zaburzenie depresyjne inne niż w przebiegu psychozy
Wskazanie

Zaburzenie depresyjne inne niż w przebiegu psychozy to szeroka kategoria obejmująca różne formy depresji, które nie są związane z objawami psychotycznymi takimi jak urojenia czy halucynacje. Pacjenci doświadczają obniżonego nastroju, utraty zainteresowań, zaburzeń snu, zmniejszenia energii, problemów z koncentracją oraz myśli samobójczych. Do tej kategorii zaliczamy między innymi depresję łagodną, umiarkowaną oraz ciężką bez objawów psychotycznych, a także dystymię (przewlekłe zaburzenie depresyjne o mniejszym nasileniu).

W leczeniu stosuje się farmakoterapię, głównie leki przeciwdepresyjne z różnych grup. Najczęściej stosowane w Polsce preparaty to selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI): Seropram, Cipramil, Operimel (citalopram), Bioxetin, Pramatis (paroksetyna), Sertagen, Sertraline Aurovitas, Stimuloton (sertralina), Fluxemed, Fluoxetin Polpharma (fluoksetyna), Lexapro, Escitil (escitalopram). Z innych grup wykorzystuje się inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI): Velafax, Efectin (wenlafaksyna), Cymbalta, Dulsevia (duloksetyna), oraz inne leki jak Mirzaten, Remeron (mirtazapina), Trittico, Tritico (trazodon).

Największe trudności w leczeniu zaburzeń depresyjnych dotyczą opóźnionego działania leków przeciwdepresyjnych (2-4 tygodnie do pełnego efektu), występowania działań niepożądanych (zaburzenia seksualne, senność, wzrost masy ciała), które mogą zmniejszać współpracę pacjenta oraz zjawiska lekooporności. Około 30-40% pacjentów nie odpowiada satysfakcjonująco na pierwszy zastosowany lek przeciwdepresyjny, co wymaga zmiany strategii leczenia poprzez zwiększenie dawki, zmianę leku lub augmentację innym preparatem. Istotną trudnością jest także ryzyko samobójcze, które może wzrastać w początkowym okresie leczenia oraz konieczność łączenia farmakoterapii z oddziaływaniami psychoterapeutycznymi dla uzyskania optymalnych efektów.

W przypadkach lekoopornych wykorzystuje się także inne metody leczenia, takie jak połączenia leków przeciwdepresyjnych z lekami przeciwpsychotycznymi drugiej generacji (np. Ketrel, Kventiax – kwetiapina; Sulpiryd Teva – sulpiryd) lub stabilizatorami nastroju (Convulex, Depakine – walproiniany). W przypadkach ciężkich rozważa się elektrowstrząsy (EW) jako skuteczną metodę leczenia, szczególnie w depresji lekoopornej.