krwawienie do przestrzeni zaotrzewnowej
Krwawienie do przestrzeni zaotrzewnowej (retroperitoneum) stanowi poważny stan kliniczny charakteryzujący się gromadzeniem krwi w przestrzeni między otrzewną ścienną a powięzią poprzeczną. Jest to obszar zawierający istotne struktury anatomiczne, w tym aortę brzuszną, żyłę główną dolną, trzustkę, nerki, nadnercza oraz część dwunastnicy.
Etiologia krwawienia zaotrzewnowego obejmuje urazy (tępe i penetrujące), jatrogenne uszkodzenia naczyń podczas zabiegów diagnostycznych lub terapeutycznych, pęknięcie tętniaka aorty brzusznej, krwawienie z guzów (np. nowotwory nerki), zaburzenia krzepnięcia oraz samoistne krwawienie z naczyń. Szczególnie niebezpieczne są krwawienia związane z uszkodzeniem dużych naczyń, które mogą prowadzić do masywnej utraty krwi i wstrząsu hipowolemicznego.
Diagnostyka obejmuje badania obrazowe, przede wszystkim tomografię komputerową z kontrastem, która pozwala na dokładną lokalizację źródła krwawienia oraz ocenę jego rozległości. Badanie ultrasonograficzne może być pomocne jako wstępne narzędzie diagnostyczne, szczególnie w przypadku niestabilnych hemodynamicznie pacjentów. W wybranych przypadkach wykonuje się angiografię, która może mieć również zastosowanie terapeutyczne.
Postępowanie terapeutyczne zależy od przyczyny, nasilenia krwawienia oraz stanu hemodynamicznego pacjenta. Obejmuje ono resuscytację płynową, przetaczanie preparatów krwiopochodnych, leczenie zaburzeń krzepnięcia oraz interwencje zabiegowe – embolizację naczyń metodami radiologii interwencyjnej lub operację chirurgiczną. W przypadku krwawień samoistnych lub o małym nasileniu, może być stosowane leczenie zachowawcze z monitorowaniem parametrów życiowych i kontrolnymi badaniami obrazowymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Czynnik II – Dawkowanie i sposób podawania
Czynnik II, będący składnikiem preparatu FEIBA NF, odgrywa kluczową rolę w terapii pacjentów z inhibitorami czynnika VIII i zaburzeniami krzepnięcia. Preparat zawiera czynnik II głównie w formie nieaktywowanej, wraz z czynnikami IX, X oraz aktywowanym czynnikiem VII. Dawkowanie FEIBA NF jest zindywidualizowane i zależy od ciężkości krwawienia, lokalizacji oraz stanu klinicznego pacjenta. Standardowe dawki wahają się od 50 do 100 j./kg mc., z maksymalną jednorazową dawką 100 j./kg mc. i maksymalną dawką dobową 200 j./kg mc. W przypadku krwotoków o różnym nasileniu stosuje się odpowiednio: 50-75 j./kg mc. co 12 godzin przy małych/umiarkowanych krwawieniach, 100 j./kg mc. co 12 godzin przy poważnych krwotokach do mięśni i tkanek miękkich, 50 j./kg mc. co 6 godzin przy krwawieniach z błon śluzowych (z możliwością zwiększenia do 100 j./kg mc.) oraz 100 j./kg mc. co 12 godzin (lub co 6 godzin w ciężkich przypadkach) przy krwotokach do OUN. Dawkowanie u dzieci poniżej 6 roku życia jest analogiczne, lecz wymaga indywidualnego dostosowania.
aktywowany czynnik VII, aPTT, czas krzepnięcia kaolinowo-kefalinowy, czas krzepnięcia krwi, czynnik II, czynniki IX i X, FEIBA NF, hematokryt, indukcja tolerancji immunologicznej, jednostka Bethesda, koncentrat czynnika VIII, krwawienie do przestrzeni zaotrzewnowej, krwawienie z błon śluzowych, krwotok do OUN, krwotok do stawu, krwotok do tkanek miękkich, krwotok samoistny, płytki krwi, tromboelastogram, wysokie miano inhibitora, zaburzenie krzepnięcia, zespół czynników krzepnięcia przeciw inhibitorowi czynnika VIII