Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Ridlip

W badaniach przedklinicznych rozuwastatyny, substancji czynnej produktu leczniczego Ridlip, przeprowadzono szereg konwencjonalnych badań oceniających bezpieczeństwo farmakologiczne, potencjalną genotoksyczność oraz możliwe działanie rakotwórcze. Wyniki tych badań nie wykazały szczególnego zagrożenia dla człowieka podczas stosowania klinicznego leku. Należy jednak zaznaczyć, że nie przeprowadzono szczegółowych badań dotyczących wpływu rozuwastatyny na kanał potasowy hERG (human Ether-à-go-go-Related Gene)¹.

Toksyczność po podaniu dawek wielokrotnych

W badaniach oceniających skutki długotrwałego podawania rozuwastatyny zaobserwowano pewne działania niepożądane u zwierząt, których nie stwierdzono w badaniach klinicznych u ludzi, mimo że ekspozycja na lek była zbliżona do tej osiąganej klinicznie. Najważniejsze obserwacje obejmowały:²

• Zmiany histopatologiczne w wątrobie – zaobserwowane głównie u myszy i szczurów, najprawdopodobniej spowodowane farmakologicznym działaniem rozuwastatyny jako inhibitora reduktazy HMG-CoA³
• Zmiany w pęcherzyku żółciowym – obserwowane w mniejszym stopniu u psów⁴
• Brak zmian w wątrobie i pęcherzyku żółciowym – u małp nie zaobserwowano wyżej wymienionych zmian⁵

Wpływ na układ rozrodczy

Przy zastosowaniu wyższych dawek rozuwastatyny zaobserwowano istotne działania niepożądane dotyczące układu rozrodczego u zwierząt laboratoryjnych:⁶

• Uszkodzenie jąder – obserwowane u małp i psów po podaniu większych dawek leku⁷
• Toksyczność rozrodcza u szczurów – manifestująca się jako:⁸
  • Zmniejszenie wielkości nowo narodzonych szczurów⁹
  • Obniżenie masy ciała nowo narodzonych szczurów¹⁰
  • Zmniejszenie wskaźnika przeżycia nowo narodzonych szczurów¹¹

Istotnym jest, że toksyczne działanie na rozrodczość u szczurów obserwowano po podaniu suce dawek toksycznych, przy ekspozycji ustrojowej kilkakrotnie przewyższającej tę osiąganą u ludzi po podaniu dawek terapeutycznych¹². Sugeruje to znaczny margines bezpieczeństwa przy stosowaniu terapeutycznych dawek u ludzi.