Właściwości farmakokinetyczne
Adablix 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne bilastyny

Bilastyna, substancja czynna zawarta w produkcie leczniczym ADABLIX w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które warunkują jej działanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis procesów, jakim podlega lek w organizmie, od momentu podania do eliminacji.¹

Wchłanianie leku

Bilastyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest stosunkowo szybko – po około 1,3 godziny od przyjęcia leku. Istotną cechą bilastyny jest fakt, że nie obserwuje się jej kumulacji w organizmie nawet przy wielokrotnym podaniu. Biodostępność bilastyny po podaniu doustnym wynosi średnio 61%, co oznacza, że nieco ponad połowa podanej dawki dociera do krążenia ogólnego w postaci niezmienionej.²

Dystrybucja leku

Przeprowadzone badania, zarówno in vitro jak i in vivo, wykazały, że bilastyna jest substratem dla kilku transporterów błonowych. Należą do nich glikoproteina P (P-gp) oraz polipeptydy transportujące aniony organiczne (OATP). Ma to istotne znaczenie kliniczne, ponieważ może prowadzić do interakcji z lekami będącymi inhibitorami tych transporterów, takimi jak ketokonazol, erytromycyna czy diltiazem, oraz z sokiem grejpfrutowym, który hamuje aktywność OATP.

W zakresie dawek terapeutycznych bilastyna wykazuje znaczący stopień wiązania z białkami osocza, który wynosi od 84% do 90%. Wiązanie z białkami osocza jest istotnym parametrem, wpływającym na objętość dystrybucji oraz na frakcję wolnego leku dostępnego do działania farmakologicznego.³

Metabolizm leku

Jedną z kluczowych cech bilastyny jest jej niewielka podatność na procesy biotransformacji w organizmie. Badania in vitro wykazały, że bilastyna nie indukuje ani nie hamuje aktywności izoenzymów cytochromu P450 (CYP450), co znacząco zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych na poziomie metabolizmu z innymi jednocześnie stosowanymi lekami.⁴

Eliminacja leku

W badaniu bilansu masy przeprowadzonym u zdrowych, dorosłych ochotników z wykorzystaniem bilastyny znakowanej węglem ¹⁴C (w dawce jednorazowej 20 mg) wykazano, że prawie 95% podanej dawki leku zostało wydalone w formie niezmienionej. Wydalanie następowało dwoma drogami:

• Z moczem – około 28,3% podanej dawki
• Z kałem – około 66,5% podanej dawki

Wyniki te potwierdzają, że bilastyna nie podlega istotnym procesom metabolicznym w organizmie człowieka i jest wydalana głównie w postaci niezmienionej. Średni okres półtrwania w fazie eliminacji u zdrowych ochotników wynosi 14,5 godziny.⁵

Liniowość farmakokinetyki

Bilastyna wykazuje liniową farmakokinetykę w szerokim zakresie badanych dawek (od 5 do 220 mg). Oznacza to, że wraz ze zwiększaniem dawki proporcjonalnie wzrasta stężenie leku w osoczu. Dodatkowo bilastyna charakteryzuje się niewielką zmiennością międzyosobniczą, co korzystnie wpływa na przewidywalność efektu terapeutycznego w populacji pacjentów.⁶

Farmakokinetyka w populacjach szczególnych

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Przeprowadzono szczegółowe badania oceniające wpływ zaburzeń czynności nerek na farmakokinetykę bilastyny u dorosłych pacjentów. Stwierdzono, że wraz z pogarszaniem się funkcji nerek obserwuje się zwiększenie ekspozycji ogólnoustrojowej na bilastynę, wyrażone jako pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC_0-∞). ^{80 ml/min/1,73 m2) do: 967,4 (±140,2) ng x godz./ml u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (GFR: 50-80 ml/min/1,73 m2), 1384,2 (±263,23) ng x godz./ml u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (GFR: 30 – <50 ml/min/1,73 m2), i 1708,5 (±699,0) ng x godz./ml u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR: 7}

Oprócz zwiększenia ekspozycji ogólnoustrojowej, zaobserwowano również wydłużenie okresu półtrwania bilastyny u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów bez zaburzeń czynności nerek wynosił on średnio 9,3 godziny (±2,8), a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek wzrastał do 18,4 godziny (±11,4).

Pomimo tych zmian, bilastyna była całkowicie wydalana z moczem u wszystkich pacjentów w ciągu 48-72 godzin. Co istotne, mimo zwiększonej ekspozycji, stężenia bilastyny w osoczu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek pozostawały w zakresie uznanym za bezpieczny, co sugeruje, że obserwowane zmiany farmakokinetyczne nie powinny mieć klinicznie istotnego wpływu na bezpieczeństwo stosowania leku.⁸

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Obecnie brak jest danych farmakokinetycznych dotyczących bilastyny u osób z zaburzeniami czynności wątroby. Jednakże, biorąc pod uwagę fakt, że bilastyna nie jest metabolizowana w organizmie ludzkim oraz jest wydalana głównie przez nerki (z wydalaniem z żółcią stanowiącym tylko nieznaczną część procesu eliminacji), nie oczekuje się, aby zaburzenia czynności wątroby miały klinicznie istotny wpływ na farmakokinetykę bilastyny.⁹

Farmakokinetyka u dzieci i młodzieży

Dane farmakokinetyczne dotyczące stosowania bilastyny u dzieci uzyskano w badaniu farmakokinetycznym fazy II, w którym uczestniczyło 31 dzieci w wieku od 4 do 11 lat z alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa i spojówek lub przewlekłą pokrzywką. Pacjenci ci otrzymywali bilastynę w dawce 10 mg raz na dobę w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej.¹⁰

Analiza farmakokinetyczna wykazała, że stosowanie bilastyny w dawce 10 mg u dzieci zapewnia ekspozycję ogólnoustrojową równoważną do obserwowanej po dawce 20 mg u dorosłych i młodzieży. Średnia wartość AUC u dzieci w wieku od 6 do 11 lat wynosiła 1014 ng×godz./ml. Wartości te były znacznie poniżej progu bezpieczeństwa wyznaczonego na podstawie danych dotyczących stosowania bilastyny w dawce 80 mg raz na dobę u osób dorosłych.¹¹

Przeprowadzone badania potwierdziły, że dawka 10 mg bilastyny podawana doustnie raz na dobę jest odpowiednią dawką terapeutyczną dla dzieci w wieku od 6 do 11 lat o masie ciała co najmniej 20 kg, zapewniając skuteczność terapeutyczną przy zachowaniu odpowiedniego profilu bezpieczeństwa.¹²