Leki w grupie
„płyn do hemofiltracji”

Płyny do hemofiltracji to specjalistyczne roztwory używane podczas zabiegu hemofiltracji, który jest formą ciągłej terapii nerkozastępczej (CRRT). Hemofiltracja stosowana jest u pacjentów z ostrą niewydolnością nerek, ciężką sepsą lub innymi stanami zagrożenia życia, gdy konieczne jest usunięcie toksyn, nadmiaru płynów oraz przywrócenie równowagi elektrolitowej i kwasowo-zasadowej.

Płyny do hemofiltracji zawierają odpowiednio zbilansowany skład elektrolitów (sód, potas, wapń, magnez, chlorki), bufory (wodorowęglany lub mleczany) oraz glukozę. Działają one poprzez zastąpienie ultrafiltratu usuwanego z krwi pacjenta, co umożliwia kontrolę bilansu płynowego oraz utrzymanie prawidłowego stężenia elektrolitów i równowagi kwasowo-zasadowej.

Do najczęściej stosowanych płynów do hemofiltracji należą: Prismasol, Hemosol B0, Phoxilium, MultiPhos, PrismaSate, NormoCarb HF. Na polskim rynku dostępne są produkty firm Baxter (Prismasol, Hemosol), Fresenius Medical Care (MultiBic, MultiPhos) oraz B. Braun (Duosol).

Płyny do hemofiltracji dzielą się na kilka podgrup w zależności od składu buforowego: płyny oparte na wodorowęglanach (np. Prismasol, Hemosol B0), które są obecnie najczęściej stosowane ze względu na fizjologiczny charakter buforu; płyny oparte na mleczanach (np. starsze wersje Hemosolu), obecnie rzadziej używane; oraz płyny specjalistyczne o składzie dostosowanym do specyficznych potrzeb klinicznych (np. Phoxilium – z niższą zawartością fosforanów, MultiPhos – wzbogacony w fosforany).

Główną zaletą stosowania płynów do hemofiltracji jest możliwość prowadzenia ciągłej, kontrolowanej terapii nerkozastępczej u pacjentów niestabilnych hemodynamicznie, u których klasyczna hemodializa może powodować gwałtowne spadki ciśnienia. Ponadto, umożliwiają one precyzyjną kontrolę bilansu płynowego i elektrolitowego, co jest kluczowe u pacjentów w stanie krytycznym.

Należy pamiętać o potencjalnych zagrożeniach związanych z terapią z użyciem płynów do hemofiltracji, takich jak: ryzyko zaburzeń elektrolitowych (zwłaszcza hipofosfatemii, hipomagnezemii), ryzyko kwasicy lub zasadowicy (w zależności od użytego buforu), możliwość infekcji związanych z dostępem naczyniowym oraz powikłania związane z antykoagulacją stosowaną podczas zabiegu. Kluczowe jest regularne monitorowanie parametrów biochemicznych pacjenta i odpowiednie dostosowanie składu płynów do jego indywidualnych potrzeb.

Lista leków w tej grupie

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl