Właściwości farmakokinetyczne
Copaxone 20 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne octanu glatirameru

Octan glatirameru, który stanowi substancję czynną produktu leczniczego Copaxone (20 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce), charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi wynikającymi z jego złożonej struktury polipeptydowej. Należy podkreślić, że pełne badania farmakokinetyczne tej substancji u ludzi nie zostały przeprowadzone, co wynika z charakterystyki samego związku. ¹

Struktura chemiczna leku

Octan glatirameru jest solą octanową syntetycznych polipeptydów zawierającą cztery naturalne aminokwasy: kwas L-glutaminowy, L-alaninę, L-tyrozynę i L-lizynę w określonych zakresach stosunków molowych wynoszących odpowiednio: 0,129-0,153; 0,392-0,462; 0,086-0,100 oraz 0,300-0,374. Średnia masa cząsteczkowa tego związku mieści się w zakresie 5000-9000 daltonów. ²

Ze względu na złożoność kompozycyjną octanu glatirameru, nie można w pełni scharakteryzować żadnego specyficznego polipeptydu, wchodzącego w skład leku, w tym pod względem dokładnej sekwencji aminokwasów. Końcowy skład octanu glatirameru, pomimo złożoności, nie jest całkowicie przypadkowy i zachowuje określone właściwości fizykochemiczne. ³

Wchłanianie

Dostępne dane pochodzące z badań in vitro oraz ograniczonych badań z udziałem zdrowych ochotników wskazują, że po podaniu podskórnym octanu glatirameru, substancja czynna ulega szybkiemu wchłanianiu do krwiobiegu. ⁴

Metabolizm

Charakterystyczną cechą metabolizmu octanu glatirameru jest fakt, że duża część podanej dawki ulega szybkiemu rozkładowi do mniejszych fragmentów już na poziomie tkanki podskórnej, bezpośrednio w miejscu podania. Ten proces ma istotne znaczenie dla dalszego losu substancji w organizmie. ⁵

Właściwości fizykochemiczne leku

Produkt Copaxone występuje w postaci przezroczystego roztworu do wstrzykiwań, bez widocznych strąceń. Roztwór ten charakteryzuje się pH w zakresie 5,5-7,0 oraz osmolarnością około 265 mOsmol/L, co zapewnia odpowiednią kompatybilność z tkankami organizmu po podaniu podskórnym. ⁶

Ograniczenia badań farmakokinetycznych

Należy zaznaczyć, że pełna charakterystyka farmakokinetyczna octanu glatirameru jest utrudniona ze względu na heterogeniczność struktury tego związku, który składa się z mieszaniny polipeptydów o różnej masie cząsteczkowej i sekwencji aminokwasów. Dodatkowo, szybki metabolizm do mniejszych fragmentów w tkance podskórnej stanowi wyzwanie dla konwencjonalnych metod badania farmakokinetyki. ⁷

Brak szczegółowych danych dotyczących dystrybucji, metabolizmu wątrobowego oraz wydalania octanu glatirameru wynika z ograniczeń metodologicznych związanych z badaniem peptydów o złożonej i heterogennej strukturze. Dostępne informacje wskazują jednak na szybkie wchłanianie i znaczny metabolizm już w miejscu podania. ⁸