nieżyt błony śluzowej zatok
Wskazanie

Nieżyt błony śluzowej zatok, znany także jako zapalenie zatok przynosowych, to schorzenie charakteryzujące się stanem zapalnym błony śluzowej wyścielającej zatoki przynosowe. Może wystąpić jako ostre zapalenie (trwające do 4 tygodni), podostre (4-12 tygodni) lub przewlekłe (powyżej 12 tygodni). Najczęstszą przyczyną ostrego zapalenia są infekcje wirusowe, rzadziej bakteryjne, natomiast w przypadku przewlekłego zapalenia istotną rolę odgrywają także alergie, zaburzenia anatomiczne czy dysfunkcja rzęsek.

Leczenie nieżytu błony śluzowej zatok obejmuje kilka grup leków. W przypadku infekcji wirusowej stosuje się leczenie objawowe: leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe (Paracetamol, Ibuprom, Nurofen), leki obkurczające błonę śluzową nosa (Otrivin, Nasivin, Xylorin), leki przeciwhistaminowe (Clatra, Claritine, Allertec) oraz glikokortykosteroidy donosowe (Flixonase, Nasometin, Momester). Przy infekcji bakteryjnej konieczna jest antybiotykoterapia – najczęściej stosuje się amoksycylinę z kwasem klawulanowym (Augmentin, Amoksiklav), makrolidy (Sumamed, Azimycin) lub cefalosporyny II generacji (Zinnat, Biotraxon).

W przewlekłym zapaleniu zatok podstawą terapii są glikokortykosteroidy donosowe (Avamys, Fanipos, Nasoronex) oraz płukanie jam nosa i zatok roztworem soli fizjologicznej (Marimer, Aqua Maris, Sinutis). W przypadkach alergicznego podłoża dolegliwości stosuje się dodatkowo leki przeciwhistaminowe (Hitaxa, Rupafin, Zyrtec) oraz w cięższych przypadkach leki antyleukotrienowe (Montelukast – Monkasta, Asmenol).

Główne trudności w leczeniu nieżytu błony śluzowej zatok to nawrotowy charakter schorzenia, zwłaszcza przy współistniejących zaburzeniach anatomicznych lub przewlekłych chorobach predysponujących (alergie, astma, niedobory immunologiczne). Problematyczne może być również narastanie oporności bakterii na antybiotyki, co komplikuje leczenie infekcji bakteryjnych. Wyzwaniem pozostaje także diagnoza różnicowa pomiędzy wirusowym a bakteryjnym zapaleniem zatok oraz właściwe określenie momentu, w którym konieczne jest włączenie antybiotykoterapii. U części pacjentów, pomimo odpowiedniego leczenia farmakologicznego, konieczne może być leczenie chirurgiczne, szczególnie przy występowaniu polipów nosa, skrzywieniu przegrody nosowej czy przewlekłym zapaleniu zatok opornym na leczenie zachowawcze.