nadreaktywność pęcherza moczowego
Wskazanie

Nadreaktywność pęcherza moczowego (OAB – Overactive Bladder) to zaburzenie czynnościowe pęcherza charakteryzujące się występowaniem parć naglących, zwykle z towarzyszącą częstomoczem i nokturią, z lub bez nietrzymania moczu. Występuje u około 16-17% dorosłej populacji i częstotliwość wzrasta z wiekiem. Podstawą diagnostyki jest dokładny wywiad, dzienniczek mikcji oraz badanie ogólne i posiew moczu, które wykluczają infekcję dróg moczowych.

W leczeniu farmakologicznym OAB stosuje się przede wszystkim leki antycholinergiczne, które zmniejszają nadmierną aktywność mięśnia wypieracza pęcherza. W Polsce dostępne są: solifenacyna (Vesicare, Solifenacinum Stada), tolterodyna (Detrusitol, Uroflow), fezoterodyna (Toviaz), darifenacyna (Emselex) oraz oksybutynina (Driptane). Nowszą grupą leków są β3-adrenomimetyki, z których w Polsce dostępna jest mirabegron (Betmiga), działający poprzez relaksację mięśnia wypieracza.

Trudności w leczeniu nadreaktywności pęcherza obejmują częste występowanie działań niepożądanych leków antycholinergicznych, takich jak suchość w ustach, zaparcia, niewyraźne widzenie czy senność, które często prowadzą do przerwania terapii. Ponadto, leki te są przeciwwskazane u pacjentów z jaskrą z wąskim kątem przesączania oraz zaleganiem moczu po mikcji. Problematyczne jest również to, że u około 30% pacjentów leczenie farmakologiczne nie przynosi zadowalających efektów.

W przypadkach opornych na farmakoterapię stosuje się bardziej inwazyjne metody, takie jak iniekcje toksyny botulinowej do ściany pęcherza, neuromodulację nerwów krzyżowych czy terapię elektrostymulacyjną. Równolegle z leczeniem farmakologicznym zaleca się modyfikację stylu życia (ograniczenie kofeiny, alkoholu), trening pęcherza oraz ćwiczenia mięśni dna miednicy, które mogą znacząco poprawić efekty terapii.