zapalenie przydatków skórnych
Wskazanie
Zapalenie przydatków skórnych (łac. folliculitis) to schorzenie dermatologiczne obejmujące stan zapalny mieszków włosowych oraz gruczołów łojowych. Może występować na różnych częściach ciała, najczęściej dotyka obszarów owłosionych, takich jak skóra głowy, kark, pachy, okolice pachwin czy broda. Głównym czynnikiem etiologicznym jest zakażenie bakteryjne, najczęściej wywołane przez Staphylococcus aureus, choć może być również spowodowane przez drożdżaki (Candida), dermatofity lub wirusy.
Objawy zapalenia przydatków skórnych obejmują małe, bolesne grudki i krostki zlokalizowane wokół mieszków włosowych, zaczerwienienie, świąd oraz miejscowe dolegliwości bólowe. W cięższych przypadkach może dojść do rozwoju ropni lub czyraczności. Czynnikami predysponującymi są nadmierna potliwość, otyłość, cukrzyca, obniżona odporność, a także podrażnienia mechaniczne wywołane goleniem, depilacją lub noszeniem obcisłej odzieży.
W leczeniu zapalenia przydatków skórnych stosuje się przede wszystkim miejscowe preparaty przeciwbakteryjne zawierające mupirocynę (Bactroban, Mupirox), kwas fusydowy (Fucidin) czy klindamycynę (Clindacol, Dalacin C). W przypadkach bardziej nasilonych wskazane są antybiotyki doustne, jak klindamycyna (Clindamycin, Dalacin C), doksycyklina (Unidox Solutab, Doxycyclinum) lub cefaleksyna (Cefaleksyna, Keflex). Przy zakażeniach grzybiczych stosuje się leki przeciwgrzybicze miejscowe lub ogólne.
Największe trudności w leczeniu zapalenia przydatków skórnych wiążą się z nawrotowym charakterem schorzenia oraz rosnącą opornością bakterii na antybiotyki. Dodatkowym wyzwaniem jest identyfikacja i eliminacja czynników predysponujących, takich jak niewłaściwa higiena, drażniące kosmetyki czy choroby współistniejące. W przypadkach przewlekłych konieczne jest wykonanie posiewów bakteriologicznych w celu dobrania odpowiedniej antybiotykoterapii celowanej. Istotne jest również edukowanie pacjenta w zakresie właściwej pielęgnacji skóry i unikania czynników zaostrzających.
Lista leków z tym wskazaniem
-
Ceclor MR – Tabletki powlekane o przedłużonym uwalnianiu – 375 mg
Lek zawiera cefaklor, substancję czynną o działaniu przeciwbakteryjnym, występującą w postaci tabletek powlekanych o przedłużonym uwalnianiu. Stosuje się go w leczeniu zakażeń wywołanych przez wrażliwe szczepy bakterii, takich jak ostre zapalenie oskrzeli, zapalenie gardła, płuc, zatok, zakażenia dolnego układu moczowego oraz skóry i przydatków skórnych. Preparat jest skuteczny przeciwko bakteriom Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis, a także Escherichia coli i innym. Przed rozpoczęciem terapii zaleca się wykonanie badań identyfikujących drobnoustroje i potwierdzających ich wrażliwość na cefaklor.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Ceclor MR – Tabletki powlekane o przedłużonym uwalnianiu – 750 mg
Lek zawiera cefaklor, antybiotyk z grupy cefalosporyn o przedłużonym uwalnianiu. Stosuje się go w leczeniu różnych bakteryjnych zakażeń, takich jak zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zakażenia dróg moczowych oraz infekcje skóry i jej przydatków. Preparat działa przeciwko licznym bakteriom, w tym streptokokom, Haemophilus influenzae oraz Staphylococcus aureus. Przed rozpoczęciem terapii zalecane jest wykonanie badań w celu potwierdzenia wrażliwości drobnoustrojów na lek.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Ceclor MR – Tabletki powlekane o przedłużonym uwalnianiu – 500 mg
Lek zawiera cefaklor, który jest antybiotykiem o przedłużonym uwalnianiu. Stosuje się go w leczeniu zakażeń bakteryjnych, takich jak ostre i przewlekłe zapalenie oskrzeli, zapalenie gardła, migdałków, płuc, zatok oraz zakażenia dolnego odcinka układu moczowego i skóry. Cefaklor zwalcza bakterie wrażliwe na tę substancję, w tym szczepy produkujące β-laktamazy. Przed zastosowaniem leku zaleca się identyfikację drobnoustroju i potwierdzenie jego wrażliwości na cefaklor.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku