nawykowe zaparcie stolca
Wskazanie

Nawykowe zaparcie stolca to przewlekła forma zaparć, charakteryzująca się utrudnionym, rzadkim wypróżnianiem i twardym stolcem. Zaparcie nawykowe rozwija się często na skutek wielokrotnego ignorowania odruchów defekacyjnych, nieprawidłowej diety ubogiej w błonnik, niewystarczającego nawodnienia organizmu oraz siedzącego trybu życia.

W leczeniu nawykowego zaparcia stolca kluczową rolę odgrywa modyfikacja stylu życia – zwiększenie ilości błonnika w diecie, odpowiednie nawodnienie oraz regularna aktywność fizyczna. W farmakoterapii stosuje się przede wszystkim leki przeczyszczające, takie jak: Lactulosum (Lactulosum Hasco, Duphalac), makrogole (Forlax, Fortrans, Dicopeg), bisakodyl (Dulcobis, Bisacodyl), senes (Xenna, Senefol), dokuzan sodowy (Doxatum) czy pikosulfat sodowy (Regulax, Guttalax).

W przypadkach opornych na standardowe leczenie można rozważyć stosowanie prokinetycznych leków pobudzających perystaltykę jelit, jak prukalopryd (Resolor) lub linaklotyd (Constella) przy zespole jelita drażliwego z dominującym zaparciem. W przypadku zaparć spowodowanych opioidami stosuje się metylonaltrekson (Relistor) lub naloksegol (Moventig).

Największą trudnością w leczeniu nawykowego zaparcia stolca jest często długotrwałość terapii i ryzyko uzależnienia od leków przeczyszczających. Pacjenci często sięgają po leki bez konsultacji lekarskiej, stosując je nieprawidłowo i zbyt długo, co może prowadzić do upośledzenia naturalnych mechanizmów defekacyjnych, uszkodzenia błony śluzowej jelita, zaburzeń wodno-elektrolitowych czy zespołu leniwego jelita. Wyzwaniem jest także wypracowanie u pacjenta trwałych zmian stylu życia i nawyków żywieniowych, które są podstawą skutecznej terapii.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl