Przewlekłe zaburzenie depresyjne
Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Przewlekłe zaburzenie depresyjne (PDD), wcześniej dystymia, to przewlekła forma depresji charakteryzująca się utrzymującym się obniżonym nastrojem przez co najmniej 2 lata u dorosłych (1 rok u dzieci i młodzieży) z łagodniejszymi lub umiarkowanymi objawami niż w dużej depresji. Kryteria diagnostyczne obejmują obniżony nastrój przez większość dnia, większość dni oraz co najmniej dwa z objawów takich jak zaburzenia apetytu, snu, niska energia, niska samoocena, trudności w koncentracji i uczucie beznadziejności. PDD wiąże się ze znacznym upośledzeniem funkcjonowania społecznego i zawodowego oraz podwyższonym ryzykiem myśli i zachowań samobójczych. Ocena pielęgniarska powinna uwzględniać zarówno subiektywne (np. werbalizacja niezdolności do radzenia sobie, zaburzenia snu, nadużywanie substancji) jak i obiektywne objawy (np. brak zachowań ukierunkowanych na cel, destrukcyjne zachowania, zmiany w wzorcach snu od 4 do 18 godzin dziennie). Diagnozy pielęgniarskie obejmują m.in. ryzyko samouszkodzenia, beznadzieję, zmęczenie, izolację społeczną oraz zaburzenia snu i odżywiania.
- Przewlekłe zaburzenie depresyjne – definicja i charakterystyka
- Ocena pielęgniarska i diagnoza przewlekłego zaburzenia depresyjnego
- Subiektywne i obiektywne oznaki depresji
- Diagnozy pielęgniarskie w przewlekłym zaburzeniu depresyjnym
- Planowanie opieki pielęgniarskiej w przewlekłym zaburzeniu depresyjnym
- Interwencje pielęgniarskie w przewlekłym zaburzeniu depresyjnym
- Edukacja pacjenta i rodziny w przewlekłym zaburzeniu depresyjnym
- Ocena wyników i planowanie wypisu
- Współpraca interdyscyplinarna w opiece nad pacjentem z przewlekłym zaburzeniem depresyjnym
- Szczególne aspekty opieki nad dziećmi i młodzieżą z przewlekłym zaburzeniem depresyjnym
- Przewlekłe zaburzenie depresyjne a ryzyko samobójstwa
- Długoterminowe zarządzanie przewlekłym zaburzeniem depresyjnym
Przewlekłe zaburzenie depresyjne – definicja i charakterystyka
Przewlekłe zaburzenie depresyjne (Persistent Depressive Disorder, PDD), dawniej znane jako dystymia, jest przewlekłą formą depresji charakteryzującą się utrzymującym się obniżonym nastrojem. W odróżnieniu od epizodu dużej depresji, PDD cechuje się łagodniejszymi lub umiarkowanymi objawami, które jednak utrzymują się przez dłuższy okres – co najmniej 2 lata u dorosłych i 1 rok u dzieci i młodzieży12. Osoby z tym zaburzeniem doświadczają obniżonego nastroju przez większość dnia, przez większość dni3.
PDD często rozpoczyna się we wczesnym okresie życia i często staje się przewlekłe, z objawami, które utrzymują się lub wahają, ale nigdy całkowicie nie ustępują4. U osób cierpiących na przewlekłe zaburzenie depresyjne występuje zwiększone ryzyko myśli i zachowań samobójczych, a upośledzenie funkcjonowania może być równie poważne lub nawet poważniejsze niż w przypadku dużego zaburzenia depresyjnego5.
W DSM-5 PDD łączy w sobie kryteria wcześniej znane jako zaburzenie dystymiczne i przewlekłe duże zaburzenie depresyjne67. To nowe podejście diagnostyczne kładzie większy nacisk na czas trwania niż na nasilenie objawów8.
