustnym. Istotne jest, że pokarm nie wpływa na proces wchłaniania leku, co oznacza, że nebiwolol może być przyjmowany zarówno podczas posiłków, jak i niezależnie od nich.²

Dystrybucja

W osoczu oba enancjomery nebiwololu wiążą się głównie z albuminami. Stopień wiązania z białkami osocza jest bardzo wysoki i wynosi 98,1% dla nebiwololu SRRR oraz 97,9% dla nebiwololu RSSS. Objętość dystrybucji mieści się w zakresie od 10,1 do 39,4 l/kg, co wskazuje na znaczną dystrybucję tkankową leku.³

Metabolizm

Nebiwolol podlega intensywnemu metabolizmowi w organizmie, który zachodzi poprzez kilka szlaków biochemicznych:

• Alicykliczna i aromatyczna hydroksylacja
• N-dealkilacja
• Sprzęganie z kwasem glukuronowym
• Tworzenie glukuronidów hydroksymetabolitów

W procesie metabolizmu powstają czynne hydroksymetabolity, które przyczyniają się do działania farmakologicznego leku. Należy podkreślić, że aromatyczna hydroksylacja nebiwololu jest zależna od CYP2D6 i podlega genetycznemu polimorfizmowi procesów oksydacyjnych.⁴

Biodostępność nebiwololu po podaniu doustnym wykazuje znaczne różnice w zależności od statusu metabolicznego pacjenta. U osób z szybkim metabolizmem biodostępność wynosi około 12%, podczas gdy u osób z wolnym metabolizmem jest ona niemal całkowita. W stanie stacjonarnym przy identycznych dawkach, maksymalne stężenie niezmienionego nebiwololu w osoczu jest około 23 razy większe u osób słabo metabolizujących w porównaniu z osobami szybko metabolizującymi.⁵

Różnica maksymalnego stężenia w osoczu pomiędzy obiema grupami pacjentów z uwzględnieniem postaci niezmienionej oraz czynnych metabolitów leku jest mniejsza i wynosi od 1,3 do 1,4 raza. Ze względu na różną szybkość metabolizmu, konieczne jest indywidualne dostosowanie dawki nebiwololu – pacjenci ze słabym metabolizmem mogą wymagać stosowania mniejszych dawek.⁶

Indywidualne dostosowanie dawki jest również konieczne w przypadku:

• Pacjentów w wieku powyżej 65 lat
• Pacjentów z niewydolnością nerek
• Pacjentów z niewydolnością wątroby⁷

Okres półtrwania

U osób z szybkim metabolizmem stężenie enancjomeru RSSS w osoczu jest nieco większe od stężenia enancjomeru SRRR, przy czym różnica ta jest bardziej wyraźna u osób wolno metabolizujących.⁸

Stan stacjonarny

U większości pacjentów (szybko metabolizujących) stan stacjonarny stężenia leku w osoczu jest osiągany stosunkowo szybko:

• W ciągu 24 godzin dla niezmienionego nebiwololu
• W ciągu kilku dni dla hydroksymetabolitów

Istotne jest, że stężenia nebiwololu w osoczu są proporcjonalne do podanej dawki w szerokim zakresie od 1 do 30 mg. Warto również zaznaczyć, że wiek pacjenta nie wpływa na farmakokinetykę nebiwololu.⁹

Eliminacja

Nebiwolol jest wydalany z organizmu dwoma głównymi drogami:

• 38% dawki ulega wydaleniu z moczem
• 48% dawki ulega wydaleniu z kałem

Proces eliminacji jest kompletny w ciągu tygodnia od podania leku. Warto podkreślić, że mniej niż 0,5% podanej dawki nebiwololu wydalane jest z moczem w postaci niezmienionej, co potwierdza intensywny metabolizm leku przed wydaleniem.¹⁰