przywierzchołkowe zapalenie zębodołu
Wskazanie

Przywierzchołkowe zapalenie zębodołu, znane również jako zapalenie ozębnej przywierzchołkowej lub periodontitis apicalis, to stan zapalny tkanek otaczających wierzchołek korzenia zęba. Występuje najczęściej jako powikłanie nieleczonej próchnicy zębów, gdy bakterie przedostają się przez kanał korzeniowy do tkanek otaczających wierzchołek korzenia zęba.

Główne objawy to silny, pulsujący ból zęba, zwiększona wrażliwość na nacisk i ciepło, obrzęk dziąseł w okolicy chorego zęba oraz możliwy obrzęk twarzy. W niektórych przypadkach może dojść do powstania ropnia okołowierzchołkowego, co objawia się nasileniem bólu, gorączką i ogólnym złym samopoczuciem.

Leczenie przywierzchołkowego zapalenia zębodołu obejmuje przede wszystkim leczenie endodontyczne (kanałowe), które polega na usunięciu zainfekowanej miazgi, oczyszczeniu kanałów korzeniowych i ich wypełnieniu. W ostrej fazie zapalenia stosuje się antybiotykoterapię, zazwyczaj preparatami takimi jak Amoksiklav, Duomox, Dalacin C czy Metronidazol. Przeciwbólowo i przeciwzapalnie stosuje się leki takie jak Ketonal, Ibuprom, Nurofen czy Nimesil.

Największą trudnością w leczeniu przywierzchołkowego zapalenia zębodołu jest często złożona anatomia kanałów korzeniowych, która może utrudniać ich pełne oczyszczenie i wypełnienie. Dodatkowym wyzwaniem jest leczenie przypadków z przewlekłym zapaleniem, gdzie dochodzi do resorpcji tkanki kostnej i tworzenia się ziarniniaków lub torbieli. W takich sytuacjach czasem konieczne jest leczenie chirurgiczne w postaci resekcji wierzchołka korzenia zęba. Warto podkreślić, że opóźnione lub nieprawidłowe leczenie może prowadzić do utraty zęba lub rozprzestrzenienia się infekcji na okoliczne tkanki i zatoki.