Objawy kliniczne przewlekłego zaburzenia depresyjnego
Aby zdiagnozować przewlekłe zaburzenie depresyjne, pacjent musi doświadczać obniżonego nastroju przez większość dnia, przez większość dni, przez co najmniej dwa lata (jeden rok u dzieci i młodzieży)9. Oprócz obniżonego nastroju, muszą wystąpić przynajmniej dwa z następujących objawów1011:
- Słaby apetyt lub przejadanie się
- Bezsenność lub nadmierna senność
- Niska energia lub uczucie zmęczenia
- Niska samoocena
- Słaba koncentracja lub trudności w podejmowaniu decyzji
- Uczucie beznadziejności
Osoby z PDD mogą również doświadczać zmiany apetytu, zaburzeń snu, zmęczenia, problemów z koncentracją, niskiej samooceny oraz ogólnego braku zainteresowania codziennymi aktywnościami12. Mogą być habitualnie ponure, pesymistyczne, pozbawione humoru, pasywne, letargiczne, introwertyczne, hiperkrytyczne wobec siebie i innych oraz skłonne do narzekania13.
Ważne jest, aby zrozumieć, że objawy te nie są tylko „złymi dniami”, ale przewlekłym stanem wymagającym uwagi i opieki14. Przewlekły charakter tych objawów może prowadzić do znaczących zaburzeń funkcjonowania społecznego, zawodowego i w innych ważnych obszarach życia15.
Ocena pielęgniarska i diagnoza przewlekłego zaburzenia depresyjnego
Ocena pielęgniarska pacjenta z przewlekłym zaburzeniem depresyjnym koncentruje się zarówno na ocenie werbalnej, jak i niewerbalnej16. Pielęgniarka używa specyficznych pytań podczas procesu przyjęcia pacjenta w oparciu o politykę placówki17.
Subiektywne i obiektywne oznaki depresji
Podczas oceny pielęgniarskiej należy zwrócić uwagę na następujące oznaki subiektywne18:
- Werbalizacja niezdolności do radzenia sobie lub proszenia o pomoc
- Zaburzenia snu i zmęczenie
- Nadużywanie substancji chemicznych
- Zgłaszanie napięć mięśniowych lub emocjonalnych
- Brak apetytu
Obiektywne oznaki obejmują19:
- Brak zachowań ukierunkowanych na cel lub rozwiązywanie problemów
- Nieadekwatne rozwiązywanie problemów
- Zmniejszone korzystanie ze wsparcia społecznego
- Niezdolność do spełniania oczekiwań związanych z rolami/podstawowymi potrzebami
- Destrukcyjne zachowania wobec siebie (np. przejadanie się, palenie/picie, nadużywanie przepisanych/dostępnych bez recepty leków i używanie narkotyków)
Pacjent może wykazywać zbyt długi sen (np. 14-18 godzin dziennie) lub cierpieć na bezsenność (np. mniej niż 4 godziny snu lub sen przerywany). Może mieć spowolnioną reakcję podczas chodzenia, mówienia i reagowania; może mieć tendencję do pozostawania na kanapie lub w łóżku. Może wykazywać utratę wagi, bezsenność, zaparcia i deficyty w zakresie samoopieki20.
Kluczowe jest również monitorowanie ryzyka samobójstwa. Osoby z PDD mają podwyższone ryzyko myśli i zachowań samobójczych21. Pielęgniarka powinna pytać pacjenta, czy myśli o śmierci lub samobójstwie. Pozytywna odpowiedź sygnalizuje natychmiastową potrzebę konsultacji i oceny22.
Diagnozy pielęgniarskie w przewlekłym zaburzeniu depresyjnym
Na podstawie oceny pielęgniarskiej można postawić następujące diagnozy pielęgniarskie2324:
- Nieskuteczne radzenie sobie związane z sytuacyjnymi lub rozwojowymi kryzysami
- Beznadzieja związana z długotrwałym stresem
- Zmęczenie związane ze stresem i lękiem
- Ryzyko samouszkodzenia związane z wyrażanymi myślami samobójczymi lub poważną beznadziejnością
- Przewlekła niska samoocena związana z negatywną samooceną
- Izolacja społeczna związana z wycofaniem z interakcji społecznych
- Zaburzony wzorzec snu związany z bezsennością lub nadmierną sennością
- Zaburzona interakcja społeczna związana ze zmniejszonym uczestnictwem w aktywnościach społecznych lub rekreacyjnych
- Niezrównoważone odżywianie związane ze zmniejszonym apetytem lub zaniedbywaniem samoopieki
Planowanie opieki pielęgniarskiej w przewlekłym zaburzeniu depresyjnym
Po zidentyfikowaniu diagnoz pielęgniarskich, pielęgniarka tworzy plan opieki, który pomaga ustalić priorytety oceny i interwencji dla zarówno krótko-, jak i długoterminowych celów opieki25.
Cele opieki pielęgniarskiej
Cele opieki pielęgniarskiej dla pacjenta z przewlekłym zaburzeniem depresyjnym mogą obejmować2627:
- Określenie stopnia upośledzenia funkcjonowania
- Ocenę zdolności i umiejętności radzenia sobie
- Pomoc pacjentowi w radzeniu sobie z obecną sytuacją
- Zapewnienie zaspokojenia potrzeb psychologicznych
- Promowanie dobrego samopoczucia
- Komunikowanie uczuć i myśli samobójczych personelowi opieki zdrowotnej przed podjęciem działań
- Identyfikację skutecznych strategii radzenia sobie w ciągu 24 godzin od przyjęcia
- Zwiększenie uczestnictwa w podstawowej samoopiece każdego dnia
- Poprawa wzorca snu – poczucie wypoczęcia po przebudzeniu w ciągu tygodnia
- Spożywanie co najmniej 50% posiłków podczas każdego posiłku
- Regularne wypróżnienia
- Komunikowanie się z innymi podczas pobytu na oddziale poprzez uczestnictwo w codziennych zajęciach grupowych
- Werbalizacja co najmniej trzech osobistych mocnych stron w ciągu trzech dni od przyjęcia
- Opisanie planów na pozytywną przyszłość przed wypisem
Interwencje pielęgniarskie w przewlekłym zaburzeniu depresyjnym
Pielęgniarka ukierunkowuje interwencje na rozwiązanie problemów zidentyfikowanych w diagnozach pielęgniarskich. Priorytetem jest bezpieczeństwo pacjenta, w tym zmniejszenie ryzyka samobójstwa28.
Zarządzanie farmakoterapią
Leczenie farmakologiczne jest skuteczne w łagodzeniu objawów PDD, ale czasami może nie być tak skuteczne jak w przypadku dużej depresji i może wymagać dłuższego czasu, aby zadziałać29. Ważne interwencje pielęgniarskie w zakresie farmakoterapii obejmują:
- Podawanie leków zgodnie z zaleceniami. Depresja może wynikać z nieprawidłowości w neuroprzekaźnikach (serotonina, norepinefryna, dopamina), dlatego leki przeciwdepresyjne są skuteczne w leczeniu tych zaburzeń30.
- Edukacja w zakresie przestrzegania zaleceń dotyczących leków. Leki przeciwdepresyjne wymagają kilku tygodni lub więcej, aby zadziałać. Nagłe przerwanie przyjmowania leków może spowodować objawy odstawienia i pogorszenie depresji31.
- Monitorowanie skuteczności leków i działań niepożądanych32.
- Podkreślanie potrzeby przestrzegania zaleceń dotyczących leków i przegląd działań niepożądanych z pacjentem33.
Kombinowane leczenie farmakoterapią i psychoterapią jest bardziej skuteczne niż każda z tych interwencji stosowana osobno3435. Badania wskazują, że takie połączone podejście jest związane ze znacznie wyższymi wskaźnikami poprawy, szczególnie w bardziej przewlekłych, ciężkich i złożonych przypadkach depresji36.
Psychoterapia i wsparcie psychologiczne
Psychoterapia, znana również jako terapia rozmową, jest kamieniem węgielnym w leczeniu PDD37. Interwencje pielęgniarskie w tym zakresie obejmują:
- Inicjowanie psychoterapii. Kierowanie pacjenta do specjalisty zdrowia psychicznego w celu psychoterapii. Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) i terapia interpersonalna to dwa rodzaje psychoterapii, które są skuteczne w leczeniu depresji38.
- Przyjmowanie aktywnej roli w inicjowaniu komunikacji. Można to zrobić, dzieląc się obserwacjami zachowania pacjenta, mówiąc powoli i dając mu wystarczająco dużo czasu na odpowiedź, zachęcając go do mówienia i zapisywania uczuć oraz zapewniając ustrukturyzowaną rutynę, która może obejmować nierywalizacyjne aktywności39.
- Pomaganie pacjentowi w rozpoznawaniu zniekształconych percepcji i powiązanie ich z jego depresją40.
- Wzmacnianie elementów terapii, takich jak kwestionowanie negatywnych myśli o sobie, świecie i przyszłości41.
- Wspieranie w wyznaczaniu realistycznych celów na dany dzień i przeglądaniu osiągnięć42.
- Zachęcanie pacjenta do uczestnictwa w aktywnościach43.
Badania empiryczne wskazują, że terapia poznawczo-behawioralna (CBT) jest skuteczna w leczeniu przewlekłej depresji44. System analizy poznawczo-behawioralnej psychoterapii (CBASP) został zaprojektowany specjalnie do leczenia PDD, chociaż wyniki badań empirycznych dotyczących tej formy terapii są niejednoznaczne45.
Promocja zdrowego stylu życia
Pielęgniarka może zachęcać pacjenta do wprowadzenia zmian w stylu życia, które mogą pomóc w kontrolowaniu objawów PDD46:
- Zapewnienie wystarczającej ilości snu. Stosowanie higieny snu do poprawy snu, podawanie ciepłego mleka lub masaże pleców przed snem47.
- Przestrzeganie zdrowej, odżywczej diety. Monitorowanie wzorców żywienia i zachęcanie do spożywania pokarmów48.
- Regularne ćwiczenia. Angażowanie się w regularną aktywność fizyczną może pomóc poprawić nastrój i ogólne samopoczucie49.
- Szukanie aktywności, które sprawiają radość50.
- Rozmowa z zaufaną osobą o swoich uczuciach. Otaczanie się ludźmi, którzy są troskliwi i pozytywni51.
- Unikanie alkoholu i nielegalnych narkotyków. Mogą one z czasem pogorszyć nastrój i zaburzyć osąd52.
W klinice The Care Clinic podkreśla się znaczącą rolę dostosowań stylu życia w zarządzaniu dystymią. Zrównoważona dieta, regularne ćwiczenia i dobra higiena snu są kluczowymi elementami kompleksowego podejścia do dobrego samopoczucia53.
Edukacja pacjenta i rodziny w przewlekłym zaburzeniu depresyjnym
Edukacja odgrywa ważną rolę w skutecznym leczeniu przewlekłego zaburzenia depresyjnego. Obejmuje to edukację rodziny i pacjenta. Brak dokładnych informacji i błędne postrzeganie choroby jako osobistej słabości lub porażki prowadzi do bolesnej stygmatyzacji i unikania diagnozy przez wielu dotkniętych nią osób54.
Edukacja pacjenta
Ważną rolą pielęgniarki jest nauczanie pacjenta o depresji, jej objawach, leczeniu i sposobach promowania ogólnego zdrowia i dobrego samopoczucia. Poniżej wymieniono punkty, które należy uwzględnić w nauczaniu osoby z depresją55:
- Nauczanie pacjenta o znakach i objawach depresji56.
