zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Wskazanie

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych obejmują szeroką grupę chorób, które wpływają na funkcjonowanie jednego z najważniejszych narządów miąższowych w organizmie. Mogą mieć charakter ostry (np. ostre zapalenie wątroby) lub przewlekły (np. marskość wątroby). Do najczęstszych przyczyn należą infekcje wirusowe (WZW typu A, B, C), choroby autoimmunologiczne, zaburzenia metaboliczne, toksyczne uszkodzenie wątroby (np. alkoholowe, polekowe), niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby (NAFLD) oraz kamica żółciowa.

W leczeniu zaburzeń wątroby stosuje się różne grupy leków, w zależności od etiologii i charakteru schorzenia. W przypadku chorób wątroby pochodzenia toksycznego kluczowe jest odstawienie czynnika uszkadzającego oraz stosowanie hepatoprotekcyjnych leków, takich jak Essentiale Forte, Sylimarol, Hepatil, Heparegen czy Fosfolipidy Essential. Przy zaburzeniach dróg żółciowych często stosuje się leki rozkurczowe (No-Spa, Duspatalin, Mebeweryna), cholestagogi (Cholestil, Rowachol) oraz preparaty kwasu ursodeoksycholowego (Ursocam, Ursopol, Proursan).

W przypadku autoimmunologicznych chorób wątroby stosuje się leki immunosupresyjne, takie jak Encorton (prednizon), Azathioprine VIS, CellCept (mykofenolan mofetylu). Natomiast w leczeniu wirusowych zapaleń wątroby typu B i C stosuje się leki przeciwwirusowe, m.in. Viread (tenofowir), Baraclude (entekawir), Maviret (glekaprewir/pibrentaswir), Harvoni (ledipaswir/sofosbuwir) czy Epclusa (sofosbuwir/welpataswir).

Największe trudności w leczeniu zaburzeń wątroby i dróg żółciowych związane są z późnym rozpoznaniem, gdyż wiele chorób wątroby przebiega bezobjawowo aż do zaawansowanych stadiów. Wyzwaniem jest również leczenie zaawansowanej marskości wątroby, gdzie często jedyną opcją pozostaje przeszczep narządu. Problematyczne jest również leczenie pacjentów z niewyrównaną funkcją wątroby, u których ograniczone są możliwości stosowania wielu leków metabolizowanych przez wątrobę. Dodatkowo, leczenie zakażeń wirusowych (szczególnie HCV) może być kosztowne, a w przypadku chorób autoimmunologicznych często obserwuje się niewystarczającą odpowiedź na standardową terapię immunosupresyjną.