zaburzenie czynności lewej komory serca po zawale mięśnia sercowego
Wskazanie

Zaburzenie czynności lewej komory serca po zawale mięśnia sercowego to stan, w którym dochodzi do upośledzenia kurczliwości mięśnia sercowego wskutek niedokrwienia i martwicy, spowodowanych ostrym zespołem wieńcowym. W wyniku zawału następuje uszkodzenie kardiomiocytów, co prowadzi do zaburzeń hemodynamicznych, przebudowy (remodelingu) lewej komory oraz pogorszenia jej funkcji skurczowej, często wyrażonej obniżeniem frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF).

Nasilenie dysfunkcji lewej komory zależy od rozległości zawału, czasu od początku objawów do reperfuzji oraz obecności chorób współistniejących. Klinicznie manifestuje się ona objawami niewydolności serca – dusznością wysiłkową, ortopnoe, obrzękami obwodowymi, a w cięższych przypadkach obrzękiem płuc i wstrząsem kardiogennym. Podstawą diagnostyki jest badanie echokardiograficzne, które pozwala ocenić frakcję wyrzutową, kurczliwość odcinkową i globalną oraz inne parametry funkcji lewej komory.

W leczeniu zaburzeń czynności lewej komory po zawale stosuje się kilka grup leków. Inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I) jak: Prestarium (perindopril), Enarenal (enalapril), Tritace (ramipril) czy Gopten (trandolapril) hamują remodeling i poprawiają rokowanie. Beta-blokery, takie jak Betaloc ZOK (metoprolol), Concor (bisoprolol) czy Nebilet (nebiwolol), zmniejszają zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. Antagoniści aldosteronu jak Spironol (spironolakton) czy Eplerenon (eplerenon) dodatkowo ograniczają włóknienie miokardium. W przypadku niskiej frakcji wyrzutowej stosuje się także leki z grupy flozyn (np. Forxiga – dapagliflozyna, Jardiance – empagliflozyna) oraz inhibitory neprylizyny i receptora angiotensyny (ARNI) jak Entresto (sakubitril/walsartan).

Największe trudności w leczeniu pacjentów z dysfunkcją lewej komory po zawale serca obejmują optymalizację farmakoterapii przy jednoczesnym unikaniu działań niepożądanych, zwłaszcza hipotensji i pogorszenia funkcji nerek. Problematyczne może być także leczenie pacjentów z przeciwwskazaniami do stosowania kluczowych grup leków lub z wieloma chorobami współistniejącymi. Wyzwaniem pozostaje również identyfikacja chorych wymagających implantacji urządzeń wszczepialnych (ICD, CRT) oraz kwalifikacja do leczenia rewaskularyzacyjnego. U pacjentów z zaawansowaną dysfunkcją lewej komory, oporną na optymalne leczenie farmakologiczne, może być konieczne rozważenie mechanicznego wspomagania krążenia lub kwalifikacji do przeszczepu serca.