uraz ścięgien
Wskazanie

Uraz ścięgien to uszkodzenie tkanek łączących mięśnie z kośćmi, które może powstać na skutek przeciążenia, bezpośredniego urazu lub degeneracji związanej z wiekiem. Najczęściej spotykane urazy ścięgien obejmują naderwania lub zerwania, zapalenia (tendinopatie) oraz zwapnienia. Urazy te mogą dotyczyć różnych części ciała, przy czym najczęstsze lokalizacje to ścięgna Achillesa, rotatory barku, ścięgna w okolicy łokcia (tzw. łokieć tenisisty lub golfisty) oraz ścięgna zginacze i prostowniki nadgarstka i palców.

W leczeniu farmakologicznym urazów ścięgien stosuje się przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), które zmniejszają ból i stan zapalny. Na polskim rynku dostępne są m.in. preparaty zawierające diklofenak (Diclac, Diclofast, Voltaren), ibuprofen (Ibuprom, Nurofen, Ibufen), naproksen (Aleve, Anapran) czy celekoksyb (Celebrex). W przypadku silnego bólu mogą być stosowane krótkotrwale słabe opioidy, np. tramadol (Tramal, Poltram). Miejscowo stosuje się żele i maści przeciwzapalne (Voltaren Emulgel, Ketonal, Dip Rilif) oraz preparaty rozgrzewające.

W cięższych przypadkach, szczególnie przy przewlekłych zapaleniach ścięgien, lekarz może zalecić iniekcje dostawowe lub okołościęgniste kortykosteroidów (Diprophos, Depo-Medrol) w celu szybkiego zmniejszenia stanu zapalnego. W niektórych przypadkach stosuje się także iniekcje osocza bogatopłytkowego (PRP) jako metodę wspomagającą regenerację uszkodzonych ścięgien.

Największe trudności w leczeniu urazów ścięgien wiążą się z ich słabym ukrwieniem, co znacząco wydłuża proces gojenia. Problemem jest także tendencja do nawrotów, szczególnie jeśli pacjent zbyt wcześnie powraca do aktywności fizycznej. Wyzwaniem terapeutycznym jest znalezienie równowagi między odpowiednim odciążeniem uszkodzonego ścięgna a rehabilitacją, która zapobiega jego osłabieniu i przykurczom. Dodatkową trudnością jest leczenie przewlekłych tendinopatii, które często są oporne na standardową farmakoterapię i wymagają kompleksowego podejścia obejmującego fizykoterapię, odpowiednio dobrany program ćwiczeń rehabilitacyjnych, a niekiedy interwencję chirurgiczną.