ból głowy w napadzie migreny z aurą
Wskazanie

Ból głowy w napadzie migreny z aurą to specyficzna postać migreny, w której przed wystąpieniem właściwego bólu głowy pojawia się aura – zespół objawów neurologicznych. Aura migrenowa najczęściej przejawia się zaburzeniami widzenia (błyski światła, zygzaki, mroczki, ubytki w polu widzenia), ale może też obejmować zaburzenia czucia, mowy czy osłabienie mięśni. Typowo aura rozwija się stopniowo w ciągu 5-20 minut i ustępuje przed pojawieniem się bólu głowy.

Sam ból w migrenie z aurą charakteryzuje się zwykle jednostronnym umiejscowieniem, pulsującym charakterem, nasileniem od umiarkowanego do ciężkiego oraz nasilaniem się podczas zwykłej aktywności fizycznej. Towarzyszą mu często nudności, wymioty, nadwrażliwość na światło (fotofobia) i dźwięki (fonofobia). Napady migreny z aurą mogą być wyzwalane przez różne czynniki, takie jak stres, zmiany hormonalne, niektóre pokarmy, alkohol czy nieregularny sen.

W leczeniu bólu głowy w napadzie migreny z aurą stosuje się leki przeciwbólowe i przeciwmigrenowe. Wśród polskich preparatów pierwszego wyboru wymienić można niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) jak Ibuprom, Nurofen, Ketonal; paracetamol (Panadol, Apap); oraz leki złożone jak Excedrin Migra. W cięższych przypadkach stosuje się tryptany, które są specyficznymi lekami przeciwmigrenowymi – Imigran, Sumamigren, Maxalt RPD, Zolmiles, Migea. W zapobieganiu napadom stosuje się natomiast m.in. Topiramat (Topamax), propranolol (Propranolol WZF), amitryptylinę (Amitriptylinum VP) czy flunaryzyna (Symvastatin).

Największe trudności w leczeniu migreny z aurą obejmują oporność na standardowe leczenie u części pacjentów, ryzyko nadużywania leków przeciwbólowych (co może prowadzić do bólów głowy z odbicia), a także konieczność szybkiego podania leków na początku napadu, co nie zawsze jest możliwe. Dodatkowym wyzwaniem jest właściwe różnicowanie migreny z aurą od innych poważnych stanów neurologicznych, szczególnie przy pierwszych epizodach. Pacjenci z migreną z aurą mają również zwiększone ryzyko udaru niedokrwiennego, co wymaga ostrożności przy stosowaniu niektórych leków (np. tryptanów u osób z czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego) oraz stosowaniu antykoncepcji hormonalnej u kobiet.