nadżerka
Nadżerka (łac. erosio) to powierzchowne uszkodzenie nabłonka skóry lub błony śluzowej, które nie sięga do warstwy podstawnej. Stanowi płytki ubytek tkanki nabłonkowej, który goi się bez pozostawienia blizny, ponieważ nie dochodzi do uszkodzenia błony podstawnej.
W ginekologii termin ten najczęściej odnosi się do nadżerki szyjki macicy (ectopia), będącej wynikiem przemieszczenia nabłonka gruczołowego kanału szyjki macicy na część pochwową. Nadżerki mogą również występować w obrębie przewodu pokarmowego (np. nadżerki żołądka), w jamie ustnej, na spojówkach czy narządach płciowych zewnętrznych.
Przyczyny powstawania nadżerek są różnorodne i obejmują: infekcje (bakteryjne, wirusowe, grzybicze), urazy mechaniczne, działanie czynników chemicznych, zaburzenia hormonalne, choroby autoimmunologiczne oraz stany zapalne. Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne oraz, w zależności od lokalizacji, dodatkowe metody obrazowania, takie jak kolposkopia w przypadku nadżerek szyjki macicy.
Leczenie nadżerek zależy od ich przyczyny i lokalizacji. Obejmuje eliminację czynnika wywołującego, leczenie przeciwzapalne, miejscowe stosowanie środków regenerujących nabłonek, a w niektórych przypadkach – zabiegi ablacyjne (np. krioterapia, elektrokoagulacja). Nieleczone nadżerki mogą prowadzić do przewlekłych stanów zapalnych i w niektórych lokalizacjach zwiększać ryzyko infekcji lub dalszych uszkodzeń tkanek.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Imikwimod – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Imikwimod, stosowany w terapii miejscowej, wymaga ścisłego unikania kontaktu z oczami, wargami i nozdrzami ze względu na ryzyko nasilenia stanów zapalnych skóry oraz zwiększonego ogólnoustrojowego wchłaniania substancji czynnej, co może prowadzić do działań niepożądanych. Preparat Imikeraderm nie powinien być aplikowany na uszkodzoną skórę ani stosowany z opatrunkiem okluzyjnym, gdyż zwiększa to absorpcję leku i nasila reakcje miejscowe. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi, po przeszczepach narządów oraz u osób ze zmniejszoną rezerwą układu krwiotwórczego. W trakcie terapii mogą wystąpić miejscowe reakcje zapalne z wysiękiem lub nadżerkami, którym mogą towarzyszyć objawy ogólnoustrojowe, takie jak gorączka, nudności, bóle mięśni i dreszcze, co może wymagać czasowego przerwania leczenia. Każdy cykl terapii nie powinien przekraczać 4 tygodni, a skuteczność ocenia się po 4-8 tygodniach od zakończenia leczenia.
alkohol benzylowy, alkohol cetylowy, alkohol stearylowy, błona śluzowa, butylohydroksytoluen, choroba autoimmunologiczna, fotouczulenie, hiperkeratoza, imikwimod, kontaktowe zapalenie skóry, miejscowy stan zapalny, nadżerka, objaw grypopodobny, opatrunek okluzyjny, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, przeszczepienie narządu, róg skórny, rogowacenie słoneczne, rumień, stan zapalny skóry, upośledzenie odporności