zatrzymanie czynności oddychania
Zatrzymanie czynności oddychania (apnea) to stan, w którym dochodzi do czasowego ustania spontanicznej wentylacji płuc. Jest to poważny stan zagrażający życiu, wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. W zależności od przyczyny, zatrzymanie oddechu może być krótkotrwałe (np. w zespole bezdechu sennego) lub długotrwałe, prowadzące do niedotlenienia tkanek i narządów.
Przyczyny zatrzymania czynności oddychania są liczne i obejmują między innymi: zaburzenia w ośrodkowym układzie nerwowym (udar, urazy głowy, zatrucia), obturację dróg oddechowych (ciało obce, obrzęk krtani), choroby nerwowo-mięśniowe, zatrucie opioidami, przedawkowanie leków nasennych, a także zatrzymanie krążenia. U dzieci częstymi przyczynami są infekcje dróg oddechowych, aspiracja ciała obcego oraz zespół nagłej śmierci niemowląt (SIDS).
Diagnostyka zatrzymania oddechu obejmuje szybką ocenę drożności dróg oddechowych, obecności oddechu i krążenia według schematu ABC (Airway, Breathing, Circulation). W warunkach klinicznych stosuje się kapnografię, pulsoksymetrię oraz badania gazometryczne. W przypadku podejrzenia bezdechu sennego wskazana jest polisomnografia.
Leczenie zatrzymania czynności oddychania wymaga natychmiastowego udrożnienia dróg oddechowych, wentylacji zastępczej (sztuczne oddychanie, wentylacja workiem samorozprężalnym, intubacja) oraz usunięcia przyczyny. W przypadku zatrzymania krążenia konieczne jest podjęcie pełnej resuscytacji krążeniowo-oddechowej. Opóźnienie w podjęciu działań ratunkowych zwiększa ryzyko nieodwracalnych uszkodzeń mózgu i innych narządów wskutek niedotlenienia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clozapine Aristo 200 mg
Klozapina wymaga indywidualnego dostosowania dawki, rozpoczynając leczenie od 12,5 mg raz lub dwa razy na dobę, z powolnym zwiększaniem do dawki terapeutycznej 200-450 mg/dobę w dawkach podzielonych, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 900 mg/dobę przy zachowaniu ostrożności ze względu na ryzyko napadów drgawkowych. Leczenie można rozpocząć tylko u pacjentów z WBC ≥3500/mm³ (3,5×10⁹/l) i ANC ≥2000/mm³ (2,0×10⁹/l). W przypadku schizofrenii opornej na leczenie dawkę zwiększa się o 25-50 mg/dobę do 300 mg w ciągu 2-3 tygodni, a następnie o 50-100 mg co pół lub pełny tydzień. U pacjentów z chorobą Parkinsona dawkowanie jest bardziej ostrożne: początkowo 12,5 mg raz na dobę, z powolnym zwiększaniem do 50 mg w ciągu 2 tygodni, a dawka maksymalna nie powinna przekraczać 100 mg/dobę. W trakcie leczenia konieczne jest monitorowanie parametrów hematologicznych oraz ciśnienia krwi, zwłaszcza w pierwszych tygodniach terapii.
agranulocytoza, badanie czynnościowe wątroby, benzodiazepina, bezwzględna liczba neutrofili, choroba Parkinsona, dawka podzielona, działanie przeciwpsychotyczne, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klozapina, lek przeciwpsychotyczny, liczba białych krwinek, napad drgawkowy, napad padaczkowy, neutropenia, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, objawy psychotyczne, schizofrenia oporna na leczenie, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stan splątania, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie psychotyczne, zatrzymanie czynności oddychania, zatrzymanie czynności serca