Leksykon składników

Składniki, strona 13 z 53

• balsam peruwiański

  Balsam peruwiański to naturalna substancja pozyskiwana z drzewa Myroxylon balsamum var. pereirae, rosnącego w Ameryce Środkowej. W medycynie stosowany jest głównie w preparatach dermatologicznych ze względu na swoje właściwości przeciwzapalne, przeciwbakteryjne i gojące. Balsam działa przez stymulację regeneracji tkanek, łagodzenie świądu oraz tworzenie ochronnej warstwy na uszkodzonej skórze.

• fenobarbital

  Fenobarbital jest długo działającym barbiturantem o właściwościach przeciwdrgawkowych, przeciwpadaczkowych oraz uspokajających. Działa poprzez zwiększenie aktywności kwasu gamma-aminomasłowego (GABA), głównego neuroprzekaźnika hamującego w ośrodkowym układzie nerwowym, co prowadzi do zmniejszenia pobudliwości neuronów. Jest skuteczny w leczeniu padaczki, szczególnie napadów toniczno-klonicznych i częściowych, a także w leczeniu stanów napadowych u dzieci i noworodków.

• wapnia glukonolaktobionian

  Wapnia glukonolaktobionian to organiczna sól wapnia stosowana jako suplement diety oraz w lecznictwie do uzupełniania niedoborów wapnia w organizmie. Związek ten charakteryzuje się dobrą biodostępnością, co oznacza, że jest skutecznie wchłaniany z przewodu pokarmowego. Działa poprzez dostarczanie jonów wapnia, niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania układu kostnego, nerwowego, mięśniowego oraz procesów krzepnięcia krwi.

• węglan wapnia

  Węglan wapnia to substancja czynna stosowana przede wszystkim jako suplementacja wapnia oraz jako lek zobojętniający kwas żołądkowy. Wapń jest niezbędnym składnikiem mineralnym organizmu, kluczowym dla prawidłowego funkcjonowania układu kostnego, nerwowego oraz mięśniowego. Węglan wapnia działa poprzez uwalnianie jonów wapnia po reakcji z kwasem żołądkowym, co umożliwia ich wchłanianie w przewodzie pokarmowym.

• kwiat nagietka

  Kwiat nagietka (Calendula officinalis) to surowiec roślinny szeroko stosowany w medycynie ze względu na swoje właściwości przeciwzapalne, przeciwbakteryjne i regenerujące. Substancje czynne nagietka, głównie flawonoidy, karotenoidy i olejki eteryczne, działają korzystnie na skórę uszkodzoną, z trudno gojącymi się ranami, otarciami czy oparzeniami.

• tianeptyna

  Tianeptyna to substancja czynna o unikatowym mechanizmie działania, stosowana głównie w leczeniu zaburzeń depresyjnych. W przeciwieństwie do większości leków przeciwdepresyjnych, które hamują wychwyt zwrotny serotoniny, tianeptyna zwiększa jego wychwyt w obrębie kory przedczołowej i hipokampa. Dodatkowo wykazuje działanie przeciwlękowe oraz neuroprotekcyjne, co może być korzystne w długoterminowej terapii depresji.

• fludrokortyzon

  Fludrokortyzon to syntetyczny mineralokortykosteroid o silnym działaniu zatrzymującym sód i wodę w organizmie oraz zwiększającym wydalanie potasu. Jest to analog aldosteronu, ale o znacznie silniejszym działaniu mineralokortykoidowym i słabym działaniu glikokortykoidowym. Głównym wskazaniem do stosowania fludrokortyzonu jest leczenie substytucyjne w pierwotnej i wtórnej niedoczynności kory nadnerczy, szczególnie w chorobie Addisona.

• dobutamina

  Dobutamina to syntetyczna katecholamina działająca jako agonista receptorów β1-adrenergicznych, ze słabszym powinowactwem do receptorów β2- i α1-adrenergicznych. Dzięki temu wykazuje silne działanie inotropowe dodatnie (zwiększa siłę skurczu mięśnia sercowego), z mniejszym wpływem na częstość rytmu serca niż inne katecholaminy. Dobutamina jest stosowana głównie w stanach ostrej niewydolności serca, we wstrząsie kardiogennym oraz jako środek diagnostyczny w echokardiograficznych próbach obciążeniowych.

• mebeweryna chlorowodorek

  Mebeweryna chlorowodorek to substancja czynna należąca do grupy leków o działaniu rozkurczowym na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego. Działa selektywnie na mięśniówkę przewodu pokarmowego poprzez blokowanie kanałów wapniowych, co prowadzi do zmniejszenia skurczów jelit bez wpływu na ich prawidłową perystaltykę. Substancja ta wykazuje także słabe działanie przeciwcholinergiczne.

• wankomycyna

  Wankomycyna to antybiotyk glikopeptydowy stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie, w szczególności przez metycylinooporne szczepy Staphylococcus aureus (MRSA), Enterococcus faecium i Clostridium difficile. Działa poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii, wiążąc się z terminalnym dipeptydem D-alanylo-D-alanina w prekursorach peptydoglikanu, co uniemożliwia prawidłowe formowanie się ściany komórkowej.

• prylokaina

  Prylokaina to syntetyczny lek z grupy amidowych środków znieczulenia miejscowego, który blokuje przewodzenie impulsów nerwowych poprzez hamowanie kanałów sodowych w błonie komórkowej neuronów. Działa poprzez stabilizację błony komórkowej i zapobieganie inicjacji oraz przewodzeniu potencjału czynnościowego, co prowadzi do zniesienia czucia bólu w miejscu podania.

• zespół czynników krzepnięcia przeciw inhibitorowi czynnika VIII

  Zespół czynników krzepnięcia przeciw inhibitorowi czynnika VIII (tzw. kompleks czynników przeciw inhibitorowi czynnika VIII, FEIBA – Factor Eight Inhibitor Bypassing Activity) to preparat stosowany w leczeniu zaburzeń krzepnięcia krwi, szczególnie u pacjentów z hemofilią A, którzy wytworzyli przeciwciała (inhibitory) przeciwko czynnikowi VIII. Preparat ten zawiera aktywowane czynniki krzepnięcia, które omijają brakujący czynnik VIII w kaskadzie krzepnięcia, umożliwiając normalne tworzenie skrzepu.

• czynnik II

  Czynnik II, znany również jako protrombina, jest kluczowym białkiem układu krzepnięcia krwi. Jest glikoproteiną zależną od witaminy K, syntetyzowaną w wątrobie, która odgrywa centralną rolę w kaskadzie krzepnięcia. Protrombina ulega przekształceniu w trombinę pod wpływem aktywowanego czynnika X w obecności czynnika V, jonów wapnia i fosfolipidów, inicjując proces formowania skrzepu.

• czynnik IX

  Czynnik IX, zwany również czynnikiem Christmasa, jest kluczowym białkiem uczestniczącym w procesie krzepnięcia krwi. Jest on glikoproteiną zależną od witaminy K, syntetyzowaną w wątrobie. Czynnik IX działa w tzw. wewnątrzpochodnym szlaku krzepnięcia, gdzie po aktywacji przez czynnik XIa lub VIIa, przekształca się w czynnik IXa, który następnie aktywuje czynnik X, prowadząc do powstania skrzepu.

• czynnik X

  Czynnik X, znany również jako czynnik Stuarta-Prowera, jest kluczowym elementem kaskady krzepnięcia krwi. Jest to proteaza serynowa, która uczestniczy w obu drogach krzepnięcia – wewnętrznej i zewnętrznej. Czynnik X po aktywacji do formy Xa, tworzy kompleks z czynnikiem V, fosfolipidami i jonami wapnia (kompleks protrombinazy), który przekształca protrombinę (czynnik II) w trombinę. Trombina z kolei przekształca fibrynogen w fibrynę, prowadząc do powstania skrzepu.

• antygen koagulacyjny czynnika VIII

  Antygen koagulacyjny czynnika VIII (FVIII:Ag) to białko odgrywające kluczową rolę w procesie krzepnięcia krwi. Jest on produkowany głównie w wątrobie i krąży we krwi w połączeniu z czynnikiem von Willebranda. Czynnik VIII uczestniczy w tzw. wewnątrzpochodnym szlaku krzepnięcia, gdzie służy jako kofaktor dla aktywowanego czynnika IX, znacząco przyspieszając aktywację czynnika X. Dzięki temu mechanizmowi możliwe jest prawidłowe tworzenie skrzepu i hamowanie krwawień.

