ból głowy w napadzie migreny bez aury
Wskazanie

Migrena bez aury to neurologiczne schorzenie charakteryzujące się nawracającymi, umiarkowanymi lub ciężkimi bólami głowy, zazwyczaj jednostronnymi, o pulsującym charakterze. Ból w napadzie migreny bez aury często towarzyszy nadwrażliwość na światło (fotofobia), dźwięki (fonofobia), a także nudności i wymioty. W przeciwieństwie do migreny z aurą, pacjent nie doświadcza objawów neurologicznych poprzedzających napad bólu.

W leczeniu ostrego napadu migreny bez aury stosuje się kilka grup leków. Podstawową grupą są niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) takie jak Ibuprom, Nurofen, Ketonal czy Pyralgina. W przypadku bardziej nasilonych dolegliwości stosuje się tryptany – selektywne agoniści receptorów serotoninowych, które skutecznie przerywają napad. Na polskim rynku dostępne są preparaty takie jak Imigran, Maxalt, Zolmiles, Naramig czy Relpax. W przypadku towarzyszących nudności i wymiotów stosuje się leki przeciwwymiotne jak Metoclopramid (Metoclopramidum WZF) lub Torecan.

W profilaktyce napadów migreny bez aury skuteczne są betablokery (Metocard, Betaloc), leki przeciwpadaczkowe (Topiramat – Topamax, Valproinian sodu – Depakine Chrono), leki przeciwdepresyjne (Amitryptylina – Amitriptylinum VP) oraz antagoniści kanału wapniowego (Flunarizyna – Flunarizine). W ostatnich latach wprowadzono nowoczesne leki biologiczne – przeciwciała monoklonalne przeciwko CGRP lub jego receptorowi, takie jak Aimovig, Ajovy i Emgality.

Największą trudnością w leczeniu napadów migreny bez aury jest dobór odpowiedniego leku, gdyż skuteczność terapii jest indywidualna dla każdego pacjenta. Problem stanowi również zjawisko polekowego bólu głowy, który może wystąpić przy zbyt częstym stosowaniu leków przeciwbólowych. Wyzwaniem terapeutycznym jest także profilaktyka napadów u pacjentów z częstymi epizodami migreny oraz właściwe postępowanie w przypadku oporności na leczenie. Istotnym aspektem jest również identyfikacja i unikanie indywidualnych czynników wyzwalających napady, co wymaga dokładnej edukacji pacjenta.