Właściwości farmakokinetyczne
ApoSuprid 400 mg

Właściwości farmakokinetyczne amisulprydu

Amisulpryd, substancja czynna produktu leczniczego ApoSuprid, wykazuje charakterystyczny profil farmakokinetyczny, który determinuje jego działanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych leku z uwzględnieniem kluczowych procesów: wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji, a także specyfiki farmakokinetyki w wybranych grupach pacjentów.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym amisulpryd charakteryzuje się dwufazowym profilem wchłaniania. Pierwsze maksimum stężenia w osoczu pojawia się szybko, około 1 godziny po przyjęciu leku. Drugi szczyt absorpcji występuje między trzecią a czwartą godziną po podaniu. Odpowiadające tym fazom stężenia amisulprydu w osoczu wynoszą odpowiednio 39±3 ng/mL oraz 54±4 ng/mL po zastosowaniu dawki 50 mg. Całkowita biodostępność amisulprydu wynosi 48%, co oznacza, że nieco mniej niż połowa podanej dawki dociera do krążenia ogólnego.²

Istotny wpływ na wchłanianie amisulprydu ma rodzaj spożywanego posiłku. Badania wykazały, że posiłki bogate w węglowodany (zawierające 68% płynów) znacząco zmniejszają wartości parametrów farmakokinetycznych, takich jak AUC (pole pod krzywą stężenia leku w czasie), Tmax (czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia) i Cmax (maksymalne stężenie) amisulprydu. Natomiast nie zaobserwowano istotnych zmian po posiłkach bogatych w tłuszcze. Kliniczne znaczenie tych obserwacji w codziennej praktyce nie zostało jednak jednoznacznie określone.³

Dystrybucja

Objętość dystrybucji amisulprydu wynosi 5,8 L/kg masy ciała, co wskazuje na jego dobrą penetrację do tkanek i przestrzeni pozanaczyniowych. Lek charakteryzuje się niskim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym zaledwie 16%. Ta cecha zmniejsza ryzyko interakcji lekowych wynikających z wypierania innych substancji z połączeń z białkami. Interakcje amisulprydu z innymi lekami są określane jako nieznane.⁴

Metabolizm

Amisulpryd podlega jedynie niewielkim przemianom metabolicznym w organizmie. Zidentyfikowano dwa nieaktywne metabolity, które stanowią około 4% podanej dawki leku. Lek nie wykazuje tendencji do kumulacji w organizmie nawet przy wielokrotnym podawaniu. Jego profil farmakokinetyczny pozostaje stabilny podczas długotrwałej terapii.⁵

Eliminacja

Po podaniu doustnym okres półtrwania amisulprydu wynosi około 12 godzin. Lek jest wydalany z organizmu głównie przez nerki w postaci niezmienionej. 50% dawki podanej dożylnie jest eliminowane z moczem, przy czym aż 90% tej ilości zostaje wydalone w ciągu pierwszej doby. Klirens nerkowy amisulprydu wynosi 20 L/godz. (330 mL/min), co świadczy o aktywnym wydzielaniu kanalikowym leku.⁶

Warto zaznaczyć, że amisulpryd tylko w bardzo niewielkim stopniu można usunąć z organizmu za pomocą hemodializy, co ma istotne znaczenie kliniczne u pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych dializoterapii.⁷

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawkowania amisulprydu. Wynika to z faktu, że lek jest słabo metabolizowany w wątrobie, a jego eliminacja zachodzi głównie przez nerki. Zaburzenia funkcji wątroby nie wpływają więc istotnie na farmakokinetykę amisulprydu.⁸

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Niewydolność nerek znacząco wpływa na farmakokinetykę amisulprydu. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się wydłużenie okresu półtrwania leku oraz zmniejszenie klirensu nerkowego 2,5 do 3 razy. Pole pod krzywą stężenia (AUC) amisulprydu zwiększa się niemal dwukrotnie w łagodnej niewydolności nerek i aż dziesięciokrotnie w umiarkowanej niewydolności nerek. Z tego powodu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczna jest odpowiednia modyfikacja dawkowania. Należy jednak podkreślić, że doświadczenie kliniczne w tym zakresie jest ograniczone, a dane dotyczące dawek większych niż 50 mg nie są dostępne.⁹

Pacjenci w podeszłym wieku

Dostępne dane farmakokinetyczne dotyczące stosowania amisulprydu u osób w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) są ograniczone. Wykazano jednak, że po podaniu pojedynczej doustnej dawki wynoszącej 50 mg występuje 10-30% wzrost wartości takich parametrów jak Cmax (maksymalne stężenie w osoczu), T1/2 (okres półtrwania) i AUC (pole pod krzywą stężenia). Brakuje danych dotyczących farmakokinetyki amisulprydu po wielokrotnym podaniu u pacjentów geriatrycznych.^{65 lat) wykazują, że występuje 10-30% wzrost wartości C max, T1/2 i AUC po podaniu pojedynczej doustnej dawki 50 mg. Brak danych po powtórnym podaniu.”>10}