- Podkreślanie, że depresja jest chorobą medyczną z skutecznymi metodami leczenia, aby pacjent nie czuł się napiętnowany diagnozą57.
- Wzmacnianie uzasadnień dla leków i terapii58.
- Wzmacnianie uważności i kwestionowania negatywnych myśli jako strategii zmniejszania negatywnych ruminacji59.
- Edukacja na temat zwiększonego ryzyka samobójstwa. Dzieci, nastolatki i młodzi dorośli są narażeni na zwiększone ryzyko samobójstwa podczas rozpoczynania leczenia przeciwdepresyjnego. Edukowanie rodziców i pacjentów, aby monitorowali pogarszające się oznaki depresji i natychmiast szukali pomocy, jeśli doświadczają myśli samobójczych60.
- Wyjaśnienie, że depresję można złagodzić poprzez wyrażanie uczuć i angażowanie się w przyjemne aktywności. Podkreślanie, że istnieją skuteczne metody łagodzenia objawów61.
Wsparcie dla rodziny
Rodzice i członkowie rodziny odgrywają kluczową rolę we wspieraniu procesu leczenia6263. Ważne jest, aby wspierać członków rodziny i bliskich, którzy żyją z osobą z zaburzeniem depresyjnym64.
Pielęgniarka może zapewnić wsparcie i oferować zasoby. Ważne jest, aby pacjent nie czuł się odizolowany. Identyfikacja przyjaciół, rodziny, grup religijnych i grup wsparcia, na których pacjent może polegać w razie potrzeby. Zachęcanie do prowadzenia dziennika lub czytania książek samopomocy, aby dowiedzieć się więcej o depresji i radzeniu sobie z trudnymi emocjami65.
Pielęgniarka może również pomóc w budowaniu i utrzymywaniu sieci wsparcia przyjaciół, rodziny lub grup wsparcia, które mogą zapewnić wsparcie emocjonalne i zmniejszyć uczucie izolacji66.
Ocena wyników i planowanie wypisu
Ocena postępów pacjenta w osiąganiu oczekiwanych wyników odbywa się w sposób ciągły w trakcie fazy leczenia67.
Ocena skuteczności interwencji
Pielęgniarka ocenia następujące aspekty68:
- Zdolność pacjenta do dokładnej oceny obecnej sytuacji.
- Zdolność pacjenta do identyfikacji nieskutecznych zachowań radzenia sobie i ich konsekwencji.
- Werbalizacja świadomości własnych zdolności radzenia sobie i uczuć zgodnych z zachowaniem.
- Zaspokojenie potrzeb fizjologicznych, co przejawia się odpowiednim wyrażaniem uczuć, identyfikacją opcji i korzystaniem z zasobów.
Wszystkie obserwacje i rozmowy z pacjentem powinny być rejestrowane, ponieważ są one cenne w ocenie jego odpowiedzi na leczenie69.
Planowanie wypisu
Planowanie wypisu powinno obejmować7071:
- Długoterminowe potrzeby i działania, które należy podjąć.
- Dostępny system wsparcia, konkretne skierowania i kto jest odpowiedzialny za działania, które należy podjąć.
- Zapewnienie, że pacjent ma system wsparcia i środki finansowe na leczenie.
Cały interprofesjonalny zespół opieki zdrowotnej, w tym pacjent i rodzina, powinni być częścią planowania wypisu, którego celem jest zmniejszenie potrzeby ponownego przyjęcia i pomoc osobie w osiągnięciu najwyższego możliwego poziomu funkcjonowania72.
Współpraca interdyscyplinarna w opiece nad pacjentem z przewlekłym zaburzeniem depresyjnym
Zapewnienie opieki skoncentrowanej na pacjencie dla osób z PDD wymaga podejścia interdyscyplinarnego73. Efektywna komunikacja w zespole jest kluczowa dla stworzenia środowiska, w którym informacje są wymieniane, obawy są adresowane, a strategie skoncentrowane na pacjencie są rozwijane74.
