działanie chronotropowe ujemne

Działanie chronotropowe ujemne odnosi się do efektu zmniejszenia częstości rytmu serca. Jest to przeciwieństwo działania chronotropowego dodatniego, które przyspiesza pracę serca. Efekt ten może być wywołany przez różne substancje farmakologiczne lub mechanizmy fizjologiczne.

Głównymi lekami o działaniu chronotropowym ujemnym są beta-adrenolityki (np. metoprolol, propranolol), które blokują receptory beta-adrenergiczne w węźle zatokowo-przedsionkowym, antagoniści wapnia z grupy niedihydropirydynowych (werapamil, diltiazem) oraz leki przeciwarytmiczne klasy III (amiodaron). Również pobudzenie nerwu błędnego wywołuje działanie chronotropowe ujemne.

W praktyce klinicznej leki o działaniu chronotropowym ujemnym są stosowane w leczeniu tachyarytmii, choroby wieńcowej, nadciśnienia tętniczego oraz niewydolności serca. Zmniejszenie częstości akcji serca prowadzi do wydłużenia rozkurczu, poprawy perfuzji wieńcowej i zmniejszenia zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen.

Należy pamiętać, że nadmierne działanie chronotropowe ujemne może prowadzić do bradykardii, bloku przedsionkowo-komorowego lub innych zaburzeń przewodzenia, dlatego stosowanie leków o takim działaniu wymaga monitorowania pacjenta, szczególnie u osób z istniejącymi wcześniej zaburzeniami przewodzenia lub dysfunkcją węzła zatokowo-przedsionkowego.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl