Przedawkowanie
Anzorin 5 mg

Przedawkowanie olanzapiny

Przedawkowanie olanzapiny (substancji czynnej zawartej w leku Anzorin, 5 mg) stanowi poważny stan kliniczny wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Przypadki przedawkowania mogą prowadzić do szerokiego spektrum objawów klinicznych o różnym nasileniu, od umiarkowanych zaburzeń świadomości po stany zagrażające życiu pacjenta. Odnotowano przypadki śmiertelne już po przyjęciu jednorazowej dawki nieprzekraczającej 450 mg, choć znane są również przypadki przeżycia po przyjęciu dawki około 2 g olanzapiny.¹

Manifestacje kliniczne przedawkowania

Obraz kliniczny przedawkowania olanzapiny charakteryzuje się występowaniem zespołu objawów, których nasilenie zależy od przyjętej dawki oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta. Do najczęstszych objawów (występujących z częstością przekraczającą 10% przypadków) należą: częstoskurcz, pobudzenie lub agresywność, dyzartria (zaburzenia mowy), różnorodne objawy pozapiramidowe oraz obniżony poziom świadomości, który może wahać się od sedacji do śpiączki włącznie.^{10%) są między innymi: częstoskurcz, pobudzenie lub agresywność, dyzartria, różne objawy pozapiramidowe i obniżony poziom świadomości wahający się od sedacji do śpiączki włącznie.”>2}

Poza wymienionymi objawami, w przebiegu przedawkowania olanzapiny mogą wystąpić inne istotne klinicznie manifestacje, takie jak: delirium, drgawki, śpiączka, prawdopodobny złośliwy zespół neuroleptyczny, depresja oddechowa, zachłyśnięcie, nadciśnienie lub niedociśnienie tętnicze, a także zaburzenia rytmu serca (występujące w mniej niż 2% przypadków przedawkowania). W najcięższych przypadkach może dojść do zatrzymania krążenia i oddychania.<sup data-drug="Anzorin" data-section="Przedawkowanie" title="Innymi znaczącymi klinicznie objawami przedawkowania są między innymi: delirium, drgawki, śpiączka, prawdopodobny złośliwy zespół neuroleptyczny, depresja oddechowa, zachłyśnięcie, nadciśnienie lub niedociśnienie, zaburzenia rytmu serca (3

Postępowanie w przypadku przedawkowania

W leczeniu przedawkowania olanzapiny należy pamiętać, że nie istnieje swoista odtrutka dla tej substancji. Postępowanie terapeutyczne powinno opierać się na standardowych protokołach leczenia zatruć oraz intensywnym monitorowaniu stanu klinicznego pacjenta.⁴

W ramach postępowania pierwszej linii nie zaleca się prowokowania wymiotów. Wskazane jest natomiast przeprowadzenie płukania żołądka oraz podanie węgla aktywowanego. Wykazano, że jednoczesne podanie węgla aktywowanego zmniejsza biodostępność olanzapiny przyjętej drogą doustną o 50-60%, co może istotnie ograniczyć jej wchłanianie i tym samym zmniejszyć nasilenie objawów przedawkowania.⁵

Kluczowe znaczenie ma wdrożenie leczenia objawowego i monitorowanie czynności życiowych pacjenta. Leczenie powinno uwzględniać odpowiednią terapię niedociśnienia oraz zapaści krążeniowej, a także zapewnienie prawidłowej funkcji oddechowej. Należy bezwzględnie unikać stosowania adrenaliny, dopaminy oraz innych środków sympatykomimetycznych o aktywności beta-agonistycznej, ponieważ mogą one paradoksalnie nasilać niedociśnienie poprzez stymulację receptorów beta-adrenergicznych.⁶

W trakcie leczenia przedawkowania olanzapiny niezbędne jest monitorowanie czynności układu sercowo-naczyniowego w celu wczesnego wykrycia ewentualnych zaburzeń rytmu serca. Ścisła kontrola lekarska oraz monitorowanie parametrów życiowych powinny być kontynuowane do czasu całkowitego ustąpienia objawów i powrotu pacjenta do zdrowia.⁷

Tabela objawów przedawkowania

Dawki toksyczne i letalne

W ocenie ryzyka związanego z przedawkowaniem olanzapiny należy uwzględnić, że przypadki śmiertelne odnotowano już po przyjęciu jednorazowej dawki nieprzekraczającej 450 mg. Jednocześnie w literaturze opisano również przypadki przeżycia pacjentów po przyjęciu jednorazowej dawki około 2 g olanzapiny, co wskazuje na znaczne indywidualne różnice w zakresie tolerancji i metabolizmu leku.⁸

Należy pamiętać, że w przypadku preparatu Anzorin jedna tabletka zawiera 5 mg olanzapiny, co oznacza, że przyjęcie 90 tabletek może potencjalnie stanowić dawkę śmiertelną, natomiast przyjęcie około 400 tabletek odpowiada dawce 2 g, po której opisywano przypadki przeżycia mimo ciężkiego zatrucia.⁹