powikłane zakażenie skóry i tkanki podskórnej
Wskazanie

Powikłane zakażenia skóry i tkanki podskórnej (complicated skin and skin structure infections, cSSSI) to poważne infekcje obejmujące głębsze warstwy skóry oraz tkanki podskórne, które mogą prowadzić do znacznej chorobowości i śmiertelności. W przeciwieństwie do niepowikłanych zakażeń, charakteryzują się one obecnością czynników komplikujących, takich jak: rozległy obszar zakażenia, obecność martwicy, szybkie rozprzestrzenianie się, zajęcie tkanek głębokich (powięzi, mięśni), towarzysząca cukrzyca, zaburzenia odporności czy niewydolność naczyniowa.

Najczęstszymi patogenami wywołującymi powikłane zakażenia skóry są bakterie Gram-dodatnie, przede wszystkim Staphylococcus aureus (w tym MRSA) i paciorkowce z grupy A, choć coraz częściej obserwuje się również zakażenia mieszane z udziałem bakterii Gram-ujemnych oraz beztlenowców. Typowe jednostki kliniczne zaliczane do powikłanych zakażeń skóry to: głębokie ropnie, zakażenia ran chirurgicznych lub pourazowych, zakażone owrzodzenia (np. w zespole stopy cukrzycowej), martwicze zapalenie powięzi, zgorzel lub ropowica.

W leczeniu powikłanych zakażeń skóry i tkanki podskórnej kluczowe znaczenie ma terapia skojarzona obejmująca antybiotykoterapię oraz interwencję chirurgiczną (drenaż, usunięcie martwiczych tkanek). Wybór antybiotyku powinien uwzględniać lokalną epidemiologię i wrażliwość drobnoustrojów. W Polsce stosuje się najczęściej następujące leki: linezolid (Zyvoxid, Linezolid Polpharma, Anozilad), daptomycyna (Cubicin, Daptomycin Xellia), tygecyklina (Tygacil), wankomycyna (Edicin, Vancomycin Kabi, Vancomycin Mylan), piperacylina z tazobaktamem (Tazocin, Piperacillin/Tazobactam Kabi), meropenem (Meronem, Meronema), imipenem z cylastatyną (Imipenem/Cilastatin Kabi) oraz nowsze preparaty jak ceftarolina (Zinforo) czy teleawancyna (Vibativ).

Największe trudności w leczeniu powikłanych zakażeń skóry i tkanki podskórnej obejmują: narastającą antybiotykooporność patogenów (szczególnie MRSA), opóźnione rozpoznanie i wdrożenie leczenia, niewystarczające usunięcie martwiczych tkanek, współistnienie chorób towarzyszących pogarszających rokowanie (cukrzyca, niewydolność nerek, zaburzenia odporności), a także trudności w osiągnięciu odpowiedniego stężenia antybiotyku w tkankach objętych zakażeniem z powodu zaburzeń perfuzji. Szczególnym wyzwaniem są zakażenia wywołane przez wielolekooporne szczepy bakteryjne, wymagające często terapii skojarzonej z użyciem kilku antybiotyków jednocześnie.

Pacjenci z powikłanymi zakażeniami skóry i tkanki podskórnej często wymagają hospitalizacji, intensywnego leczenia i długotrwałej antybiotykoterapii. W przypadkach martwiczego zapalenia powięzi czy zgorzeli konieczne może być wielokrotne interwencje chirurgiczne, a czasem nawet amputacja kończyny. Właściwe postępowanie diagnostyczno-terapeutyczne, obejmujące szybką identyfikację patogenu, radykalne leczenie chirurgiczne i celowaną antybiotykoterapię, jest kluczowe dla pomyślnego wyniku leczenia.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl