Właściwości farmakokinetyczne
Moloxin 400 mg

Właściwości farmakokinetyczne moksyfloksacyny

Moksyfloksacyna charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jej skuteczność terapeutyczną. Poniżej przedstawiono szczegółowe dane dotyczące procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji leku Moloxin zawierającego chlorowodorek moksyfloksacyny w dawce 400 mg.¹

Wchłanianie i biodostępność

Moksyfloksacyna po podaniu doustnym wykazuje bardzo szybkie i niemal całkowite wchłanianie z przewodu pokarmowego, osiągając całkowitą biodostępność na poziomie około 91%.² Farmakokinetyka leku jest liniowa w szerokim zakresie dawek od 50 mg do 800 mg po podaniu pojedynczej dawki, a także podczas podawania do 600 mg raz na dobę przez 10 dni.³

Po podaniu doustnym dawki 400 mg, maksymalne stężenie moksyfloksacyny w osoczu osiąga wartość 3,1 mg/l w czasie od 0,5 do 4 godzin po przyjęciu leku.⁴ W stanie stacjonarnym, przy dawkowaniu 400 mg raz na dobę, najwyższe stężenie w osoczu wynosi 3,2 mg/l, a najniższe stężenie między kolejnymi dawkami osiąga wartość 0,6 mg/l.⁵ Istotnym aspektem farmakokinetyki moksyfloksacyny jest fakt, że w stanie stacjonarnym narażenie na lek w okresie między kolejnymi dawkami jest około 30% wyższe niż po podaniu pierwszej dawki.⁶

Dystrybucja leku

Moksyfloksacyna charakteryzuje się bardzo szybką penetracją do przestrzeni pozanaczyniowej. Po podaniu dawki 400 mg obserwuje się wartości AUC (pole pod krzywą stężenia w czasie) wynoszące 35 mg·h/l.⁷ Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vss) wynosi około 2 l/kg, co wskazuje na dobrą penetrację leku do tkanek i płynów ustrojowych.⁸

Wiązanie moksyfloksacyny z białkami osocza, stwierdzone w badaniach in vitro i ex vivo, wynosi około 40-42% i jest niezależne od stężenia leku. Lek wiąże się głównie z albuminami surowicy.⁹

Penetracja do tkanek i płynów ustrojowych

Po doustnym podaniu pojedynczej dawki 400 mg moksyfloksacyny zaobserwowano znaczącą penetrację leku do różnych tkanek i płynów ustrojowych. Poniższa tabela przedstawia maksymalne stężenia leku w poszczególnych kompartmentach (wartości podane jako średnie geometryczne):

Niektóre z powyższych wartości otrzymano po dożylnym podaniu pojedynczej dawki 400 mg. Stężenie w płynie śródmiąższowym dotyczy substancji niezwiązanej, a pomiary w żeńskich narządach płciowych przeprowadzono w czasie od 3 do 36 godzin po podaniu dawki.¹⁰

Metabolizm

Moksyfloksacyna uczestniczy głównie w reakcjach II fazy metabolizmu wątrobowego. Lek jest wydalany przez nerki oraz z żółcią (kałem) zarówno w postaci niezmienionej, jak i w formie metabolitów – siarczanu (M1) oraz glukuronidu (M2).¹¹ Metabolity M1 i M2 są jedynymi, mającymi znaczenie metabolitami u człowieka, przy czym oba są nieczynne mikrobiologicznie.¹²

W badaniach klinicznych I fazy oraz badaniach in vitro nie zaobserwowano interakcji farmakokinetycznych z lekami podlegającymi procesom metabolizmu I fazy, przebiegającym z udziałem układu enzymów związanych z cytochromem P450.¹³ Nie ma danych potwierdzających udział moksyfloksacyny w szlaku oksydacyjnym.¹⁴

Eliminacja

Średni okres półtrwania moksyfloksacyny w osoczu wynosi około 12 godzin.¹⁵ Klirens całkowity po podaniu dawki 400 mg mieści się w zakresie od 179 do 246 ml/min, natomiast klirens nerkowy wynosi 24-53 ml/min, co wskazuje na częściowe kanalikowe wchłanianie zwrotne leku w nerkach.¹⁶

Po podaniu dawki 400 mg moksyfloksacynę wykrywa się zarówno w moczu, jak i w kale:¹⁷

• W moczu:
  • około 19% w postaci niezmienionej
  • około 2,5% w postaci metabolitu M1 (siarczan)
  • około 14% w postaci metabolitu M2 (glukuronid)
• W kale:
  • około 25% w postaci niezmienionej
  • około 36% w postaci metabolitu M1
  • nie stwierdzono metabolitu M2

Łącznie odzyskuje się około 96% podanej dawki leku.¹⁸

Jednoczesne podawanie moksyfloksacyny z ranitydyną lub probenecydem nie zmieniło klirensu nerkowego macierzystego leku.¹⁹

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku i pacjenci z niską masą ciała

U zdrowych ochotników z małą masą ciała (szczególnie u kobiet) oraz u pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się wyższe stężenia moksyfloksacyny w osoczu.²⁰

Zaburzenia czynności nerek

Nie stwierdzono istotnych różnic we właściwościach farmakokinetycznych moksyfloksacyny u pacjentów z niewydolnością nerek, w tym u osób z klirensem kreatyniny >20 ml/min/1,73 m² powierzchni ciała.^{20 ml/min/1,73 m2 pc.).”>21} Natomiast wraz ze stopniem niewydolności nerek zwiększa się stężenie metabolitu M2 (glukuronidu) – nawet 2,5-krotnie u pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min/1,73 m² powierzchni ciała.<sup data-drug="Moloxin" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Wraz ze stopniem niewydolności nerek zwiększa się stężenie metabolitu M2 (glukuronidu) – nawet 2,5-krotnie (klirens kreatyniny wynoszący 22

Zaburzenia czynności wątroby

Na podstawie dotychczasowych badań farmakokinetycznych przeprowadzonych u pacjentów z niewydolnością wątroby (stopień A lub B w klasyfikacji Childa-Pugha) nie jest możliwe jednoznaczne określenie, czy występują istotne różnice w porównaniu do osób zdrowych.²³ U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby obserwowano większe stężenie metabolitu M1 w osoczu, podczas gdy stężenie samej moksyfloksacyny było porównywalne do stężenia u zdrowych ochotników.²⁴ Należy zaznaczyć, że doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania moksyfloksacyny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby jest niewystarczające.²⁵