• piroksykam

  Piroksykam jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) należącym do grupy oksykamów. Wykazuje silne działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe oraz przeciwgorączkowe poprzez hamowanie aktywności enzymów cyklooksygenazy (COX), które uczestniczą w produkcji prostaglandyn – mediatorów stanu zapalnego i bólu. Charakteryzuje się długim okresem półtrwania (około 50 godzin), co umożliwia stosowanie go raz na dobę.

• korzeń prawoślazu

  Korzeń prawoślazu (Althaea officinalis) to substancja roślinna o działaniu przeciwzapalnym, powlekającym i łagodzącym, stosowana głównie w leczeniu schorzeń górnych dróg oddechowych. Zawiera śluz roślinny, który tworzy ochronną warstwę na błonach śluzowych, zmniejszając podrażnienie i łagodząc kaszel. Działa również nawilżająco, co pomaga w łagodzeniu stanów zapalnych gardła i krtani.

• wyciąg z miłorzębu japońskiego

  Wyciąg z miłorzębu japońskiego (Ginkgo biloba) to substancja roślinna o wielokierunkowym działaniu na organizm człowieka, powszechnie stosowana w medycynie. Jego główne działanie polega na poprawie krążenia mózgowego i obwodowego, co wynika ze zdolności do rozszerzania naczyń krwionośnych oraz hamowania agregacji płytek krwi. Substancje aktywne zawarte w miłorzębie – glikozydy flawonowe i terpenoidy (ginkgolidy, bilobalidy) – wykazują również właściwości antyoksydacyjne, chroniąc komórki przed szkodliwym działaniem wolnych rodników.

• trandolapryl

  Trandolapryl to długo działający inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE), stosowany głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca po zawale mięśnia sercowego. Działa poprzez blokowanie enzymu przekształcającego angiotensynę I w angiotensynę II, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych, zmniejszenia oporu obwodowego i obniżenia ciśnienia tętniczego krwi.

• haloperydol

  Haloperydol to lek przeciwpsychotyczny pierwszej generacji (typowy neuroleptyk) należący do grupy butyrofenonów. Działa głównie poprzez blokowanie receptorów dopaminowych D2 w ośrodkowym układzie nerwowym, co prowadzi do zmniejszenia objawów psychotycznych takich jak halucynacje, urojenia oraz zaburzenia myślenia i zachowania. Haloperydol wykazuje również działanie antagonistyczne wobec receptorów adrenergicznych, cholinergicznych i histaminowych, choć w mniejszym stopniu.

• mukopolisacharydowy polisiarczan

  Mukopolisacharydowy polisiarczan (MPS) to substancja czynna o właściwościach przeciwzapalnych i przeciwobrzękowych, stosowana głównie w leczeniu chorób żył i stanów zapalnych tkanek miękkich. Działa poprzez hamowanie procesów zapalnych, poprawę mikrokrążenia i zmniejszanie przepuszczalności naczyń włosowatych. MPS wykazuje również działanie przeciwzakrzepowe i fibrynolityczne, co sprawia, że jest skuteczny w leczeniu zakrzepowego zapalenia żył.

• chlortalidon

  Chlortalidon to długo działający diuretyk tiazydopodobny, który hamuje reabsorpcję sodu i chlorków w dystalnych kanalikach nerkowych, zwiększając wydalanie tych jonów oraz wody z organizmu. Dzięki temu mechanizmowi skutecznie obniża ciśnienie tętnicze, co czyni go cennym lekiem w terapii nadciśnienia pierwotnego.

• sód chlorek

  Sód chlorek, czyli chlorek sodu (NaCl), jest podstawowym elektrolitem w organizmie człowieka, niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania komórek. Występuje w osoczu krwi, płynie międzykomórkowym i wewnątrzkomórkowym, gdzie odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu homeostazy, równowagi elektrolitowej oraz gospodarki wodno-elektrolitowej organizmu.

• liść pokrzywy

  Liść pokrzywy (Urticae folium) to surowiec zielarski pozyskiwany z pokrzywy zwyczajnej (Urtica dioica L.). Wykazuje działanie moczopędne, przeciwzapalne i przeciwalergiczne, dzięki zawartości flawonoidów, karotenoidów, witamin (głównie C i K), mikroelementów oraz kwasów organicznych. Mechanizm działania opiera się na zwiększaniu diurezy, redukcji stanów zapalnych oraz wspomaganiu eliminacji toksyn z organizmu.

• kliochinol

  Kliochinol to substancja czynna o działaniu przeciwgrzybiczym, przeciwbakteryjnym i przeciwpierwotniakowym. Działa poprzez wiązanie jonów metali, które są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania mikroorganizmów, co prowadzi do zahamowania ich wzrostu i rozmnażania. Kliochinol wykazuje skuteczność wobec szerokiego spektrum drobnoustrojów, w tym grzybów z rodzaju Candida, bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych oraz pierwotniaków.

• parafina ciekła

  Parafina ciekła (olej parafinowy) to mieszanina wysoko oczyszczonych, nasyconych węglowodorów alifatycznych otrzymywanych z ropy naftowej. Jest substancją o właściwościach obojętnych, niemającą zdolności wchłaniania się z przewodu pokarmowego, co warunkuje jej zastosowanie w medycynie.

• tiamazol

  Tiamazol (metizol) to tyreostatyk należący do grupy tioamidów, stosowany w leczeniu nadczynności tarczycy. Jego mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu peroksydazy tarczycowej, co prowadzi do blokowania syntezy hormonów tarczycy poprzez zahamowanie utleniania jodków i jodowania tyrozyny. W efekcie zmniejsza się produkcja tyroksyny (T4) i trijodotyroniny (T3).

• witamina PP

  Witamina PP, znana również jako niacyna lub witamina B3, jest niezbędnym składnikiem odżywczym pełniącym kluczową rolę w wielu procesach metabolicznych organizmu. Funkcjonuje jako prekursor koenzymów NAD i NADP, które uczestniczą w ponad 400 reakcjach enzymatycznych, głównie związanych z metabolizmem węglowodanów, tłuszczów i białek oraz produkcją energii komórkowej.

• bifonazol

  Bifonazol to substancja czynna należąca do grupy leków przeciwgrzybiczych z klasy pochodnych imidazolu. Działa poprzez hamowanie syntezy ergosterolu, kluczowego składnika błony komórkowej grzybów, co prowadzi do zwiększenia jej przepuszczalności i ostatecznie do śmierci komórki grzyba. Bifonazol wykazuje szerokie spektrum działania przeciwgrzybiczego, jest skuteczny wobec dermatofitów, drożdżaków (w tym Candida), pleśni oraz niektórych bakterii Gram-dodatnich.

• tolperyzon

  Tolperyzon jest lekiem z grupy centralne działających środków zwiotczających mięśnie szkieletowe. Działa poprzez hamowanie patologicznie wzmożonego napięcia mięśniowego, blokując kanały wapniowe i sodowe w neuronach, co zmniejsza uwalnianie neuroprzekaźników i prowadzi do osłabienia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. Tolperyzon działa głównie na poziomie rdzenia kręgowego, ale wpływa również na mózg i naczynia obwodowe, co przyczynia się do jego skuteczności w leczeniu różnych stanów związanych z nadmiernym napięciem mięśniowym.

• sód wodorowęglan

  Sód wodorowęglan (NaHCO₃), znany powszechnie jako wodorowęglan sodu lub dwuwęglan sodu, to związek chemiczny o szerokim zastosowaniu w medycynie. Działa jako lek alkalizujący, neutralizujący kwasy w organizmie. Jego główny mechanizm działania polega na buforowaniu nadmiaru jonów wodorowych, co prowadzi do podwyższenia pH krwi i płynów ustrojowych.

• acytretyna

  Acytretyna to syntetyczny retinoid należący do grupy leków dermatologicznych stosowanych głównie w leczeniu ciężkich postaci łuszczycy, łuszczycy krostkowej, erytrodermii łuszczycowej oraz zaburzeń rogowacenia skóry. Działa poprzez modulację procesów różnicowania i proliferacji komórek naskórka, normalizując ich cykl życiowy. Acytretyna wiąże się z receptorami retinoidowymi w jądrze komórkowym, wpływając na ekspresję genów odpowiedzialnych za wzrost i różnicowanie keratynocytów.

