rozległa ostra ciężka choroba skóry
Wskazanie

Rozległa ostra ciężka choroba skóry to określenie obejmujące stany nagłego, gwałtownego i rozległego uszkodzenia skóry, które zagrażają życiu pacjenta. Do tej kategorii zaliczają się schorzenia takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczna nekroliza naskórka (TEN), ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP) czy pęcherzowe oddzielanie się naskórka (EBS). Stany te charakteryzują się rozległymi zmianami skórnymi obejmującymi znaczną powierzchnię ciała, często z zajęciem błon śluzowych.

Leczenie rozległych ostrych ciężkich chorób skóry wymaga natychmiastowej hospitalizacji, najlepiej w specjalistycznych ośrodkach leczenia oparzeń lub oddziałach intensywnej terapii. W Polsce stosuje się preparaty takie jak Dexaven, Fenicort (glikokortykosteroidy systemowe), Cyclaid, Sandimmun (cyklosporyna A), Metex, Methofill (metotreksat) oraz immunoglobuliny dożylne (Kiovig, Privigen). W przypadku TEN i SJS stosuje się także Solu-Medrol (metyloprednizolon) w wysokich dawkach.

Największe trudności w leczeniu tych stanów obejmują wysoką śmiertelność (do 30-50% w przypadku TEN), ryzyko wtórnych zakażeń ze względu na uszkodzoną barierę skórną, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej oraz problemy z utrzymaniem równowagi termicznej organizmu. Szczególnym wyzwaniem jest również identyfikacja i natychmiastowe odstawienie czynnika wywołującego (najczęściej leku), a także intensywna opieka pielęgnacyjna nad pacjentem z rozległymi uszkodzeniami skóry.

Prowadzenie pacjenta wymaga wielospecjalistycznego podejścia z udziałem dermatologów, intensywistów, specjalistów leczenia oparzeń, a także psychologów. Istotne jest również długoterminowe monitorowanie pacjentów ze względu na możliwe powikłania odległe, takie jak zwłóknienia skóry, zaburzenia pigmentacji czy powikłania oczne (zespół suchego oka, zrosty spojówkowe).