ostre zapalenie błony śluzowej nosa pochodzenia bakteryjnego
Wskazanie
Ostre zapalenie błony śluzowej nosa pochodzenia bakteryjnego (bakteryjne zapalenie błony śluzowej nosa) to stan zapalny wywoływany przez bakterie, który rozwija się w obrębie jamy nosowej. Najczęściej występuje jako powikłanie infekcji wirusowej, gdy dochodzi do nadkażenia bakteryjnego, choć może również wystąpić jako pierwotna infekcja bakteryjna. Do charakterystycznych objawów należą: wydzielina ropna z nosa (często o żółtym lub zielonym zabarwieniu), obrzęk błony śluzowej nosa, uczucie zatkania nosa, ból okolicy zatok przynosowych, gorączka oraz ogólne złe samopoczucie.
W leczeniu ostrego zapalenia błony śluzowej nosa pochodzenia bakteryjnego stosuje się przede wszystkim antybiotykoterapię. Najczęściej wybieranymi lekami są antybiotyki z grupy aminopenicylin, np. amoksycylina (Amoksiklav, Augmentin, Taromentin), często w połączeniu z kwasem klawulanowym dla zwiększenia skuteczności wobec bakterii wytwarzających beta-laktamazy. Alternatywnie stosowane są również cefalosporyny II i III generacji (Zinnat, Cefzil, Biotraxon) lub makrolidy (Sumamed, Azibiot, Azimycin) w przypadku nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe.
Leczenie wspomagające obejmuje stosowanie leków obkurczających błonę śluzową nosa (Otrivin, Nasivin, Xylogel) – jednak nie dłużej niż 5-7 dni, aby uniknąć polekowego zapalenia błony śluzowej nosa. Pomocne są również płukania jamy nosowej roztworem soli fizjologicznej (Marimer, Aqua Maris, Nasivin Soft) oraz leki przeciwzapalne i przeciwbólowe (Nurofen, Paracetamol).
Największe trudności w leczeniu bakteryjnego zapalenia błony śluzowej nosa wynikają z rosnącej antybiotykooporności patogenów, co może prowadzić do nieskuteczności standardowej terapii. Dodatkowym wyzwaniem jest właściwa diagnostyka różnicowa między infekcją wirusową a bakteryjną, gdyż nadużywanie antybiotyków w przypadkach infekcji wirusowych przyczynia się do narastania oporności bakterii. Istotnym problemem jest również nawracający charakter infekcji u niektórych pacjentów, szczególnie z zaburzeniami odporności lub anatomicznymi nieprawidłowościami w obrębie jamy nosowej i zatok. W takich przypadkach konieczne może być poszerzenie diagnostyki o badania mikrobiologiczne wydzieliny z nosa oraz badania obrazowe zatok przynosowych.