Rola pielęgniarki w opiece nad pacjentami z depresją jest związana z podstawową opieką pielęgniarską, a także współpracą z członkami zespołu interprofesjonalnego75. Pielęgniarki pomagają w realizacji interwencji współpracujących na podstawie planu leczenia pacjenta76.
Ogólnie rzecz biorąc, depresja jest zarządzana przez interdyscyplinarny zespół dedykowany zarządzaniu zaburzeniami zdrowia psychicznego. Otwarta komunikacja między wszystkimi członkami jest kluczem do obniżenia zachorowalności związanej z tym zaburzeniem77.
Współpraca między psychiatrą a psychologiem klinicznym lub terapeutą CBT w opiece nad tym samym pacjentem jest niezbędna dla skutecznego leczenia78. Przykładem takiego podejścia jest badanie, które wykazało, że jednym z najważniejszych elementów leczenia i zdrowienia jest posiadanie zespołu pracowników służby zdrowia, od których można się uczyć i którym można ufać79.
Szczególne aspekty opieki nad dziećmi i młodzieżą z przewlekłym zaburzeniem depresyjnym
Przewlekłe zaburzenie depresyjne często rozpoczyna się w dzieciństwie, okresie dojrzewania lub wczesnej dorosłości i wpływa na szacunkowo 0,5% dorosłych w Stanach Zjednoczonych każdego roku80. Wczesne rozpoznanie i diagnoza są istotne w skutecznym zarządzaniu PDD81.
Interwencje pielęgniarskie u dzieci z depresją
Oto porady dotyczące opieki pielęgniarskiej dla dzieci z dużą depresją82:
- Strukturyzacja i utrzymywanie bezpiecznego środowiska.
- Ścisłe monitorowanie niebezpiecznych lub autodestrukcyjnych zachowań.
- Opracowanie umowy lub kontraktu z dzieckiem dotyczącego szukania personelu, ilekroć czuje się zdesperowane lub samobójcze.
- Nauczanie dziecka, aby rozmawiało o problemach, a nie działało impulsywnie.
- Pomoc dziecku w rozmowie o problemach i stresorach. Zachęcanie dziecka do otwartego wyrażania uczuć.
- Zapewnienie fizycznych ujść dla energii i uwalniania agresji (np. sport, muzyka, sztuka itp.)
- Pomoc w identyfikacji wspierających osób i pomoc dziecku w nauce sposobów rozmawiania z tymi osobami o swoich uczuciach i potrzebach.
Aspekty leczenia dzieci i młodzieży
Leczenie będzie zależeć od objawów dziecka, wieku i ogólnego stanu zdrowia. Będzie również zależeć od tego, jak poważny jest stan83. To zaburzenie może być leczone. Dzieci mogą potrzebować wypróbowania różnych terapeutów i terapii, zanim znajdą to, co działa. Leczenie może obejmować84:
- Leki. Leki przeciwdepresyjne mogą być bardzo pomocne, szczególnie gdy są stosowane z psychoterapią.
- Terapia rodzinna. Rodzice odgrywają istotną rolę w leczeniu.
Terapia mowy może być pierwszą opcją sugerowaną dla dzieci i nastolatków z przewlekłym zaburzeniem depresyjnym, ale to zależy od jednostki. Czasami potrzebne są również leki przeciwdepresyjne85.
Jeśli depresja znacząco wpływa na zdolność dziecka do odnoszenia sukcesów w szkole, może kwalifikować się do specjalnej ochrony i racjonalnych dostosowań na mocy Ustawy o Amerykanach z Niepełnosprawnościami (ADA) lub Sekcji 504 Ustawy o Prawach Obywatelskich86.
Wczesna identyfikacja i leczenie zaburzenia są ważne, aby zminimalizować długoterminowy wpływ na dziecko lub nastolatka87.