• szyszka chmielu

  Szyszka chmielu (Strobilus lupuli) to surowiec leczniczy pozyskiwany z żeńskich kwiatostanów chmielu zwyczajnego (Humulus lupulus). Zawiera liczne związki biologicznie czynne, w tym alfa i beta kwasy (humulony i lupulony), olejki eteryczne oraz flawonoidy (ksantohumol). Wykazuje działanie uspokajające, nasenne, przeciwlękowe oraz łagodnie przeciwbólowe, co wynika z modulacji receptorów GABA w ośrodkowym układzie nerwowym.

• nitrendypina

  Nitrendypina to antagonista kanałów wapniowych należący do grupy pochodnych dihydropirydyny. Działa poprzez blokowanie kanałów wapniowych typu L w mięśniach gładkich naczyń krwionośnych, co prowadzi do ich rozkurczu i obniżenia oporu naczyniowego. Efektem tego jest zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi, co czyni nitrendypinę skutecznym lekiem w terapii nadciśnienia tętniczego.

• drotaweryna

  Drotaweryna to syntetyczna pochodna izochinoliny o działaniu spazmolitycznym, czyli rozkurczającym mięśnie gładkie. Działa poprzez hamowanie enzymu fosfodiesterazy IV, co prowadzi do zwiększenia stężenia cAMP w komórkach mięśni gładkich i w konsekwencji do ich rozkurczu. W przeciwieństwie do papaweryny, drotaweryna nie wpływa na układ nerwowy i nie powoduje efektu sedacyjnego.

• benzylopenicylina potasowa

  Benzylopenicylina potasowa to antybiotyk beta-laktamowy z grupy penicylin naturalnych. Działa bakteriobójczo poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii w fazie wzrostu. Mechanizm ten polega na wiązaniu się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP), co prowadzi do zaburzenia syntezy peptydoglikanu i w konsekwencji do lizy komórki bakteryjnej.

• natamycyna

  Natamycyna to substancja czynna o działaniu przeciwgrzybiczym, należąca do grupy antybiotyków polienowych. Mechanizm jej działania opiera się na wiązaniu się z ergosterolem w błonie komórkowej grzybów, co prowadzi do zaburzenia jej przepuszczalności i w konsekwencji do śmierci komórki grzyba. Natamycyna wykazuje aktywność wobec szerokiego spektrum grzybów, w tym z rodzaju Candida, Aspergillus, Fusarium, Cephalosporium i innych.

• metylorozanilinowy chlorek

  Chlorek metylorozanilinowy, znany również jako fiołek krystaliczny (crystal violet) lub fiołek metylowy, jest barwnikiem syntetycznym stosowanym w medycynie jako środek antyseptyczny i przeciwgrzybiczy. Działa poprzez uszkadzanie błony komórkowej patogenów i wiązanie się z DNA komórek, zakłócając ich procesy życiowe. Wykazuje aktywność wobec szerokiego spektrum drobnoustrojów, w tym bakterii Gram-dodatnich, niektórych bakterii Gram-ujemnych oraz grzybów.

• propafenon

  Propafenon to lek przeciwarytmiczny należący do klasy IC według klasyfikacji Vaughana-Williamsa. Jego mechanizm działania polega na blokowaniu kanałów sodowych w komórkach mięśnia sercowego, co spowalnia przewodzenie impulsów elektrycznych. Dodatkowo wykazuje słabe działanie beta-adrenolityczne i antagonistyczne wobec kanałów wapniowych, co przyczynia się do jego skuteczności w leczeniu zaburzeń rytmu serca.

• Staphylococcus aureus

  Staphylococcus aureus to Gram-dodatnia bakteria, należąca do rodziny Staphylococcaceae, powszechnie występująca na skórze i błonach śluzowych człowieka. Jest jednym z najważniejszych patogenów odpowiedzialnych za szeroki zakres infekcji, od łagodnych zakażeń skóry po zagrażające życiu posocznice, zapalenia wsierdzia, zapalenia płuc i zespół wstrząsu toksycznego.

