Właściwości farmakokinetyczne
MaxAlgina 500 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku MaxAlgina 500 mg

MaxAlgina zawiera jako substancję czynną metamizol sodowy jednowodny w dawce 500 mg w postaci tabletek do podania doustnego. Poniżej przedstawiono szczegółowe właściwości farmakokinetyczne tego leku z uwzględnieniem najważniejszych parametrów farmakologicznych.¹

Wchłanianie i biodostępność

Po podaniu doustnym metamizol ulega całkowitej hydrolizie do farmakologicznie aktywnego metabolitu 4-metyloaminoantypiryny (4-MAA). Biodostępność tego metabolitu wynosi około 90%, co stanowi wartość nieco wyższą w porównaniu do podania pozajelitowego. Istotne jest, że równoczesne przyjęcie pokarmu nie wpływa znacząco na kinetykę metamizolu, co daje większą elastyczność w stosowaniu leku.²

Metabolizm i aktywne metabolity

Działanie kliniczne leku związane jest głównie z metabolitem 4-MAA, jednak również inny metabolit – 4-aminoantypiryna (AA) wykazuje pewną aktywność farmakologiczną. Wartość pola pod krzywą (AUC) dla AA stanowi około 25% pola pod krzywą dla MAA, co wskazuje na jego mniejszy udział w działaniu terapeutycznym. Pozostałe metabolity, takie jak 4-N-acetyloaminoantypiryna (AAA) i 4-N-formyloaminoantypiryna (FAA), najprawdopodobniej nie wykazują aktywności farmakologicznej.³

Istotną cechą farmakokinetyki metamizolu jest nieliniowy charakter metabolizmu wszystkich jego metabolitów. Chociaż kliniczne znaczenie tego zjawiska nie zostało jeszcze w pełni wyjaśnione, wiadomo, że podczas krótkotrwałego leczenia kumulacja metabolitów ma niewielkie znaczenie terapeutyczne.⁴

Dystrybucja

Metamizol przenika przez barierę łożyskową, co ma istotne znaczenie w przypadku stosowania leku u kobiet w ciąży. Dodatkowo wszystkie metabolity metamizolu są wydzielane do mleka kobiecego, co należy uwzględnić przy podawaniu leku kobietom karmiącym piersią.⁵

Wiązanie z białkami osocza

Poszczególne metabolity metamizolu charakteryzują się różnym stopniem wiązania z białkami osocza:

• MAA wiąże się w 58% – najwyższy stopień wiązania
• AA wiąże się w 48%
• FAA wiąże się w 18%
• AAA wiąże się w zaledwie 14% – najniższy stopień wiązania

⁶

Eliminacja i parametry farmakokinetyczne

Po podaniu dożylnym okres półtrwania metamizolu w surowicy krwi wynosi około 14 minut. Eliminacja leku zachodzi głównie przez nerki – około 96% oznakowanej radioaktywnie dawki dożylnej wydalane jest z moczem, podczas gdy około 6% jest wydalane z kałem.⁷

Po doustnym podaniu pojedynczej dawki można zidentyfikować 85% wydalonych z moczem metabolitów, które rozkładają się następująco:

• 3±1% stanowi MAA
• 6±3% stanowi AA
• 26±8% stanowi AAA
• 23±4% stanowi FAA

⁸

Klirens nerkowy po podaniu doustnym pojedynczej dawki 1 g metamizolu wynosi:

• dla MAA: 5±2 ml/min
• dla AA: 38±13 ml/min
• dla AAA: 61±8 ml/min
• dla FAA: 49±5 ml/min

⁹

Okres półtrwania w fazie eliminacji z surowicy dla poszczególnych metabolitów wynosi:

• MAA: 2,7±0,5 godziny
• AA: 3,7±1,3 godziny
• AAA: 9,5±1,5 godziny
• FAA: 11,2±1,5 godziny

¹⁰

Farmakokinetyka w grupach szczególnych

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się 2-3 krotny wzrost wartości AUC, co może prowadzić do zwiększonej ekspozycji na lek i jego metabolity. Należy uwzględnić tę informację przy ustalaniu dawkowania u tej grupy pacjentów.¹¹

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z marskością wątroby po podaniu pojedynczej dawki doustnej obserwuje się około trzykrotne wydłużenie okresu półtrwania w fazie eliminacji dla metabolitów MAA i FAA. Natomiast w przypadku metabolitów AA i AAA wzrost ten nie jest tak znaczący. Z uwagi na te zmiany, u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się unikanie stosowania dużych dawek leku.¹²

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Dostępne dane dotyczące pacjentów z zaburzeniami czynności nerek wskazują na zmniejszoną szybkość eliminacji niektórych metabolitów, szczególnie AAA i FAA. Ze względu na te zmiany farmakokinetyczne, u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek również zaleca się unikanie stosowania dużych dawek metamizolu.¹³