Dawkowanie i sposób podawania leku Anagrelide Vipharm

Rozpoczęcie terapii preparatem Anagrelide Vipharm powinno odbywać się pod nadzorem klinicysty posiadającego odpowiednie doświadczenie w leczeniu nadpłytkowości samoistnej. Lek dostępny jest w postaci kapsułek twardych w dwóch dawkach: 0,5 mg oraz 1 mg anagrelidu w postaci chlorowodorku jednowodnego.¹

Dawkowanie podstawowe

Dawka początkowa anagrelidu wynosi 1 mg na dobę, podawana doustnie w dwóch dawkach podzielonych po 0,5 mg. Tę dawkę należy utrzymać przez minimum jeden tydzień. Po upływie tygodnia możliwe jest indywidualne dostosowanie dawkowania w celu osiągnięcia najmniejszej skutecznej dawki, która pozwoli na zmniejszenie i utrzymanie liczby płytek krwi poniżej 600 x 10⁹/l, optymalnie w zakresie od 150 x 10⁹/l do 400 x 10⁹/l.²

Istotne jest przestrzeganie zalecanych parametrów dotyczących zwiększania dawki:

• Tempo zwiększania dawki nie powinno przekraczać 0,5 mg na dobę w trakcie jednego tygodnia
• Maksymalna zalecana dawka jednorazowa nie powinna być większa niż 2,5 mg

W trakcie badań klinicznych stosowano dawki sięgające 10 mg/dobę.³

Monitorowanie leczenia

Skuteczność terapii anagrelidem musi podlegać regularnej kontroli. Jeżeli dawka początkowa przekracza 1 mg/dobę, zaleca się następujący schemat monitorowania liczby płytek krwi:

• Co dwa dni w pierwszym tygodniu leczenia
• Następnie co najmniej raz w tygodniu, aż do osiągnięcia stabilnej dawki podtrzymującej

U większości pacjentów zmniejszenie liczby płytek krwi obserwuje się w okresie od 14 do 21 dni od rozpoczęcia leczenia. Właściwa odpowiedź terapeutyczna występuje i utrzymuje się zazwyczaj przy dawkach w zakresie od 1 do 3 mg/dobę.⁴

Dawkowanie w szczególnych populacjach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Pomimo różnic w farmakokinetyce pomiędzy osobami w podeszłym wieku a młodszymi pacjentami z nadpłytkowością samoistną, nie jest wymagane stosowanie innego dawkowania początkowego ani odrębnych etapów dostosowania dawki. Około 50% pacjentów leczonych anagrelidem w trakcie badań klinicznych stanowiły osoby powyżej 60 lat i nie wymagały one żadnych modyfikacji dawkowania związanych z wiekiem.

Należy jednak zauważyć, że w tej grupie wiekowej częstość występowania ciężkich zdarzeń niepożądanych (głównie kardiologicznych) była dwukrotnie większa niż u młodszych pacjentów.⁵

Zaburzenia czynności nerek

Dane dotyczące farmakokinetyki anagrelidu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek są ograniczone. Przed rozpoczęciem leczenia u takich pacjentów konieczna jest dokładna ocena stosunku potencjalnego ryzyka do korzyści wynikających z terapii anagrelidem.⁶

Zaburzenia czynności wątroby

W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dane farmakokinetyczne są również ograniczone. Ponieważ metabolizm wątrobowy stanowi główną drogę eliminacji anagrelidu z organizmu, należy spodziewać się, że funkcjonowanie wątroby będzie miało wpływ na ten proces. Z tego powodu:

• Nie zaleca się stosowania anagrelidu u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby
• U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby konieczna jest dokładna ocena stosunku potencjalnego ryzyka do korzyści przed rozpoczęciem leczenia

⁷

Dzieci i młodzież

Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność anagrelidu u dzieci i młodzieży nie zostały jednoznacznie określone, a doświadczenie kliniczne w tej grupie wiekowej jest bardzo ograniczone. Stosując anagrelid u pacjentów pediatrycznych, należy zachować szczególną ostrożność i przestrzegać następujących zasad:

• Wobec braku specyficznych wytycznych dla dzieci i młodzieży, w rozpoznawaniu nadpłytkowości samoistnej zaleca się stosowanie kryteriów diagnostycznych WHO opracowanych dla pacjentów dorosłych
• Należy systematycznie stosować się do wytycznych diagnostycznych i w przypadku wątpliwości poddawać diagnozę okresowej weryfikacji
• Istotne jest właściwe rozróżnienie między nadpłytkowością samoistną a nadpłytkowością dziedziczną lub wtórną, co może wymagać przeprowadzenia badań genetycznych i biopsji szpiku kostnego
• Leczenie cytoredukujne stosuje się zazwyczaj u dzieci i młodzieży z grupy wysokiego ryzyka

⁸

Terapię anagrelidem należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku wystąpienia u pacjenta pediatrycznego oznak progresji choroby lub zakrzepów. Po rozpoczęciu leczenia konieczne jest:

• Regularne ocenianie stosunku korzyści do ryzyka
• Okresowe weryfikowanie potrzeby kontynuacji leczenia
• Indywidualne ustalenie docelowej liczby płytek krwi przez lekarza prowadzącego

Jeżeli po około 3 miesiącach leczenia u pacjenta pediatrycznego nie występuje zadowalająca odpowiedź na terapię, należy rozważyć zaprzestanie leczenia.⁹

Sposób podawania

Anagrelide Vipharm podaje się doustnie. Kapsułki należy połykać w całości. Nie należy rozgniatać kapsułek ani rozcieńczać ich zawartości w płynach.¹⁰

Tabela dawkowania anagrelidu