Charakterystyka ogólna właściwości farmakokinetycznych leku Cardioxane

Deksrazoksan po podaniu dożylnym pacjentom onkologicznym wykazuje kinetykę zgodną z otwartym modelem dwukompartmentowym z eliminacją pierwszego rzędu. Podczas standardowego wlewu dożylnego trwającego 12-15 minut w dawce 1000 mg/m² powierzchni ciała, maksymalne stężenie w osoczu osiąga wartość około 80 μg/ml. Pole pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) wynosi 130 ± 27 mg·h/l. Po osiągnięciu stężenia maksymalnego, obserwuje się jego stopniowe zmniejszanie ze średnim okresem półtrwania wynoszącym 2,2 ± 0,42 godziny. Całkowity klirens deksrazoksanu u pacjentów dorosłych szacuje się na poziomie 14,4 ± 2,8 l/h.¹

Dystrybucja leku w organizmie

Objętość dystrybucji deksrazoksanu wynosi 44,0 ± 3,9 l, co wskazuje na jego dystrybucję głównie w płynach ustrojowych. Lek charakteryzuje się bardzo niskim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym zaledwie 2%. Istotne z klinicznego punktu widzenia jest, że deksrazoksan nie przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego w stężeniach mających znaczenie terapeutyczne.²

Biotransformacja i metabolizm

W badaniach na zwierzętach oraz u ludzi wykazano obecność zarówno deksrazoksanu, jak i jego metabolitów w osoczu oraz moczu. Szczegółowy proces biotransformacji deksrazoksanu w organizmie został potwierdzony w badaniach farmakokinetycznych.³

Eliminacja leku

Wydalanie nerkowe stanowi główną drogę eliminacji deksrazoksanu z organizmu. Około 40% podanej dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej, co podkreśla istotną rolę funkcji nerek w farmakokinetyce tego leku.⁴

Farmakokinetyka w populacjach szczególnych

Farmakokinetyka u dzieci i młodzieży

Dostępne są bardzo ograniczone dane farmakokinetyczne dotyczące stosowania deksrazoksanu w populacji pediatrycznej. Pomimo obserwacji wyższych bezwzględnych wartości klirensu u dzieci, po znormalizowaniu tych wartości względem powierzchni ciała, nie wykazano istotnych różnic w porównaniu z populacją dorosłych. Oznacza to, że podstawowe parametry farmakokinetyczne po przeliczeniu na powierzchnię ciała są porównywalne u dzieci i dorosłych.⁵

Farmakokinetyka u osób w podeszłym wieku

Nie przeprowadzono dedykowanych badań farmakokinetycznych deksrazoksanu w populacji osób w podeszłym wieku. Należy jednak zaznaczyć, że u pacjentów w tej grupie wiekowej może występować fizjologiczne zmniejszenie klirensu substancji czynnej. Podobne ograniczenie może dotyczyć również pacjentów z obniżonym klirensem kreatyniny, co należy uwzględnić przy planowaniu dawkowania.⁶

Farmakokinetyka u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby

Do chwili obecnej nie przeprowadzono systematycznych badań oceniających wpływ zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę deksrazoksanu. Brak jest zatem szczegółowych danych pozwalających na określenie konieczności modyfikacji dawkowania w tej grupie pacjentów.⁷

Farmakokinetyka u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek o nasileniu od umiarkowanego (klirens kreatyniny od 30 do 50 ml/min) do ciężkiego (klirens kreatyniny 80 ml/min). Modelowanie farmakokinetyczne wykazało, że zmniejszenie dawki o 50% u pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 40 ml/min pozwala uzyskać ekspozycję (AUC0-inf) równoważną tej obserwowanej u pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny > 80 ml/min). ^{80 ml/min), ekspozycja była dwa razy większa u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek o przebiegu umiarkowanym (CLCR od 30 do 50 ml/min) do ciężkiego (CLCR 80 ml/min).”>8}