Interakcje leku
Tolutris 80 mg + 5 mg + 12,5 mg

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Produkt leczniczy Tolutris, zawierający telmisartan, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, może wchodzić w interakcje z wieloma innymi produktami leczniczymi. Ze względu na złożony skład leku, potencjalne interakcje należy rozpatrywać w kontekście każdej z substancji czynnych.¹

Interakcje związane z telmisartanem i hydrochlorotiazydem

Lit

Podczas jednoczesnego stosowania litu z antagonistami receptora angiotensyny II (w tym produktu leczniczego Tolutris) obserwowano przemijające zwiększenie stężenia litu w surowicy i zwiększenie jego toksyczności. Z tego powodu jednoczesne stosowanie litu i produktu Tolutris nie jest zalecane. Jeżeli równoczesne stosowanie tych leków jest konieczne, należy prowadzić regularną kontrolę stężenia litu w surowicy.²

Produkty wpływające na gospodarkę potasową

Produkty lecznicze mogące spowodować utratę potasu i hipokaliemię (np. inne diuretyki kaliuretyczne, środki przeczyszczające, kortykosteroidy, ACTH, amfoterycyna, karbenoksolon, sól sodowa penicyliny G, kwas salicylowy i jego pochodne) stosowane jednocześnie z produktem leczniczym Tolutris wymagają kontroli stężenia potasu w osoczu. Mogą one nasilić działanie hydrochlorotiazydu na stężenie potasu w surowicy.³

Produkty lecznicze mogące spowodować zwiększenie stężenia potasu lub hiperkaliemię (np. inhibitory ACE, diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu, sole zawierające potas, cyklosporyna lub inne produkty lecznicze, takie jak sól sodowa heparyny) stosowane jednocześnie z produktem Tolutris również wymagają monitorowania stężenia potasu w osoczu. Jednoczesne stosowanie tych produktów może prowadzić do niebezpiecznego zwiększenia stężenia potasu w surowicy i nie jest zalecane.⁴

Produkty, na które wpływają zaburzenia stężenia potasu

Podczas stosowania produktu leczniczego Tolutris równocześnie z produktami leczniczymi, na których działanie wpływają zmiany stężenia potasu (np. glikozydy naparstnicy, leki przeciwarytmiczne) oraz z lekami mogącymi wywołać torsades de pointes, dla których hipokaliemia jest czynnikiem predysponującym, konieczne jest okresowe kontrolowanie stężenia potasu w surowicy oraz EKG. Do leków, które mogą wywoływać to zaburzenie rytmu serca zaliczamy:⁵

• leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid)
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid)
• niektóre leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna, chlorpromazyna, lewomepromazyna, trifluperazyna, cyjamemazyna, sulpiryd, sultopryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol, droperydol)
• inne leki (np. beprydyl, cyzapryd, difemanil, erytromycyna iv., halofantryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winkamina iv.)

Glikozydy naparstnicy

Hipokaliemia lub hipomagnezemia wywołana tiazydami sprzyja powstawaniu arytmii wywołanej glikozydami naparstnicy. W przypadku stosowania produktu Tolutris obserwowano wzrost mediany maksymalnego stężenia digoksyny w osoczu (49%) i stężenia minimalnego (20%), gdy telmisartan podawano jednocześnie z digoksyną. Podczas rozpoczynania, dostosowywania dawki i kończenia leczenia telmisartanem należy kontrolować stężenie digoksyny w celu utrzymania go w zakresie terapeutycznym.⁶

Inne leki przeciwnadciśnieniowe

Telmisartan może nasilać działanie hipotensyjne innych leków przeciwnadciśnieniowych. Należy pamiętać, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek).⁷

Leki przeciwcukrzycowe

Podczas jednoczesnego stosowania produktu Tolutris i leków przeciwcukrzycowych (leki doustne i insulina) może być konieczne dostosowanie dawki przeciwcukrzycowych produktów leczniczych. Metformina powinna być stosowana ostrożnie ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej z powodu potencjalnej niewydolności nerek wywołanej przez hydrochlorotiazyd.⁸

Kolestyramina i kolestypol

Żywice wymieniające aniony, takie jak kolestyramina i kolestypol, mogą zaburzać wchłanianie hydrochlorotiazydu.⁹

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)

NLPZ (tj. kwas acetylosalicylowy w dawkach o działaniu przeciwzapalnym, inhibitory COX-2 i nieselektywne NLPZ) mogą zmniejszać działanie diuretyczne, natriuretyczne i przeciwnadciśnieniowe diuretyków tiazydowych i antagonistów receptora angiotensyny II. U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek (np. odwodnionych lub w podeszłym wieku) jednoczesne podanie antagonistów receptora angiotensyny II i środków hamujących cyklooksygenazę może powodować dalsze zaburzenie czynności nerek, w tym ostrą niewydolność nerek. Dlatego takie skojarzenie leków powinno być stosowane z dużą ostrożnością, szczególnie u osób w podeszłym wieku. Pacjenci powinni być odpowiednio nawodnieni, należy również rozważyć konieczność monitorowania czynności nerek po rozpoczęciu terapii towarzyszącej, a później okresowo.¹⁰

W jednym badaniu jednoczesne podawanie telmisartanu i ramiprylu spowodowało 2,5-krotne zwiększenie AUC0-24 i Cmax ramiprylu i ramiprylatu. Znaczenie kliniczne tej obserwacji jest nieznane.¹¹

Aminy presyjne

Hydrochlorotiazyd może osłabiać działanie amin presyjnych (np. noradrenaliny).¹²

Niedepolaryzujące środki zwiotczające mięśnie szkieletowe

Hydrochlorotiazyd może nasilać działanie niedepolaryzujących środków zwiotczających mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryny).¹³

Produkty lecznicze stosowane w dnie

W przypadku jednoczesnego stosowania produktów leczniczych stosowanych w leczeniu dny moczanowej (np. probenecyd, sulfinpyrazon i allopurynol) może okazać się konieczne dostosowanie ich dawki. Hydrochlorotiazyd może zwiększyć stężenie kwasu moczowego w surowicy, co może wymagać zwiększenia dawki probenecydu lub sulfinpyrazonu. Jednoczesne podawanie tiazydu może również zwiększyć częstość występowania reakcji nadwrażliwości na allopurynol.¹⁴

Sole wapnia

Diuretyki tiazydowe mogą zwiększyć stężenie wapnia w surowicy w związku z jego zmniejszonym wydalaniem. Jeśli zajdzie potrzeba stosowania suplementów wapnia lub produktów leczniczych oszczędzających wapń (np. leczenie witaminą D), należy kontrolować stężenie wapnia w surowicy i odpowiednio dostosować dawkę wapnia.¹⁵

Beta-adrenolityki i diazoksyd

Tiazydy mogą zwiększyć działanie hiperglikemizujące beta-adrenolityków i diazoksydu.¹⁶

Środki antycholinergiczne

Środki antycholinergiczne (np. atropina, biperyden) mogą zwiększyć biodostępność diuretyków tiazydowych poprzez zmniejszenie perystaltyki jelit i zmniejszenie współczynnika opróżniania żołądka.¹⁷

Amantadyna

Tiazydy zwiększają ryzyko działań niepożądanych wywoływanych przez amantadynę.¹⁸

Środki cytotoksyczne

Tiazydy mogą zmniejszyć wydalanie nerkowe cytotoksycznych produktów leczniczych (np. cyklofosfamid, metotreksat) i nasilić ich hamujące działanie na czynność szpiku.¹⁹

Można oczekiwać, że ze względu na farmakologiczne właściwości, następujące produkty lecznicze mogą nasilać hipotensyjne działanie wszystkich leków przeciwnadciśnieniowych, w tym telmisartanu: baklofen, amifostyna. Ponadto, niedociśnienie ortostatyczne może być spotęgowane przez alkohol, barbiturany, opioidowe leki przeciwbólowe lub leki przeciwdepresyjne.²⁰

Interakcje związane z amlodypiną

Wpływ innych produktów leczniczych na amlodypinę

Inhibitory CYP3A4: Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnym lub umiarkowanym inhibitorem CYP3A4 (inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze, makrolidy, takie jak erytromycyna, klarytromycyna, werapamil lub diltiazem) może powodować znaczne zwiększenie działania amlodypiny, skutkujące zwiększonym ryzykiem zmniejszenia ciśnienia tętniczego. Znaczenie kliniczne tych zmian może być bardziej widoczne u pacjentów w podeszłym wieku, dlatego może być konieczna odpowiednia kontrola kliniczna oraz dostosowanie dawki.²¹

Induktory CYP3A4: Stosowanie amlodypiny jednocześnie ze znanymi induktorami CYP3A4 może zmieniać jej stężenie w osoczu. Dlatego, zarówno podczas stosowania amlodypiny razem z induktorami CYP3A4, a szczególnie z silnymi induktorami CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca), jak i po jego zakończeniu, należy kontrolować ciśnienie krwi i rozważyć konieczność modyfikacji dawki.²²

Stosowanie amlodypiny z grejpfrutem lub z sokiem grejpfrutowym nie jest wskazane ze względu na możliwość zwiększenia biodostępności, co u niektórych pacjentów może nasilać obniżenie ciśnienia tętniczego.²³

Dantrolen: U zwierząt, po podaniu werapamilu i dożylnym podaniu dantrolenu, obserwowano prowadzące do zgonu migotanie komór i zapaść krążeniową, powiązane z hiperkaliemią. Ze względu na ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego podawania antagonistów wapnia, takich jak amlodypina, u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą i w leczeniu hipertermii złośliwej.²⁴

Wpływ amlodypiny na inne produkty lecznicze

Działanie amlodypiny polegające na obniżaniu ciśnienia tętniczego sumuje się z działaniem obniżającym ciśnienie krwi innych produktów leczniczych o właściwościach przeciwnadciśnieniowych.²⁵

Takrolimus: W przypadku równoczesnego podawania amlodypiny istnieje ryzyko podwyższonego stężenia takrolimusu we krwi, jednak mechanizm farmakokinetyczny tej interakcji nie jest w pełni zrozumiały. Aby uniknąć toksycznego działania takrolimusu, podawanie amlodypiny pacjentom leczonym takrolimusem wymaga kontroli stężenia takrolimusu we krwi i, w razie konieczności, dostosowania dawki takrolimusu.²⁶

Klarytromycyna: Będąc inhibitorem CYP3A4, klarytromycyna zwiększa ryzyko niedociśnienia u pacjentów otrzymujących jednocześnie amlodypinę. Jeśli amlodypina jest podawana z klarytromycyną, zalecana jest ścisła obserwacja pacjenta.²⁷

Inhibitory kinazy mTOR: Inhibitory kinazy mTOR, takie jak syrolimus, temsyrolimus i ewerolimus, są substratami CYP3A. Amlodypina jest słabym inhibitorem CYP3A, co może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na te leki podczas jednoczesnego stosowania.²⁸

Cyklosporyna: U pacjentów po przeszczepieniu nerki, stosujących amlodypinę, zaobserwowano zmienne zwiększenie stężenia cyklosporyny (przedział 0% – 40%). Należy u nich kontrolować stężenie cyklosporyny, a w razie konieczności zmniejszyć jej dawkę.²⁹

Symwastatyna: Jednoczesne wielokrotne podawanie amlodypiny w dawce 10 mg z symwastatyną w dawce 80 mg prowadziło do 77% zwiększenia narażenia na symwastatynę w porównaniu do symwastatyny stosowanej w monoterapii. U pacjentów stosujących amlodypinę należy zmniejszyć dawkę symwastatyny do 20 mg na dobę.³⁰

W badaniach klinicznych dotyczących interakcji, amlodypina nie wpływała na właściwości farmakokinetyczne atorwastatyny, digoksyny lub warfaryny.³¹

Interakcje z alkoholem

Jednoczesne spożywanie alkoholu podczas stosowania produktu leczniczego Tolutris może prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego. Alkohol może potęgować niedociśnienie ortostatyczne, co jest szczególnie istotne przy rozpoczynaniu leczenia lub zwiększaniu dawki leku. Spożywanie alkoholu może dodatkowo nasilać takie objawy jak zawroty głowy, uczucie osłabienia i omdlenia.³²

Alkohol etylowy może również wchodzić w interakcje z hydrochlorotiazydem, powodując nasilenie jego działania diuretycznego, co może prowadzić do szybszego odwodnienia i zwiększonego ryzyka hipotonii ortostatycznej. Ponadto alkohol może wpływać na metabolizm węglowodanów i nasilać hiperglikemizujące działanie hydrochlorotiazydu.

Pacjenci przyjmujący produkt leczniczy Tolutris powinni unikać spożywania alkoholu lub znacząco ograniczyć jego spożycie, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia oraz podczas dostosowywania dawki leku.

Tabela interakcji