Właściwości farmakokinetyczne leku Berinert 3000

Charakterystyka farmakokinetyczna (PK) preparatu Berinert do podawania podskórnego została określona przy zastosowaniu metod analizy populacyjnej, wykorzystującej zbiorcze dane z trzech badań klinicznych przeprowadzonych na osobach zdrowych oraz pacjentach z dziedzicznym obrzękiem naczynioruchowym (HAE). Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące farmakokinetyki tego produktu leczniczego.¹

Wchłanianie

Ludzki inhibitor C1-esterazy zawarty w produkcie Berinert 3000 po podaniu podskórnym (s.c.) ulega powolnemu wchłanianiu. Mediana czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu (tmax) wynosi około 59 godzin, z 95% przedziałem ufności wynoszącym od 23 do 134 godzin. Jest to znacznie dłuższy czas niż w przypadku wielu innych leków podawanych podskórnie, co wskazuje na stopniowe uwalnianie substancji czynnej z miejsca wstrzyknięcia.²

Względna biodostępność ludzkiego inhibitora C1-esterazy po podaniu podskórnym preparatu Berinert została oszacowana na około 43% (z 95% przedziałem ufności 35,2-50,2%). Oznacza to, że niespełna połowa podanej dawki dociera do krążenia ogólnoustrojowego w formie biologicznie dostępnej.³

Okres półtrwania i stan stacjonarny

Mediana pozornego okresu półtrwania ludzkiego inhibitora C1-esterazy w osoczu po podaniu podskórnym wynosi 69 godzin (z 95% przedziałem ufności 24-250 godzin). Ten długi okres półtrwania przyczynia się do utrzymywania odpowiedniego stężenia leku w organizmie przy dawkowaniu dwa razy w tygodniu.⁴

Stan stacjonarny (równowagi) dla inhibitora C1-esterazy jest osiągany w ciągu 3 tygodni od rozpoczęcia regularnego dawkowania podskórnego. Średnie stężenie inhibitora C1-esterazy w stanie stacjonarnym wynosi 48% (z 95% przedziałem ufności 25,1-102%) przy schemacie dawkowania obejmującym podskórne podawanie produktu Berinert w dawce 60 j.m./kg masy ciała dwa razy w tygodniu.⁵

Dystrybucja i eliminacja

Średni klirens ludzkiego inhibitora C1-esterazy w populacji został oszacowany na 83 ml/godz. (z 95% przedziałem ufności 72,7-94,2 ml/godz.). Pozorna objętość dystrybucji wynosi 4,33 l (z 95% przedziałem ufności 3,51-5,15 l). Zauważono pozytywną korelację pomiędzy klirensem inhibitora C1-esterazy a całkowitą masą ciała pacjenta, co oznacza, że u osób o wyższej masie ciała klirens leku może być szybszy.⁶

Liniowość farmakokinetyki

Farmakokinetyka inhibitora C1-esterazy w stanie stacjonarnym po podaniu podskórnym preparatu Berinert wykazuje niezależność od dawki w zakresie 20-80 j.m./kg masy ciała u pacjentów z dziedzicznym obrzękiem naczynioruchowym (HAE). Oznacza to, że w badanym zakresie dawkowania parametry farmakokinetyczne są proporcjonalne do podanej dawki, co świadczy o liniowej farmakokinetyce leku.⁷

Wpływ czynników demograficznych i stanu klinicznego

Nie przeprowadzono dedykowanych badań mających na celu określenie farmakokinetyki inhibitora C1-esterazy w poszczególnych grupach pacjentów podzielonych ze względu na:

• płeć
• rasę
• wiek
• występowanie niewydolności nerek
• występowanie niewydolności wątroby

Jednak analiza populacyjna uwzględniająca szeroki zakres wieku pacjentów (od 8 do 72 lat) wykazała brak istotnego wpływu wieku na farmakokinetykę inhibitora C1-esterazy. Sugeruje to, że dostosowanie dawki w oparciu o wiek pacjenta nie jest konieczne.⁸

Skład i postać farmaceutyczna

Berinert 3000 zawiera jako substancję czynną ludzki inhibitor C1-esterazy pochodzący z ludzkiego osocza, przeznaczony do podawania podskórnego. W jednej fiolce produktu Berinert 3000 znajduje się 3000 jednostek międzynarodowych (j.m.) inhibitora C1-esterazy.⁹

Aktywność ludzkiego inhibitora C1-esterazy jest wyrażona w jednostkach międzynarodowych (j.m.), które odnoszą się do aktualnych standardów Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) dotyczących produktów inhibitora C1-esterazy.¹⁰

Po rekonstytucji w 5,6 ml wody do wstrzykiwań, Berinert 3000 zawiera 500 j.m./ml ludzkiego inhibitora C1-esterazy. Zawartość białka całkowitego w roztworze po rekonstytucji wynosi 65 mg/ml.¹¹

Produkt Berinert 3000 ma postać proszku i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do wstrzykiwań. Proszek jest biały, natomiast rozpuszczalnik jest przeźroczysty i bezbarwny.¹²

Warto zwrócić uwagę na zawartość sodu, która wynosi do 486 mg (około 21 mmol) na 100 ml roztworu, co może mieć znaczenie u pacjentów na diecie z kontrolowaną zawartością sodu.¹³