ciężka pierwotna nadpotliwość pach
Wskazanie

Ciężka pierwotna nadpotliwość pach (hyperhidrosis axillaris) to przewlekłe schorzenie, charakteryzujące się nadmiernym wydzielaniem potu przez gruczoły potowe w okolicach pach, przekraczającym fizjologiczne potrzeby termoregulacji organizmu. Dotyczy około 1-3% populacji, częściej ujawnia się u osób młodych i może znacząco obniżać jakość życia pacjentów, powodując dyskomfort psychiczny, problemy w relacjach społecznych oraz zawodowych.

W leczeniu farmakologicznym miejscowym stosuje się preparaty zawierające chlorek glinu jako substancję aktywną, które działają poprzez blokowanie ujść gruczołów potowych. Na polskim rynku dostępne są preparaty takie jak Perspirex, Etiaxil czy Antidral. W przypadkach opornych na leczenie miejscowe stosuje się iniekcje toksyny botulinowej typu A (preparaty: Botox, Dysport, Xeomin), które poprzez blokowanie uwalniania acetylocholiny hamują aktywność gruczołów potowych na okres 6-9 miesięcy.

W bardziej zaawansowanych przypadkach można rozważyć leczenie systemowe z zastosowaniem leków antycholinergicznych, takich jak Atropina, Hydroxyzyna (Atarax, Hydroxyzinum) czy glikopironium. Alternatywą dla farmakoterapii są metody zabiegowe, w tym jonoforeza, mikrofale (MiraDry), a w skrajnych przypadkach – leczenie chirurgiczne (sympatektomia).

Największe trudności w leczeniu ciężkiej pierwotnej nadpotliwości pach obejmują nawroty objawów po zakończeniu terapii, słabą odpowiedź na leczenie miejscowe u niektórych pacjentów oraz działania niepożądane przy stosowaniu leków systemowych. Leczenie toksyną botulinową, choć skuteczne, wymaga regularnych powtórzeń, co wiąże się z wysokimi kosztami. Natomiast metody zabiegowe, takie jak sympatektomia, mogą prowadzić do nadpotliwości kompensacyjnej w innych obszarach ciała. Istotnym problemem jest również psychologiczny wymiar schorzenia, który wymaga niekiedy równoległego wsparcia psychoterapeutycznego.