Przedawkowanie
Bisopromerck 10 10 mg

Przedawkowanie bisoprololu fumaranu, będącego beta-adrenolitykiem, może prowadzić do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, oddechowego i metabolicznego. Charakterystyczne objawy to bradykardia (częstość poniżej 60 uderzeń/min), niedociśnienie tętnicze, skurcz oskrzeli, ostra niewydolność serca, hipoglikemia oraz blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia. Mechanizmy tych objawów wynikają z nadmiernej blokady receptorów beta-1 i beta-2, co prowadzi do hamowania automatyzmu węzła zatokowego, zmniejszenia rzutu serca, skurczu mięśni gładkich oskrzeli oraz zahamowania glikogenolizy i glukoneogenezy. Szczególnie wrażliwi na przedawkowanie są pacjenci z niewydolnością serca, u których reakcje mogą być bardziej nasilone i zmienne indywidualnie.

Przedawkowanie leku Bisopromerck 10

Przedawkowanie bisoprololu fumaranu może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych ze względu na farmakologiczne działanie beta-adrenolityków na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy i metaboliczny. Doświadczenia kliniczne dotyczące przedawkowania bisoprololu są ograniczone, jednak zgłoszono przypadki, w których obserwowano charakterystyczne objawy blokady receptorów beta-adrenergicznych.1

Czynniki ryzyka przedawkowania

Należy zwrócić szczególną uwagę na pacjentów z niewydolnością serca, którzy wykazują wyjątkowo dużą wrażliwość na pojedynczą, dużą dawkę bisoprololu. Istnieje znacząca zmienność osobnicza w zakresie reakcji na przedawkowanie tego leku.2

Objawy przedawkowania

W przypadku przedawkowania bisoprololu mogą wystąpić różnorodne objawy kliniczne, głównie związane z nadmierną blokadą receptorów beta-adrenergicznych. Najczęściej obserwuje się zaburzenia dotyczące układu sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz metabolicznego.3

Objaw przedawkowania Opis kliniczny Mechanizm
Bradykardia Znaczne zwolnienie akcji serca, częstość poniżej 60 uderzeń/min, może prowadzić do zawrotów głowy, omdleń i zaburzeń świadomości Blokada receptorów beta-1 w mięśniu sercowym hamująca automatyzm węzła zatokowego
Niedociśnienie tętnicze Znaczny spadek ciśnienia tętniczego, mogący prowadzić do wstrząsu i hipoperfuzji narządowej Zmniejszenie rzutu serca oraz obniżenie oporu naczyniowego
Skurcz oskrzeli Duszność, świszczący oddech, kaszel, trudności w oddychaniu Blokada receptorów beta-2 w mięśniówce oskrzeli powodująca skurcz mięśni gładkich
Ostra niewydolność serca Duszność, obrzęki obwodowe, zastój w krążeniu płucnym, spadek rzutu serca Osłabienie kurczliwości mięśnia sercowego w wyniku blokady receptorów beta-1
Hipoglikemia Osłabienie, poty, drżenie, zaburzenia świadomości, drgawki Hamowanie glikogenolizy i glukoneogenezy wątrobowej
Blok przedsionkowo-komorowy Zaburzenia przewodnictwa między przedsionkami a komorami (II lub III stopnia) Zahamowanie przewodnictwa w węźle przedsionkowo-komorowym

Postępowanie w przedawkowaniu

W przypadku przedawkowania bisoprololu niezbędne jest natychmiastowe działanie terapeutyczne. Pierwszym krokiem jest przerwanie podawania leku i wdrożenie leczenia podtrzymującego oraz objawowego.4

Należy pamiętać, że bisoprolol tylko w niewielkim stopniu można usunąć za pomocą dializy, co ogranicza skuteczność tej metody w leczeniu przedawkowania.5

Szczegółowe wytyczne w zależności od objawów

Postępowanie terapeutyczne powinno być dostosowane do dominujących objawów klinicznych. Poniżej przedstawiono szczegółowe zalecenia dla poszczególnych objawów przedawkowania:6

  • Bradykardia – wymagane jest podanie dożylne atropiny. W przypadku niewystarczającej odpowiedzi na leczenie, należy rozważyć ostrożne podanie izoprenaliny lub innego leku o działaniu chronotropowym dodatnim. W niektórych sytuacjach konieczne może być czasowe wszczepienie stymulatora serca.7
  • Niedociśnienie tętnicze – leczenie obejmuje dożylne podanie płynów oraz leków obkurczających naczynia krwionośne. Pomocne może być również dożylne zastosowanie glukagonu, który wykazuje działanie inotropowe pozytywne niezależne od receptorów beta-adrenergicznych.8
  • Blok przedsionkowo-komorowy (drugiego lub trzeciego stopnia) – wymaga dokładnego monitorowania pacjenta oraz dożylnego podania izoprenaliny we wlewie. W przypadku braku odpowiedzi konieczne może być wszczepienie tymczasowego stymulatora serca.9
  • Ostra niewydolność serca – terapia powinna obejmować dożylne podanie leków moczopędnych, leków o działaniu inotropowym dodatnim oraz leków rozszerzających naczynia krwionośne, co pozwala na zmniejszenie obciążenia wstępnego i następczego oraz poprawę kurczliwości mięśnia sercowego.10
  • Skurcz oskrzeli – leczenie polega na podaniu leków rozszerzających oskrzela, przede wszystkim selektywnych beta2-adrenomimetyków, a także preparatów teofiliny, które działają niezależnie od receptorów beta-adrenergicznych.11
  • Hipoglikemia – wymaga dożylnego podania glukozy w celu przywrócenia prawidłowego stężenia glukozy we krwi i przeciwdziałania objawom neurologicznym związanym z hipoglikemią.12

Rokowanie w przedawkowaniu

W większości zgłoszonych przypadków przedawkowania bisoprololu obserwowano bradykardię i/lub niedociśnienie, a objawy przedawkowania ustępowały po zastosowaniu odpowiedniego leczenia. Należy jednak pamiętać, że przedawkowanie może prowadzić do poważnych powikłań, szczególnie u pacjentów z wcześniej istniejącą niewydolnością serca lub innymi ciężkimi schorzeniami współistniejącymi.13

Monitorowanie pacjenta

Podczas leczenia przedawkowania bisoprololu niezbędne jest ścisłe monitorowanie parametrów życiowych pacjenta, obejmujące:

  1. Ciągłe monitorowanie EKG
  2. Regularne pomiary ciśnienia tętniczego
  3. Monitorowanie saturacji krwi
  4. Kontrolę stężenia glukozy we krwi
  5. Monitorowanie funkcji nerek i równowagi elektrolitowej
  6. Ocenę stanu neurologicznego

Hospitalizacja powinna być kontynuowana do czasu pełnej stabilizacji stanu klinicznego pacjenta, z uwzględnieniem możliwości opóźnionego występowania objawów przedawkowania, związanych z powolnym wchłanianiem leku z przewodu pokarmowego.

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl