Właściwości farmakokinetyczne
Betahistine dihydrochloride Accord 16 mg

Właściwości farmakokinetyczne dichlorowodorku betahistyny

Dichlorowodorek betahistyny jest substancją aktywną stosowaną w leczeniu zaburzeń przedsionkowych. Właściwości farmakokinetyczne leku obejmują procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania, które decydują o jego zachowaniu w organizmie pacjenta po podaniu doustnym w postaci tabletek.¹

Wchłanianie

Dichlorowodorek betahistyny charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie betahistyny znakowanej izotopem węgla 14C osiągane jest w stosunkowo krótkim czasie – około jednej godziny po podaniu na czczo.²

Dystrybucja

Istotną cechą betahistyny jest jej minimalne wiązanie z białkami osocza ludzkiego – lek albo nie wiąże się z nimi wcale, albo wiąże się tylko w niewielkim stopniu. Ma to znaczenie dla biodostępności substancji aktywnej w organizmie i potencjalnych interakcji z innymi lekami.³

Metabolizm

Po wchłonięciu, betahistyna podlega szybkiemu procesowi metabolizmu. Głównym metabolitem powstającym w wyniku biotransformacji jest kwas 2-pirydylooctowy. Proces metabolizmu ma miejsce przede wszystkim w wątrobie.⁴

Ze względu na intensywny metabolizm pierwszy przejścia, stężenie niezmienionej betahistyny w osoczu jest bardzo małe, co wpływa na metodologię badań farmakokinetycznych tego leku. Z tego powodu ocena właściwości farmakokinetycznych betahistyny opiera się na oznaczeniu stężeń w osoczu jej głównego metabolitu – kwasu 2-pirydylooctowego.⁵

Warto podkreślić, że nie stwierdzono istnienia metabolizmu przedogólnoustrojowego betahistyny.⁶

Eliminacja i wydalanie

Proces eliminacji betahistyny odbywa się głównie drogą metaboliczną, a powstałe metabolity są następnie usuwane w przeważającej części przez nerki.⁷

Kinetyka wydalania

Charakterystyka kinetyki metabolitu betahistyny przedstawia się następująco:

• Stężenie kwasu 2-pirydylooctowego w osoczu osiąga wartość maksymalną po 1 godzinie od podania leku⁸
• Okres półtrwania metabolitu wynosi około 3,5 godziny – po tym czasie stężenie spada o połowę⁹
• Kwas 2-pirydylooctowy jest praktycznie w całości wydalany z moczem w ciągu 24 godzin od przyjęcia leku¹⁰

Ilość wydalanej substancji

W badaniach z wykorzystaniem betahistyny znakowanej izotopowo wykazano, że:

• Przy dawkach z zakresu 8-48 mg, około 85% podanej dawki jest wydalane z moczem¹¹
• Po podaniu dawki 8 mg, 85-90% radioaktywności pojawia się w moczu w ciągu 56 godzin¹²
• Maksymalna szybkość wydalania jest osiągana w ciągu 2 godzin po podaniu leku¹³

Istotne jest, że w moczu nie stwierdza się obecności betahistyny w postaci niezmienionej, co potwierdza jej intensywny metabolizm.¹⁴

Wydalanie z żółcią

Na podstawie dostępnych danych uznaje się, że wydalanie z żółcią nie stanowi istotnej drogi usuwania betahistyny i jej metabolitów z organizmu.¹⁵