łagodna zmiana zapalna błony śluzowej jamy ustnej
Wskazanie

Łagodna zmiana zapalna błony śluzowej jamy ustnej to częste schorzenie charakteryzujące się zaczerwienieniem, obrzękiem i dyskomfortem w obrębie błony śluzowej policzków, dziąseł, języka lub podniebienia. Zmiany te mogą być spowodowane różnymi czynnikami, takimi jak urazy mechaniczne (np. przygryzienie, otarcia aparatem ortodontycznym), reakcje alergiczne, infekcje bakteryjne, wirusowe lub grzybicze, a także mogą towarzyszyć chorobom ogólnoustrojowym.

W leczeniu łagodnych zmian zapalnych błony śluzowej jamy ustnej stosuje się przede wszystkim preparaty miejscowe o działaniu przeciwzapalnym, przeciwbólowym i osłaniającym. Wśród polskich preparatów dostępnych na rynku znajdują się: Aphtin, Dentosept A, Tanex, Sachol, Solcoseryl pasta dentystyczna czy Kamistad. W przypadku zakażeń grzybiczych pomocne są preparaty przeciwgrzybicze, takie jak Nystatyna zawiesina, Fluconazol czy preparat Pimafucin. Przy zmianach o charakterze wirusowym (np. opryszczka) stosuje się Zovirax, Acyklowir czy Hascovir.

Ważnym elementem terapii jest również odpowiednia higiena jamy ustnej z wykorzystaniem łagodnych past do zębów (Elmex, Meridol) oraz płukanek bez alkoholu (Eludril, Corsodyl). W niektórych przypadkach zaleca się płukanie jamy ustnej roztworem sody oczyszczonej lub preparatami zawierającymi chlorheksydynę (Corsodyl, Eludril).

Największe trudności w leczeniu łagodnych zmian zapalnych błony śluzowej jamy ustnej wynikają z konieczności identyfikacji przyczyny schorzenia. Często trudno jest ustalić czynnik wywołujący, co utrudnia ukierunkowanie terapii. Dodatkowym wyzwaniem jest zapewnienie odpowiedniej adherencji pacjentów do zaleceń terapeutycznych, szczególnie że wiele preparatów ma nieprzyjemny smak lub konsystencję. Leczenie utrudnia również fakt, że jama ustna jest stale narażona na działanie śliny, pokarmów i napojów, co zmniejsza czas kontaktu leku z chorą błoną śluzową. W przypadku zmian nawracających konieczne jest pogłębione postępowanie diagnostyczne w celu wykluczenia chorób ogólnoustrojowych, takich jak niedobory witaminowe, zaburzenia odporności czy choroby autoimmunologiczne.