Właściwości farmakokinetyczne leku Latanoprost Horus Pharma

Latanoprost Horus Pharma, substancja czynna o masie cząsteczkowej 432,58, jest nieaktywnym estrem izopropylowym kwasu latanoprostowego. Dopiero po hydrolizie do kwasu latanoprostowego uzyskuje swoją aktywność biologiczną. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę właściwości farmakokinetycznych tego leku z uwzględnieniem procesów związanych z jego losami w organizmie.¹

Wchłanianie

Latanoprost charakteryzuje się dobrym wchłanianiem przez rogówkę oka. W trakcie przenikania przez tę strukturę ulega całkowitej hydrolizie, przekształcając się w cieczy wodnistej w aktywną formę – kwas latanoprostowy.²

Dystrybucja

Badania kliniczne z udziałem ludzi wykazały, że po miejscowym podaniu latanoprostu maksymalne stężenie substancji czynnej w cieczy wodnistej jest osiągane po około 2 godzinach. W badaniach przeprowadzonych na małpach zaobserwowano, że po aplikacji miejscowej latanoprost jest dystrybuowany głównie w przedniej części oka – w komorze przedniej, spojówkach i powiekach. Do komory tylnej oka docierają jedynie minimalne ilości substancji czynnej.³

Metabolizm

Aktywna forma leku – kwas latanoprostowy – praktycznie nie podlega procesom metabolicznym w strukturach oka. Głównym miejscem metabolizmu jest wątroba. U ludzi okres półtrwania produktu w osoczu wynosi 17 minut, co świadczy o szybkiej eliminacji substancji z krążenia systemowego.⁴

Eliminacja

Badania na modelach zwierzęcych wykazały, że główne metabolity latanoprostu – 1,2-dinor i 1,2,3,4-tetranor – charakteryzują się nieznaczną aktywnością biologiczną lub są całkowicie nieaktywne. Droga eliminacji tych metabolitów przebiega głównie przez nerki i wydalanie z moczem.⁵

Parametry farmakokinetyczne u dzieci i młodzieży

Przeprowadzono otwarte badanie oceniające farmakokinetykę latanoprostu, w którym mierzono stężenie kwasu latanoprostowego w osoczu u 22 pacjentów dorosłych oraz 25 pacjentów pediatrycznych (od urodzenia do 18 lat) z nadciśnieniem śródgałkowym oraz z jaskrą. We wszystkich grupach wiekowych zastosowano latanoprost w stężeniu 50 µg/ml, podając do każdego oka jedną kroplę na dobę przez minimum 2 tygodnie.⁶

Badanie wykazało istotne różnice w ekspozycji ogólnoustrojowej na kwas latanoprostowy w zależności od wieku pacjentów:<sup data-drug="Latanoprost Horus Pharma" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Ekspozycja ogólnoustrojowa na kwas latanoprostowy była przeciętnie 2 razy większa u dzieci w wieku od 3 do 7

• U dzieci w wieku od 3 do mniej niż 12 lat – ekspozycja ogólnoustrojowa była przeciętnie 2 razy większa niż u dorosłych
• U dzieci poniżej 3 lat – ekspozycja ogólnoustrojowa była przeciętnie 6 razy większa niż u dorosłych

Pomimo zwiększonej ekspozycji u młodszych pacjentów, zachowany został szeroki margines bezpieczeństwa w odniesieniu do ogólnoustrojowych działań niepożądanych.

Czas potrzebny do osiągnięcia szczytowego stężenia kwasu latanoprostowego w osoczu (mediana) wynosił 5 minut po podaniu i był zbliżony we wszystkich grupach wiekowych. Okres półtrwania w fazie eliminacji z osocza (mediana) charakteryzował się krótkim czasem – poniżej 20 minut – i był porównywalny zarówno u dzieci i młodzieży, jak i u pacjentów dorosłych. Ta cecha farmakokinetyczna zapobiega akumulacji kwasu latanoprostowego w krążeniu systemowym przy stosowaniu długotrwałym, w stanie stacjonarnym.⁸