Właściwości farmakokinetyczne
Bilagra ORO 20 mg

Właściwości farmakokinetyczne bilastyny

Bilastyna, substancja czynna preparatu Bilagra ORO, wykazuje charakterystyczny profil farmakokinetyczny, który determinuje jej działanie terapeutyczne oraz bezpieczeństwo stosowania. Szczegółowa analiza parametrów farmakokinetycznych umożliwia lepsze zrozumienie zachowania leku w organizmie.¹

Wchłanianie bilastyny

Po podaniu doustnym bilastyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) już po około 1,3 godziny od momentu przyjęcia. Istotną cechą jest brak zjawiska kumulacji substancji czynnej w organizmie, co ma znaczenie przy długotrwałej terapii. Biodostępność bilastyny po podaniu doustnym wynosi średnio 61%.²

Dystrybucja bilastyny

W zakresie dystrybucji bilastyna wykazuje interakcje z określonymi białkami transportującymi. Badania in vitro i in vivo potwierdziły, że substancja jest substratem glikoproteiny P (P-gp) oraz polipeptydów transportujących aniony organiczne (OATP). Nie stwierdzono natomiast, aby bilastyna była substratem dla innych białek nośnikowych, takich jak BCRP (białko oporności raka piersi) czy transportery nerkowe OCT2, OAT1 i OAT3.³

Na podstawie badań in vitro nie przewiduje się, aby bilastyna wykazywała istotny klinicznie wpływ hamujący na większość białek transportujących w krążeniu ogólnym (P-gp, MRP2, BCRP, BSEP, OATP1B1, OATP1B3, OATP2B1, OAT1, OAT3, OCT1, OCT2 i NTCP). Jedynie łagodny efekt hamujący zaobserwowano w przypadku glikoproteiny P, OATP2B1 oraz OCT1, dla których szacunkowe stężenia hamujące IC50 wynoszą ≥300 µM, co znacząco przewyższa maksymalne stężenie leku (Cmax) osiągane w osoczu. Nie można jednak całkowicie wykluczyć potencjalnego wpływu hamującego bilastyny na białka nośnikowe obecne w błonie śluzowej jelit, np. P-gp.⁴

W dawkach terapeutycznych bilastyna wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza, który wynosi 84-90%. Oznacza to, że znacząca część leku krąży w organizmie w postaci związanej z białkami, co wpływa na jego dostępność i dystrybucję.⁵

Metabolizm bilastyny

Badania in vitro wykazały, że bilastyna nie indukuje ani nie hamuje aktywności izoenzymów kompleksu cytochromu P450 (CYP450). Jest to istotna cecha farmakokinetyczna, ponieważ minimalizuje ryzyko interakcji metabolicznych z innymi lekami.⁶

Eliminacja bilastyny

Badanie bilansu masy przeprowadzone u zdrowych dorosłych ochotników po podaniu jednorazowej dawki 20 mg bilastyny znakowanej węglem 14C wykazało, że prawie 95% podanej dawki zostało wydalone z organizmu – 28,3% z moczem i 66,5% z kałem. Co niezwykle istotne, bilastyna była wydalana głównie w postaci niezmienionej, co potwierdza brak istotnego metabolizmu w organizmie człowieka.⁷

Średni okres półtrwania w fazie eliminacji bilastyny u zdrowych ochotników wynosi 14,5 godziny, co pozwala na stosowanie leku w schemacie dawkowania raz na dobę.⁸

Liniowość farmakokinetyki

Bilastyna wykazuje liniową farmakokinetykę w szerokim zakresie badanych dawek od 5 do 220 mg, co oznacza, że wzrost dawki prowadzi do proporcjonalnego wzrostu stężenia leku w osoczu. Dodatkowo obserwowano jedynie niewielką zmienność międzyosobniczą w zakresie parametrów farmakokinetycznych.⁹

Szczególne populacje pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się istotne zmiany w parametrach farmakokinetycznych bilastyny. Badania wykazały systematyczny wzrost pola pod krzywą stężeń (AUC0-∞) proporcjonalnie do stopnia upośledzenia funkcji nerek:¹⁰

Czas półtrwania bilastyny również ulega wydłużeniu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w porównaniu do osób z prawidłową funkcją nerek. Pomimo tych zmian, bilastyna była całkowicie wydalana z moczem u wszystkich pacjentów w okresie 48-72 godzin.¹¹

Mimo obserwowanych zmian w parametrach farmakokinetycznych, stężenia bilastyny w osoczu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek mieszczą się w zakresie uznanych za bezpieczne. W związku z tym, zmiany te nie powinny mieć istotnego klinicznie wpływu na bezpieczeństwo stosowania leku.¹²

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Aktualnie brak jest szczegółowych danych farmakokinetycznych dotyczących stosowania bilastyny u osób z zaburzeniami czynności wątroby. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że bilastyna nie jest metabolizowana w organizmie ludzkim, a wyniki badań u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek wykazały, że jest ona wydalana głównie przez nerki, można przypuszczać, że wydalanie z żółcią stanowi jedynie nieznaczną część całkowitego procesu eliminacji leku.¹³

W związku z powyższym, zmiany w czynności wątroby prawdopodobnie nie wpływają istotnie na farmakokinetykę bilastyny.¹⁴

Pacjenci w podeszłym wieku

Dostępne dane dotyczące farmakokinetyki bilastyny u osób w wieku powyżej 65 lat są ograniczone. Niemniej jednak, przeprowadzone analizy nie wykazały statystycznie istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych między osobami w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) a młodszymi dorosłymi (18-35 lat).¹⁵

Dzieci i młodzież

Ze względu na brak dostępnych danych farmakokinetycznych dla młodzieży w wieku 12-17 lat, dla tej grupy wiekowej ekstrapolowano dane dotyczące osób dorosłych.¹⁶

Badania farmakokinetyczne przeprowadzono również u dzieci w wieku 4-11 lat z alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa i spojówek lub przewlekłą pokrzywką, którym podawano bilastynę w dawce 10 mg w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej. Analiza tych badań wykazała, że dawka 10 mg bilastyny u dzieci zapewnia ekspozycję ogólnoustrojową równoważną do obserwowanej po dawce 20 mg u dorosłych i młodzieży, ze średnią wartością AUC wynoszącą 1014 ng x godz./mL u dzieci w wieku 6-11 lat.¹⁷

Uzyskane wartości parametrów farmakokinetycznych były znacząco niższe od progu bezpieczeństwa wyznaczonego na podstawie danych dotyczących podawania 80 mg bilastyny raz na dobę osobom dorosłym. Rezultaty przeprowadzonych badań potwierdziły, że dawka 10 mg bilastyny podawana doustnie raz na dobę jest odpowiednią dawką terapeutyczną dla dzieci w wieku od 6 do 11 lat o masie ciała co najmniej 20 kg.¹⁸