• Staphylococcus epidermidis

  Staphylococcus epidermidis to Gram-dodatni, koagulazo-ujemny ziarniak należący do rodziny Staphylococcaceae. Jest to jeden z najważniejszych komensalnych mikroorganizmów skóry człowieka, stanowiący znaczącą część jej naturalnej mikroflory. Mimo swojego komensalnego charakteru, S. epidermidis może wywoływać zakażenia oportunistyczne, szczególnie u pacjentów z obniżoną odpornością lub z implantami medycznymi.

• Streptococcus salivarius

  Streptococcus salivarius to Gram-dodatnia bakteria komensalna, naturalnie występująca w jamie ustnej i górnych drogach oddechowych człowieka. Należy do grupy paciorkowców, jednak w przeciwieństwie do patogennych gatunków Streptococcus, wykazuje działanie probiotyczne i jest uważana za korzystny mikroorganizm.

• Streptococcus pneumoniae

  Streptococcus pneumoniae (pneumokok) to Gram-dodatnia bakteria, mająca kształt lancetowatych ziarniaków występujących parami lub w krótkich łańcuszkach. Jest jednym z najważniejszych patogenów człowieka, odpowiedzialnym za liczne choroby infekcyjne, w tym zapalenie płuc, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie ucha środkowego i posocznicę.

• Streptococcus pyogenes

  Streptococcus pyogenes, znany również jako paciorkowiec ropotwórczy grupy A (GAS), to Gram-dodatnia bakteria o kształcie kulistym, występująca w łańcuchach. Jest jednym z najważniejszych ludzkich patogenów bakteryjnych, odpowiedzialnym za szerokie spektrum chorób – od łagodnych infekcji, takich jak zapalenie gardła czy liszajec zakaźny, po ciężkie, zagrażające życiu schorzenia, jak zespół wstrząsu toksycznego czy martwicze zapalenie powięzi.

• Escherichia coli

  Escherichia coli (E. coli) to Gram-ujemna bakteria z rodziny Enterobacteriaceae, naturalnie występująca w dolnym odcinku przewodu pokarmowego ludzi i zwierząt. Większość szczepów E. coli jest nieszkodliwa i stanowi część prawidłowej mikroflory jelitowej, gdzie uczestniczy w procesach trawiennych oraz wytwarza niektóre witaminy (K i B).

• Klebsiella pneumoniae

  Klebsiella pneumoniae to Gram-ujemna pałeczka należąca do rodziny Enterobacteriaceae, powszechnie występująca w środowisku oraz jako część normalnej flory przewodu pokarmowego i dróg oddechowych u ludzi. Jest istotnym patogenem oportunistycznym, odpowiedzialnym za szereg zakażeń, przede wszystkim zapalenie płuc, zakażenia układu moczowego, zakażenia ran oraz sepsy, szczególnie u pacjentów hospitalizowanych i z obniżoną odpornością.

• Haemophilus influenzae

  Haemophilus influenzae to Gram-ujemna bakteria, która występuje w drogach oddechowych człowieka. Jest istotnym patogenem klinicznym, szczególnie typ b (Hib), który przed wprowadzeniem powszechnych szczepień był główną przyczyną wielu ciężkich zakażeń u dzieci, w tym zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenia nagłośni, zapalenia płuc i bakteriemii.

• Corynebacterium pseudodiphtheriticum

  Corynebacterium pseudodiphtheriticum to Gram-dodatnia, nieruchliwa bakteria należąca do rodzaju Corynebacterium. Występuje jako składnik normalnej flory bakteryjnej górnych dróg oddechowych człowieka, głównie jamy nosowej i gardła. W przeciwieństwie do spokrewnionego Corynebacterium diphtheriae (czynnika wywołującego błonicę), C. pseudodiphtheriticum nie wytwarza toksyny błoniczej, stąd nazwa „pseudodiphtheriticum” wskazująca na podobieństwo morfologiczne, ale brak głównego czynnika zjadliwości.

• Moraxella catarrhalis

  Moraxella catarrhalis to Gram-ujemna bakteria tlenowa, należąca do rodziny Moraxellaceae. Jest jednym z głównych patogenów odpowiedzialnych za infekcje górnych i dolnych dróg oddechowych, szczególnie u dzieci oraz u osób z obniżoną odpornością. Bakteria ta jest trzecią najczęstszą przyczyną ostrego zapalenia ucha środkowego u dzieci, po Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzae.