trądzik zwyczajny
Wskazanie

Trądzik zwyczajny (acne vulgaris) to przewlekła choroba zapalna mieszków włosowo-łojowych, która dotyka głównie osoby w okresie dojrzewania, choć może występować również u dorosłych. Charakteryzuje się obecnością zaskórników, grudek, krost, a w cięższych przypadkach także guzków i torbieli. Trądzik rozwija się w wyniku nadmiernego wydzielania łoju, nieprawidłowego rogowacenia ujść mieszków włosowych, namnażania bakterii Cutibacterium acnes oraz reakcji zapalnej.

W leczeniu trądziku zwyczajnego stosuje się preparaty miejscowe oraz leki ogólne. Wśród preparatów miejscowych dostępne są m.in.: Epiduo, Differin (adapalen), Isotrexin (izotretynoina + erytromycyna), Duac, Acnatac (klindamycyna), Skinoren, Hascoderm (kwas azelainowy), Aknemycin Plus (erytromycyna), Benzacne (nadtlenek benzoilu). W przypadkach umiarkowanych i ciężkich stosuje się terapię ogólną antybiotykami (np. Tetralysal, Unidox, Metronidazol), lekami hormonalnymi (Diane 35, Yasmin), a w przypadkach opornych na inne terapie – izotretynoiną (Izotek, Isotrexin, Axotret).

Największą trudnością w leczeniu trądziku zwyczajnego jest przewlekły charakter choroby wymagający długotrwałej terapii oraz cierpliwości pacjenta. Efekty leczenia często są widoczne dopiero po kilku tygodniach lub miesiącach stosowania preparatów. Problematyczna jest również narastająca antybiotykooporność bakterii trądzikowych oraz działania niepożądane leków, szczególnie izotretynoiny, która wymaga ścisłego monitorowania parametrów laboratoryjnych i jest przeciwwskazana u kobiet w ciąży ze względu na działanie teratogenne. Istotnym wyzwaniem jest również terapia blizn potrądzikowych, które mogą stanowić poważny problem estetyczny i psychologiczny dla pacjentów.