Przewlekłe zaburzenie depresyjne a ryzyko samobójstwa
Osoby cierpiące na PDD są narażone na zwiększone ryzyko myśli i zachowań samobójczych88. Ocena ryzyka wyrządzenia szkody sobie lub innym oraz rozważenie wpływu jakiegokolwiek używania substancji są kluczowymi elementami tej oceny, ponieważ osoby z PDD mają wyższe ryzyko samobójstwa89.
Chociaż często opisuje się PDD jako łagodniejsze niż poważna depresja, badania sugerują, że długotrwała depresja może być związana z wyższym ryzykiem samobójstwa niż duża depresja90.
Pielęgniarka powinna monitorować ryzyko samobójstwa i sygnalizować natychmiastową potrzebę konsultacji i oceny w przypadku wystąpienia myśli samobójczych. Ryzyko samobójstwa jest wyższe po ustąpieniu obniżonego nastroju depresyjnego91.
W przypadku myśli o skrzywdzeniu siebie lub innych, pacjent powinien natychmiast powiedzieć o tym komuś. Może powiedzieć swojemu lekarzowi, rodzinie lub przyjacielowi. Może również zadzwonić na infolinię samobójczą9293.
Długoterminowe zarządzanie przewlekłym zaburzeniem depresyjnym
PDD jest przewlekłym schorzeniem, które może trwać przez lata. Wielu ludzi całkowicie wraca do zdrowia, podczas gdy inni nadal mają pewne objawy, nawet przy leczeniu94. PDD również zwiększa ryzyko samobójstwa95.
Utrzymanie poprawy i zapobieganie nawrotom
PDD wymaga długoterminowego leczenia, aby kontrolować objawy96. Nawet gdy leczenie jest skuteczne, często wymagane jest leczenie podtrzymujące, aby zapobiec powrotowi objawów97.
Kliniczne badania kontrolowane wykazały, że długoterminowe leczenie przeciwdepresyjne jest skuteczne w zapobieganiu nawrotom depresji98. Osoby z przewlekłym zaburzeniem depresyjnym mogą wymagać długoterminowego leczenia podtrzymującego w celu zapobiegania nawrotom99.
Skuteczne leczenie pomaga złagodzić objawy. Zmniejsza również ryzyko kolejnego epizodu depresyjnego (tzw. nawrotu)100. Zapobieganie nawrotom często wymaga wspierania osoby w budowaniu narzędzi i kompetencji zapobiegających nawrotom101.
Wspieranie pacjenta w zarządzaniu przewlekłym zaburzeniem depresyjnym
Kiedy pacjent ma przewlekłe zaburzenie depresyjne, może potrzebować długoterminowego przyjmowania leków przeciwdepresyjnych, aby kontrolować objawy102. Ważne jest, aby trzymać się planu leczenia i rozmawiać z lekarzem, jeśli wydaje się, że objawy się pogarszają103.
Przewlekłe zaburzenie depresyjne generalnie nie jest stanem, który można leczyć samodzielnie. Ale wraz z profesjonalnym leczeniem możesz podjąć następujące kroki samopomocy104:
- Trzymaj się planu leczenia.
- Przewlekłe zaburzenie depresyjne utrudnia angażowanie się w zachowania i aktywności, które mogą pomóc poczuć się lepiej.
Aby zapobiec przewlekłemu zaburzeniu depresyjnemu, podejmij kroki w celu kontrolowania stresu i poprawy samooceny. Sięgnij do rodziny i przyjaciół w czasie kryzysu, aby pomóc Ci przez to przejść. Rozpocznij leczenie na najwcześniejszych oznakach problemu i rozważ długoterminowe leczenie podtrzymujące, aby zapobiec nawrotowi objawów105.
Trzymaj się swojego harmonogramu leków i terapii oraz porozmawiaj z lekarzem, jeśli czujesz, że Twoje objawy się nasilają106. Życie z depresją może być trudne, ale leczenie może pomóc poprawić jakość życia. Porozmawiaj ze swoim lekarzem o możliwych opcjach107.
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.