Właściwości farmakokinetyczne leku Apo-Feno 200M

Apo-Feno 200M zawiera mikronizowany fenofibrat w dawce 200 mg w postaci kapsułek twardych. Właściwości farmakokinetyczne tego leku obejmują procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji substancji czynnej z organizmu. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis tych właściwości farmakokinetycznych, które są kluczowe dla zrozumienia działania leku w organizmie pacjenta.¹

Wchłanianie

Proces wchłaniania fenofibratu charakteryzuje się istotnymi zależnościami od przyjmowanych pokarmów oraz stopnia mikronizacji substancji czynnej:

• Wpływ przyjmowania pokarmu – fenofibrat podany na czczo wchłania się słabo i w zmiennym stopniu z przewodu pokarmowego. Przyjmowanie leku podczas posiłku zwiększa wchłanianie o około 35%.
• Wpływ mikronizacji – zastosowanie procesu mikronizacji powoduje istotny wzrost biodostępności. Wchłanianie fenofibratu mikronizowanego jest o około 50% większe w porównaniu do postaci niemikronizowanej.
• Równoważność dawek – 200 mg fenofibratu mikronizowanego odpowiada 300 mg substancji niemikronizowanej pod względem biodostępności.

²

Dystrybucja

Po wchłonięciu fenofibrat podlega następującym procesom dystrybucji w organizmie:

• Natychmiastowa hydroliza – fenofibrat we krwi ulega natychmiastowej hydrolizie do kwasu fenofibrynowego, który jest odpowiedzialny za właściwe działanie terapeutyczne.
• Stężenie maksymalne (Cmax) – wynosi od 5 do 10 µg/ml i jest osiągane po 6-8 godzinach od podania 200 mg fenofibratu mikronizowanego.
• Wiązanie z białkami – kwas fenofibrynowy wiąże się z albuminami osocza w bardzo wysokim stopniu, sięgającym 99%.
• Przenikanie do tkanek – metabolit aktywny dobrze przenika do komórek różnych narządów, przy czym stężenia w poszczególnych tkankach są zróżnicowane:
  • Stężenie wyższe niż w osoczu: wątroba, nerki, jelita
  • Stężenie niższe niż w osoczu: płuca, serce, jądra, śledziona, skóra
  • Brak przenikania: komórki mózgu i oczu
• Objętość dystrybucji – współczynnik objętości dystrybucji kwasu fenofibrynowego wynosi 0,9 l/kg.

³

Metabolizm

Metabolizm fenofibratu przebiega w następujący sposób:

• Aktywacja proleku – fenofibrat jest farmakologicznie nieczynnym prekursorem leku (prolekiem), który po podaniu natychmiast ulega hydrolizie do aktywnego metabolitu – kwasu fenofibrynowego.
• Dalsze przemiany metaboliczne – niewielkie ilości kwasu fenofibrynowego podlegają dalszej redukcji do pochodnej benzhydrolu.
• Okres półtrwania – dla kwasu fenofibrynowego wynosi około 20 godzin u pacjentów z prawidłową funkcją nerek.
• Wpływ zaburzeń czynności nerek – u pacjentów z niewydolnością nerek okres półtrwania ulega znacznemu wydłużeniu.

⁴

Eliminacja

Eliminacja fenofibratu i jego metabolitów z organizmu zachodzi dwoma drogami:

• Wydalanie z moczem – około 60% podanej dawki fenofibratu jest wydalane przez nerki w ciągu pierwszych dwóch dni od podania.
• Wydalanie z kałem – pozostała część leku (około 40%) jest wydalana z kałem.
• Forma wydalania – zarówno w moczu, jak i w kale, fenofibrat jest wydalany w postaci glukuronianów, co świadczy o konieczności sprzęgania metabolitów z kwasem glukuronowym przed ich eliminacją z organizmu.

⁵